ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ

HEARTLESS

2009-06-23T05:16:00.003+03:00

Άνοιξε τα μάτια του αργά καθώς τα βλέφαρα του τρεμόπαιζαν σπασμωδικά. Οι πρώτες εικόνες ήταν αρκετά θολές. Λίγο πιο θολές απ’ ότι όταν προσπαθεί να τις φέρει σήμερα στο μυαλό του. Η καθησυχαστική φωνή του γιατρού, ότι όλα πήγαν καλά, του δημιουργούσε ακόμη μεγαλύτερο ενθουσιασμό να δει τα χρώματα για πρώτη φορά. Το ζεστό της χέρι τον έκανε να νοιώσει σιγουριά. Ήταν όπως το πρώτο βράδυ που πέρασαν μαζί. Εκείνος την κοιτούσε με απορία να κάνει την κουζίνα άνω-κάτω στις 3 η ώρα το πρωί για να βρει μια μεγάλη κατσαρόλα και 2 πατάτες. Εκείνη τον διαβεβαίωνε πως μόλις καταφέρει να ξετρυπώσει όλα τα συστατικά που χρειάζεται, θα του έφτιαχνε το πιο όμορφο ουράνιο τόξο που είχε ποτέ φανταστεί, αρκεί βέβαια να κατάφερνε να βρει το καταραμένο κατσαρόλι. Εκείνος είχε ακούσει χίλιες φορές και άλλες τόσες για τα χρώματα, άλλα η κατάσταση του, δεν του είχε επιτρέψει ως τώρα να τα αφήσει να καθρεπτιστούν στα μάτια του. Έτσι παρέμενε να την κοιτάει να βράζει νερό στο κατσαρόλι, που τελικά είχε κρυφτεί στο πίσω-πίσω μέρος του ντουλαπιού, να βράζει την μία πατάτα, την άλλη να την κόβει στα δυο και να ξεφλουδίζει το δεύτερο μισό. Εκείνη, χασκογελούσε προειδοποιώντας τον ότι τώρα που θα δει το πρώτο του ουράνιο τόξο να ξεκινά από την αριστερή του παλάμη και να καταλήγει κάπου στον τοίχο της κουζίνας, να μην παρασυρθεί και αρχίζει να σκάβει πίσω από τα πλακάκια της κουζίνας γιατί θα χτυπήσει καμιά σωλήνα και ποιος ακούει την σπιτονοικοκυρά της. Εκείνος δεν καταλάβαινε ακριβώς τι εννοούσε και την κοιτούσε σαστισμένος. Και τότε εκείνη του χάιδευε το κεφάλι όπως κάνουν σε ένα μικρό παιδί γεμάτο απορίες λίγο πριν του απαντήσουν και του εξηγούσε ότι στο τέλος του ουράνιου τόξου κρύβουν τα ξωτικά όλο το χρυσάφι του κόσμου, αλλά στη δικιά τους περίπτωση δεν υπήρχε τέτοια πιθανότητα γιατί το τελευταίο ξωτικό που είχε τρυπώσει στ σπίτι της, είχε αρκεστεί στο να πάρει την τηλεόραση, την συλλογή της από τενεκεδένια κουτάκια σούπας και τους αγαπημένους της δίσκους εκτός από εκείνον των Tindersticks γιατί του προκαλούσε νύστα. Είχε ξεχάσει όμως όλες τις υποσχέσεις για αγάπη, το για πάντα, διάσπαρτες μέσα στο σπίτι, οπότε δεν χρειαζόταν να σκάψουν. Εκείνος συνέχισε να μην καταλαβαίνει. Και σίγουρα θα ετοιμαζόταν να την ρωτήσει κάτι, όπως τις τελευταίες, γεμάτες απορία, 3 μέρες που γνωριστήκανε, όταν το ασανσέρ σταμάτησε κάπου πολύ κοντά στο δεύτερο όροφο άλλα όχι αρκετά για να μην κρεμαστεί ο ένας από την ανάσα του άλλου για 50 ολόκληρα λεπτά, αν δεν έβαζε μια ζεματιστή πατάτα βγαλμένη μόλις από την κατσαρόλα, στην αριστερή του παλάμη, και τον έκανε να τιναχτεί στον αέρα.

- Αυτό είναι το κόκκινο, του είπε. Το πάθος, ο έρωτας, το κάψιμο, ο πόνος της απώλειας, ο χωρισμός.

- Μα αυτό πονάει, παραπονέθηκε.

- Καμιά φορά, του είπε και του έκλεισε το μάτι.

Πριν προλάβει να σκεφτεί την απάντηση της, εκείνη του είχε αρπάξει το κοκκινισμένο του χέρι, και το έβαλε κάτω από τη βρύση που έτρεχε παγωμένο νερό.

-Αυτό είναι το μπλε, του είπε. Η ανακούφιση, το γαλάζιο της θάλασσας, η γαλήνη, το άπειρο, η εμπιστοσύνη

- Αυτό το προτιμώ.

- Και γώ, μόνο που μπορείς να χαθείς εύκολα μέσα του, το νου σου.

Έβαλε την ωμή καθαρισμένη πατάτα στο δεξί του χέρι και την άλλη με την φλούδα στο αριστερό.

- Αυτό είναι το πράσινο, του είπε καθώς έσφιγγε το χέρι του, και αυτός με τη σειρά του το κομμάτι με την φλούδα. «Νοιώθεις την φλούδα που σε γρατζουνάει? Είναι η ζήλια των ανθρώπων, η φιλοδοξία, το Εγώ, η έλλειψη εμπιστοσύνης, η φύση, η φύση μας, φύση των γύρω μας. Πίεσε το. Το ξέρω ότι είναι σκληρό, αλλά δεν μπορεί να σε βλάψει. Αν το αφήσεις πολύ ώρα θα γίνει το κίτρινο». Απομάκρυνε από το χέρι του την ντυμένη πατάτα και το ακούμπησε στο άλλο φτιάχνοντας μια φωλιά από δάχτυλα πάνω από την καθαρισμένη.

- Γλιστράει, της είπε καθώς τα χέρια της έδιναν μια ώθηση στα δικά του να επαναλάβουν μια κυκλική κίνηση.

- Είναι το κίτρινο, του είπε. Η αυτογνωσία, αλλά κυρίως η δύναμη. Βλέπεις πόσο γλιστράει? Πρέπει να είσαι προσεκτικός μαζί της, κράτα ισορροπίες, μην μάθεις ούτε πολλά για τον εαυτό σου, ούτε όμως να τον αγνοείς.

Την κοίταξε στα μάτια και τις φίλησε το κάτω χείλος, όπως ακριβώς είχε δει στις ταινίες. Εκείνη έκλεισε τα μάτια και του ψιθύρισε « Και αυτό Κύριε μου είναι το ίδιο και σε ασπρόμαυρο». Έμειναν αγκαλιασμένοι στο πάτωμα να κοιτάν το ουράνιο τόξο που ξεκινούσε από τα χέρια του και κρεμόταν μέχρι το ταβάνι, ώσπου χάθηκε πίσω από το ντουλάπι της κουζίνας. Το άλλο πρωί θα έμπαινε για την εγχείρηση.

Το χέρι του είχε αρχίσει να ιδρώνει μέσα στο δικό της και το γεγονός ότι έτσι θα μπορούσε να γλιστρήσει το ένα μακριά από το άλλο τον έκανε να το κρατάει όσο πιο σφιχτά μπορούσε. Προσπάθησε να σηκωθεί αλλά το χέρι της τον καθησύχασε σπρώχνοντας τον ελαφριά από το στήθος προς τα πίσω.

- Άνοιξε τα μάτια σου καλά, τον προέτρεψε ο Γιατρός, αφού του ξεκόλλησε προσεκτικά τις γάζες πρώτα από το δεξί του μάτι και έπειτα από το αριστερό. Αυτός υπάκουσε.

- Το να αντικρίζεις τα χρώματα πρώτη φορά είναι πράγματι σπουδαίο, της είπε. Το να το κάνεις όμως καθώς κρατάω το χέρι σου ξεπερνάει την ίδια την σπουδαιότητα των χρωμάτων, της ψιθύρισε και άνοιξε τα μάτια του όσο πιο πολύ του επέτρεπε η δομή του προσώπου του.

Πότε ως τώρα δεν πίστευε ότι το μαύρο θα μπορούσε να κρύβει τόση ομορφιά. Τόσα χρόνια, που η ζωή του ήταν ασπρόμαυρη , η έννοια των πραγμάτων κατοικούσε σε ασπρόμαυρες κουκίδες σβήνοντας σταδιακά την σπουδαιότητα τους. Ένα μαύρο λουλούδι δεν διέφερε σε τίποτα από ένα άλλο μαύρο λουλούδι και σιγά-σιγά άρχισε να μην διαφέρει ούτε από ένα μαύρο λιβάδι, ακόμη περισσότερο από μια μαύρη θάλασσα, μέχρι που το μαύρο και το άσπρο αποτελούσαν απλά τον τρόπο να ξεχωρίζει την νύχτα από την ημέρα, χωρίς τα πράγματα που τις γεμίζουν να έχουν κάποιο λόγω.

- Θέλω να δω τη Θάλασσα, της είπε καθώς του έσπρωχνε ελαφριά το κεφάλι, για να τον βάλει να κάτσει στην θέση του συνοδηγού.

Η παραλία ήταν άδεια. Έσκυψε και έπιασε δύο χούφτες άμμο. Τις άφησε να κυλήσουν στον αέρα καθώς τις χάζευε να λαμπυρίζουν κόκκο-κόκκο. Έπειτα πλησίασε το νερό και χωρίς να σκεφτεί μπήκε μέχρι το γόνατο. Τέντωσε τις παλάμες του και χάιδεψε την επιφάνεια του νερού. Ήθελε να κλείσει τα μάτια του, αλλά από την ώρα που έβγαλε τις γάζες, ακόμη και το φυσικό ανοιγόκλεισμα των βλέφαρών του έμοιαζε με μικρό θάνατο. ΜΑ ΉΤΑΝ ΤΟΣΟ ΜΠΛΕ!

Το αγαπημένο του χρώμα είχε γίνει το κόκκινο. Ειδικά μετά από έναν μεγάλο καυγά, που άρχιζε να ξεβάφει γινόταν πάντα το αγαπημένο χρώμα της ημέρας του. Όλα βέβαια του άρεζαν, αλλά αυτό πιο πολύ απ’ όλα.

Το δωμάτιο της ήταν άνω κάτω. Η κουζίνα γεμάτη χαρτιά από μπαγιάτικες εφημερίδες και χρησιμοποιημένες κούπες καφέ. Στο μπάνιο μια πράσινη οδοντόβουρτσα. Ήταν το τελευταίο χρώμα που μοιράστηκε μαζί της. Άνοιξε το ψυγείο και έβγαλε ένα μεγάλο γυάλινο βάζο. Το σήκωσε ψηλά και άφησε το φως από το παράθυρο της κουζίνας να περάσει ανάμεσα από την άνω βαλβίδα έως την κάτω κοιλία. Δεν ένοιωθε λύπη, δεν μετάνιωσε για κάτι, ούτε καν ένα ψεγάδι θυμού. Βασικά δεν ένοιωθε τίποτα. Άλλωστε η κατάσταση της δεν τις επέτρεπε να νοιώσει οτιδήποτε. Είχε διαβάσει για όλα τα συναισθήματα και μάλιστα είχε καταφέρει να συμπεριφέρεται ως κατακλυσμένη από μεγάλου μέρους αυτών. Με μια καρδιά όμως κλεισμένη σ’ ένα βάζο, όσο πειστική και αν ήταν στο τέλος κατάφερνε να τους τρομάξει όλους μακριά. Ίσως ήταν παραπάνω πειστική από όσο χρειαζόταν.

Έβαλε το βάζο πίσω στη θέση του και σαν να ακολουθούσε μια χιλιό-παιγμένη τελετουργία, έβγαλε πάνω στο τραπέζι όλους της τους μαρκαδόρους, και αφού αφαίρεσε όλα τα καπάκια και τράβηξε μια χοντρή γραμμή με τον καθένα από αυτούς πάνω στο μπράτσο της, άρχισε να μουρμουρίζει ένα μοτίβο που είχε επαναλάβει τουλάχιστο 3.000 φορές στο παρελθών.

- Αυτό είναι το κόκκινο, το πάθος…….το πράσινο, η ζήλια…..το κίτρινο………

THINKING SHORT 1.3 - The End -

2009-04-09T03:09:00.003+03:00

THREE STORIES FOR THE ORDINARY PEOPLE NEXT DOOR

[ 1.3. ] “Love Kills”

- Μ’ αγαπάς?

- Πεθαίνω!

- Μα άμα πεθάνεις θα μείνω μόνη μου…. :(

- Μην ανησυχείς, θα σε πάρω μαζί μου.

- Πού?

- Σε ένα καλύτερο μέρος.

- Δεν νομίζω πως θέλω να έρθω.

- Δεν νομίζω πως έχεις επιλογή.

- Και γιατί αυτό παρακαλώ?

- Γιατί η Αγάπη είναι Θάνατος.

- Είχα την αίσθηση ότι ήταν ένα μόνιμα ηλίθιο χαμόγελο, η αίσθηση ότι μπορείς να πετάξεις πάνω από την μποτιλιαρισμένη Τσιμισκή χωρίς να σκέφτεσαι ότι θα χαλάσουν τα μαλλιά σου ή το χαμόγελο σου, μία αναπνοή στον λαιμό που σου προκαλεί μόνιμες βλάβες από την ανατριχίλα, η αγχωμένη σύζευξη των χειλιών και το αδέξιο χτύπημα των μπροστινών δοντιών στο πρώτο σου φιλί, η αίσθηση ότι αυτή την φορά δεν θα τα κάνεις θάλασσα, η αίσθηση ότι τα έκανες θάλασσα άλλη μια φορά, η τεχνητή ένταση και ο φόβος της απώλειας όταν το παράκανες, η γκρίνια για την γκρίνια και γιγάντιος πονοκέφαλος που την συνοδεύει, οι βαθιές ανάσες για τον πονοκέφαλο και η αίσθηση ότι ακόμη ένας γύρος γκρίνιας και παράνοιας απλά θα σε τρελάνουν, ο επιπλέον γύρος και η συνειδητοποίηση ότι αντέχεις ακόμη, η αγκαλιά δύο εξουθενωμένων κορμιών μετά τον καυγά, το make up σεξ……Όχι?

- Όχι. Γιατί η Αγάπη είναι Θάνατος.

- Κατάλαβα. Μάλλον όπου να ναι θα έρθουν οι γείτονες να κάνουν παράπονα γιατί μυρίζει το πτώμα μου.

- Υπάρχει ένας θρύλος που λέει ότι όταν αγαπάς κάποιον, όταν βρίσκεις πραγματική αγάπη, οι Θεοί σου κάνουν συμφωνία με τον Φύλακα Άγγελος σου. Τους παραδίδει την ψυχή σου και ο μόνος λόγος που συνεχίζεις να ζεις χωρίς να Τον έχεις στο πλευρό σου είναι για να εκπληρώσεις τα γραμμένα: Να δίνεις αγάπη στο σημαντικό σου άλλο, στο καλύτερο σου μισό. Σκοτώνεις τον εγωισμό σου, τσαλαπατάς την αξιοπρέπεια σου, βάζεις τα πρέπει σου σε μικρά ή μεγάλα κουτιά (αναλόγως) και αναπνέεις από τα σπλάχνα του άλλου, για όσο αυτά παίρνουν οξυγόνο…..

- Και αν ο άλλος δεν σ’ αγαπά????

- Ε τότε την γάμησες…………

THINKING SHORT 1.2

2009-03-24T02:15:00.011+02:00

THREE STORIES FOR THE ORDINARY PEOPLE NEXT DOOR

[ 1.2. ] “Go To Hell!!!!!”

Κοίταξε έξω από το παράθυρο του λεωφορείου που ήταν κολλημένο στην κίνηση τα τελευταία 10 λεπτά. Ανάμεσα σε κιτρινισμένες αφίσες λαϊκών τραγουδιστών είδε γραμμένο με κόκκινα έντονα γράμματα, κάτι που τον έκανε να χαμογελάσει: « Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΚΟΥΛΑΓΚ ΜΕ ΚΛΙΜΑΤΙΣΜΟ ». Έμοιαζε τόσο αστείο, γιατί το δικό του κλιματιστικό είχε χαλάσει εδώ και 2 χρόνια, κάνοντας τα Γκούλαγκ να μοιάζουν με τα headquarters της Google. Αυτό που τον διασκέδαζε όμως πιο πολύ απ’ όλα, ήταν να κρυφακούει τις συζητήσεις των μικροαστών στα πίσω καθίσματα, όταν σιχτίριζαν τις δουλείες τους που τόσο μισούσαν αλλά δεν θα τολμούσαν ποτέ όχι μόνο να αλλάξουν, αλλά ούτε καν να σκαρφιστούν 1000 + 1 τρόπους για να αναγκάσουν τους εργοδότες τους να τους διώξουν. Είχε μάλιστα συμφωνήσει μυστικά με τον εαυτό του, ότι κάθε φορά που θα άκουγε κάποιον να γκρινιάζει για το «Πόσο κόλαση είναι η κατάσταση στο γραφείο & πόσο διαβολική είναι η γυναίκα του αφεντικού του», να σηκώνει τα μανίκια του τόσο, ώστε να φαίνεται το καμένο δέρμα του, και να αποκτούν μια δεύτερη σκέψη για το τι μπορεί να σημαίνει κόλαση.

Τα βότανα, οι κομπρέσες και οι πετσέτες με τα παγάκια τον ανακούφιζαν πάντα μετά από μια δύσκολη μέρα στην δουλεία. Κάθε κάψιμο όμως, όσο μικρό ή μεγάλο, ήταν γι’ αυτόν μια λύτρωση. Στον χώρο του, ήταν λίγοι αυτοί που δεν τον κοίταξαν στα μάτια εν ώρα εργασίας για να καθρεφτίσουν την λύπη τους. Ακόμη όμως δεν ήταν σίγουρος αν λυπόντουσαν που τον βλέπανε να τσουρουφλίζει τα χέρια του ή αντικατροπτίζανε την δική τους λύπη στα μάτια του. Και ήταν μια λύπη όχι φειδωλής στεναχώριας, αλλά πραγματικής ανάγκης να εκφράσουν ειλικρινή μεταμέλεια.

Κοιτώντας το καμένο δέρμα γύρω από τα δάχτυλα του, θυμήθηκε ότι γυρνώντας θα πρέπει να κάνει μια στάση στο σουπάδικο, να πάρει μια ζεστή ψαρόσουπα. Όλο αυτό το πρόχειρο φαγητό του δημιουργούσε τρομαχτικές καούρες, και μια ζεστή ψαρόσουπα ήταν ακριβώς αυτό που χρειάζεται. Για μια στιγμή, πέρασε από το μυαλό του να περάσει από τον Βασιλόπουλο και να περιποιηθεί τον εαυτό του, μαγειρεύοντας του ένα δείπνο υπερπαραγωγή. Το γεγονός όμως ότι την τελευταία φορά που δοκίμασε να φροντίσει τον εαυτό του, έβαλε τα κλάματα με το που άρχισε το νερό να βράζει , και δεν σταμάτησε μέχρι 3 μέρες μετά που είδε, κουλουριασμένος στο ασπρόμαυρο μωσαϊκό πάτωμα, την τελευταία σταγόνα νερού να εξατμίζεται στην ατμόσφαιρα, έκανε την ψαρόσουπα από τον σουπάδικο να μοιάζει σαφώς μια θαυμάσια ιδέα.

Φτάνοντας στο γραφείο, ένιωσε ένα κόμπο να του στύβει το στομάχι και να του πιέζει το στήθος. 12 χρόνια στην ίδια δουλεία αλλά η δεύτερη μέρα δεν ήρθε ποτέ, παρέμεινε πάντα εκεί, στην πρώτη μέρα που του δώσανε ένα ζευγάρι μαύρα πλαστικά γάντια μέχρι τον αγκώνα, μια ποδιά και ένα ζευγάρι λαστιχένια παπούτσια με μια κόκκινη ρίγα. Ο φύλακας τον χαιρέτισε ευγενικά καθώς έμπαινε. Αφού ετοιμάστηκε κάθισε μπροστά σ’ αυτό που αποκαλούσε γραφείο, το οποίο άχνιζε σαν να μην υπάρχει αύριο. Πρίν ξεκινήσει ήθελε πάντα να τσεκάρει το εμπόρευμα του. Του την έσπαγε αφόρητα να του παραδίδουν ευπαθές εμπόρευμα που του έμενε στα χέρια πριν προλάβει καν να το δοκιμάσει. Έχωσε το χέρι του μέσα στο καζάνι, και με το πλαστικό μαύρο γάντι του άρπαξε από τα μαλλιά έναν τραπεζίτη, που έμοιαζε με αστακό ατλαντικού από το βράσιμο. Ο προϊστάμενος, σούφρωσε το μέτωπο του κάνοντας τα κέρατα του να μοιάζουν με κεραίες κινητής τηλεφωνίας και κουνώντας νευρικά την τρίαινα του, τσίμπησε τον Τραπεζίτη στο μπούτι φωνάζοντας γελώντας: « Δεν τρώγεται με τίποτα ο πούστης! Πετάξτε τον στον λάκκο με τους δικηγόρους να μαλακώσει λίγο…». Έπειτα γύρισε την πλάτη του, κρέμασε την ουρά του στο αριστερό του χέρι για να μην σέρνεται στο πάτωμα και κατευθύνθηκε στο δωμάτιο με τους παιδεραστές. Το ξανασκέφτηκε. Χορτόσουπα καλύτερα.

THINKING SHORT

2009-02-23T00:42:00.010+02:00

THREE STORIES FOR THE ORDINARY PEOPLE NEXT DOOR

[ 1.1. ] “Go Down Sunshine”

Το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει. Πέταξε μια αναβράζουσα ασπιρίνη στο ποτήρι και τα άφησε κάτω από την βρύση μέχρι να ξεχειλίσει. Κατάπιε τόσο βιαστικά που τα κομματάκια που δεν πρόλαβαν να λιώσουν θα τον συνόδευαν γρατζουνώντας του τον λαιμό όλη την υπόλοιπη ημέρα. Μπροστά του ακόμη ένα ταξίδι, αλλά τα πόδια του με το ζόρι θα τον πήγαιναν μέχρι την επόμενη γωνία. Κάποτε δεν χόρταινε να αλλάζει 2 ηπείρους μέσα σε 24 ώρες. Τώρα, η σκέψη και μόνο για το επόμενο ταξίδι τον κάνει να αισθάνεται άρρωστος μια εβδομάδα πριν. Είναι ζήτημα να είχε κλείσει τα μάτια του για πάνω από 5 λεπτά τις τελευταίες τρεις ημέρες. Πόσο αλήθεια του είχε λείψει να κοιμάται μέχρι το μεσημέρι και να ξαπλώνει άσκοπα μέχρι να πονέσει το κορμί του από την βαρεμάρα και την ακινησία.

Τα βλέφαρα του άρχισαν να βαραίνουν. «Πρέπει να μείνω ξύπνιος» μονολόγησε και έσφιξε τα δόντια του κλείνοντας στην αρχή δυνατά και έπειτα ανοιγοκλείνοντας παρατεταμένα τα μάτια του που γυάλιζαν υγρά και κόκκινα. «Πρέπει να μείνω ξύπνιος», ξαναείπε λιγότερο πειστικά, και έτριψε δυνατά το κεφάλι του περνώντας τα δάχτυλα του μέσα από τα μαλλιά του καταλήγοντας να τραβά την φράντζα του προς τα κάτω. «Πρέπει…», και απογοητευμένος από τα πρέπει και τα καθωσπρέπει άφησε τα δάχτυλα του να κάνουν τσουλήθρα πάνω σε ένα δάκρυ που ξέφυγε από το μάτι του, που ως τότε συγκρατούσε ανοιχτά με τον αντίχειρα του.

Όλα τώρα ήταν όπως πρέπει. Η αναπνοή του άρχισε να γίνεται βαριά και βαθιά. Ο λάρυγγας του άρχισε να χαλαρώνει και ή ένταση να απομακρύνεται από το πρόσωπο του. Του μύρισαν μπισκότα και γάλα. Του μύρισε ο μπαμπάς του και χαρτί από Κυριακάτικες εφημερίδες, καθαρά άσπρα μακό και φρεσκοσιδερωμένα πουκάμισα. Ένοιωσε τον Βοριά να του καίει τα ρουθούνια, τα πνευμόνια του να παγώνουν και στην εκπνοή του, την νικοτίνη να πικρίζει αφήνοντας μόνο καθαρό οξυγόνο. Χαμογελούσε.

Η πρώτη σύγκρουση ήταν σφοδρή. Για χιλιοστά του δευτερολέπτου και μόνο για χιλιοστά, έμοιαζε να ταράζεται. Έπειτα άνοιξε τα χέρια του διάπλατα και τους δέχτηκε όλους έναν προς έναν στην αγκαλιά του, όσους τουλάχιστο βρίσκονταν στην πορεία του. Και μετά σκοτάδι. Σκοτάδι και Κρύο. Τα δόντια του φωσφόριζαν καθώς χαμογελούσε και τα χνώτα του σχημάτιζαν ιπτάμενους δράκους, νευρικά ηφαίστεια και ανορεξικές γοργόνες, κάθε φορά που ανέπνεε.

Τα ραδιόφωνα σταμάτησαν το πρόγραμμα τους. Κανείς δεν μπορούσε να δώσει μια λογική εξήγηση, μόνο έπαιζε το ίδιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο, ξανά και ξανά:

« Αγαπητοί ακροατές, από τις 07.15 π.μ. ο Ήλιος αγνοείτε….Για ότι νεότερο θα διακόψουμε το πρόγραμμα μας για σας ενημερώσουμε ……..»

IT’S ALIVE!!!!

2006-04-12T05:30:00.000+03:00

Η νύχτα ήταν σκοτεινή και χωρίς φεγγάρι. Οι φωτεινοί σηματοδότες είχαν χάσει το χρώμα τους, διευκολύνοντας τα λιγοστά αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν, να φτάσουν πιο γρήγορα στο προορισμό τους. O αέρας βασάνιζε μια πλαστική σακούλα από τον Βασιλόπουλο αφήνοντας την για λίγο να νομίζει ότι ξέφυγε, πριν την ξαναφέρει στο ίδιο σημείο, κρατώντας την δυνατά στο πάτωμα, μην αφήνοντας την να αναπνεύσει. Τα σύννεφα αγκάλιαζαν το ένα το άλλο, μέχρι να γίνουν ένα και άρχισαν σιγά-σιγά να αφήνουν την αγάπη τους να βαρύνει προς τα κάτω, λες και πέρασαν 20 χρόνια από τότε που είδε πρώτη φορά το ένα το άλλο. Για μια στιγμή σκέφτηκα να πάω να σώσω αυτή την δύστυχη σακούλα από τα χέρια του αέρα, άλλα οι πρώτες σταγόνες βροχής με πρόλαβαν. Ήτανε πια αργά. Την κοίταξα καθώς ρουφούσα το τσάι μου, να πνίγεται μέσα στα λασπόνερα αβοήθητη. Η βροχή δυνάμωσε, πλημμυρίζοντας τους δρόμους, παίρνοντας μακριά το πλαστικό της θύμα. Την παρακολούθησα μέχρι την γωνία και μετά χάθηκε για πάντα. Οι λιγοστοί πεζοί που απέμειναν, φρόντισαν να χαθούν και αυτοί, πριν η βροχή μετατραπεί σε μια υδάτινη κουρτίνα που κάλυπτε τα πάντα σχεδόν σε απόσταση 5 μέτρων. Μην μπορώντας πια να διακρίνω τίποτα παραπάνω από τα σκουριασμένα κάγκελα του μπαλκονιού μου, αποφάσισα να κλείσω τις κουρτίνες και να ανοίξω το χοντρό μου σημειωματάριο. Ξεφύλλισα για λίγο τις σελίδες του. Μισοτελειωμένες ιστορίες, καταδικασμένες στην αγωνία του να μη μάθουν ποτέ το τέλος τους, λευκές σελίδες, σκόρπιες νότες και μονόδρομοι στίχοι, λευκές σελίδες, τραγούδια που έδωσαν όρκους σιωπής, λευκές σελίδες. Κοιτώντας λίγο έξω από το παράθυρο σκέφτηκα ότι ο κατακλυσμός που επικρατεί θα μπορούσε να συνεχιστεί για πάντα. Τι θα γινόταν άραγε, αν η βροχή δεν είχε τέλος, αν τα ποτάμια γινόντουσαν ένα με την θάλασσα χωρίς η στεριά να τα κρατάει αγκαλιά, αν βρεθούμε να πλέουμε δίπλα στην πλαστική σακούλα μέχρι την άλλη γωνία, και ύστερα χαθούμε στον ορίζοντα μέχρι τον επόμενο ορίζοντα και ακόμη παραπέρα. Είδα έναν άνθρωπο σε 1000 χρόνια να κρατάει στα χέρια του το κουρελιασμένο μου σημειωματάριο. Να χαζεύει όλες αυτές τις λευκές σελίδες και να σκέφτεται πόσο κενή να ήταν άραγε η ζωή πριν τον κατακλυσμό. Έτσι βάλθηκα να τις γεμίσω με ιστορίες που θα τους έκαναν να χαμογελάσουν, να ταξιδέψουν, να νοσταλγήσουν την ζωή που δεν έζησαν, την ζωή κάτω από το νερό. Και όσο η βροχή δυνάμωνε, τόσο λιγότερο λευκό γέμιζε το σημειωματάριο μου.
Ο Ziggy γοήτευε και γήτευε, o Corto χαμένος σε κάποιο γυναικείο υποσυνείδητο και ο Alehandro γεμάτος απορίες γέμιζαν τις σελίδες την μία μετά την άλλη. Και η βροχή δυνάμωνε. Πήρα το κουτάλι που ήταν βουτηγμένο στο φλιτζάνι του τσαγιού, και αφού σκούπισα το μέλι από τον πάτο του ποτηριού, το έβαλα στο στόμα μου. Μια λάμψη, ένα δυνατός κρότος δέκα δευτερόλεπτα μετά, σκοτάδι. Και μετά δεν θυμάμαι και πολλά.
Όταν άνοιξα τα μάτια μου, η βροχή είχε ήδη σταματήσει, αλλά για έναν παράξενο λόγο, τα χρώματα μου φαινόντουσαν πιο ζωντανά από ποτέ. Το λευκό με τύφλωνε στην κυριολεξία. Πάλι καλά που πρόλαβα και γέμισα τις λευκές μου σελίδες, γιατί ένα ξεφύλλισμα θα μπορούσα να αποβεί μοιραίο. Τα 3 σφραγίσματα στα δόντια μου τα ένοιωθα σαν να μασάς αλουμινόχαρτο και το δωμάτιο μύριζε καμένο κοτόπουλο. Έκανα μια κίνηση να βρω το σημειωματάριο μου, άλλα ένα χέρι με κράτησε από τους ώμους, σαν να ήθελε ευγενικά να με βάλει πίσω στο κρεβάτι. Ακολούθησα με τα μάτια μου το χέρι φοβούμενος ότι δεν καταλήγει πουθενά, και ότι είναι ένα random χέρι χωρίς συνέχεια. Προς μεγάλη μου ανακούφιση το χέρι συνόδευε ένας ώμος, ένα άλλο χέρι, 2 ολόκληρα πόδια, ένας κορμός (αν και θα πρέπει να ομολογήσω κάπως κακόγουστα ντυμένος) και ένα κεφάλι. Η ένταση των χρωμάτων είχε αρχίσει να χάνει την μαγική της ιδιότητα, και μέσα στη θολούρα φάνηκε ένα πρόσωπο αρκετά οικείο. Καθησυχάστηκα προς στιγμήν, σκεπτόμενος ότι θα μπορούσε να είναι ένα πρόσωπο λιγότερο οικείο, και τι δουλειά θα είχε ένα λιγότερο οικείο πρόσωπο δίπλα στο κρεβάτι μου όπου υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να είναι κανένας εκεί. Κοιτώντας προσεκτικά, ένοιωσα ένα παράξενο συναίσθημα καθώς ήμουν βέβαιος ότι ήταν ο Corto. Περισσότερο ψηλός από’ τι φανταζόμουνα, και με λιγότερες γωνίες στο πρόσωπο, φαινόταν κάπως ανήσυχος και κοιτούσε συνεχώς το ρολόι του σαν να περίμενε κάτι. «Έχω στείλει τον Alehandro στο φαρμακείο εδώ και 20 λεπτά και ακόμη να γυρίσει», μου ψιθύρισε και ξαναγύρισε το βλέμμα του πίσω στο ρολόι του (που δεν μου φάνηκε και πολύ ακριβό). Η αγωνία του έπαψε μόλις άνοιξε η πόρτα του δωματίου μου. Κρατώντας μια σακούλα φαρμακείου και καμιά 10αρια Sneakers, ένας ψηλός μελαχρινός τύπος μπήκε ασθμαίνοντας στο δωμάτιο. Έμοιαζε να είναι ο Alehandro.

-Corto: Μπορείς να μου πεις που είσαι τόση ώρα?
-Alehandro: Ε, ξέρεις είναι λίγο δύσκολο να συνηθίσω τις αποστάσεις. Δοκίμασες να βγεις έξω?
- Corto: Όχι, γιατί?
-Alehandro: Γιατί κάθε φορά που φτάνω στο τέλος του Α4, έχω την αίσθηση ότι θα πέσω από το τετράδιο. Ξέρεις πόσα Α4 μακριά είναι το καταραμένο φαρμακείο?
-Corto: Τέλος πάντων, θα συνηθίσεις με τον καιρό. Έφερες αυτά που σου ζήτησα?
-Alehandro: Νομίζω. Αν και δεν έχει ρέστα γιατί με έπιασε μια υπογλυκαιμία με το ταξίδι.
-Corto: Το βλέπω.

Ο Corto αρπάζει την σακούλα από τα χέρια του Alehandro και αρχίζει να ψαχουλεύει ανάμεσα σε κουτιά από λευκαντικές οδοντόπαστες, χάπια για την χώνεψη, δραμαμίνες, προφυλακτικά, οδοντικό νήμα μέχρι να βρει τα παυσίπονα. O Alehandro τρώει μια από τις Sneakers του και μοιάζει εντελώς αδιάφορος για το γεγονός ότι δεν έπρεπε να βρίσκεται εδώ, πόσο μάλλον να μασουλάει σοκολάτες στην άκρη του κρεβατιού μου, γεμίζοντας το με υπολείμματα φιστικιού. Εγώ αρκούμε στο να κλείσω τα μάτια μου, ελπίζοντας ότι όταν θα τα ξανανοίξω, όλα θα είναι πάλι όπως θα έπρεπε να είναι. Άλλα το συνεχές μασούλημα του Alehandro δεν μου άφηνε και πολύ χώρο να πιστέψω ότι αυτό που δεν μπορεί να συμβαίνει στην πραγματικότητα έχει ήδη συμβεί, κάνοντας με να κλείνω τα μάτια μου όλο και πιο δυνατά.

“Άνοιξε το στόμα σου», μου λέει ο Corto. Εγώ ανοίγω τα μάτια μου και τον κοιτάω, ενώ αυτός συνεχίζει λέγοντας μου να μήν κάνω σαν μωρό και να αισθάνομαι τυχερός που την γλύτωσα μόνο με αυτόν τον μικρό πονοκέφαλο. Συνεχίζω να κοιτάω πότε τον Corto και πότε τον Alehandro. O Corto έδειχνε κάπως εκνευρισμένος και κουδούνιζε τα παυσίπονα στο χέρι του, ενώ ο Alehandro συνέχισε να μασουλάει την 3η Sneakers του, κοιτώντας πού και πού το σημείο που τελειώνει το κρεβάτι, με μια αγωνία για το τι κρύβεται μετά το τέλος του στρώματος, λες και ως εκείνη την νοητή γραμμή κρεμόταν η άκρη του κόσμου του. «Άνοιξε ρε μούσια το στόμα σου να τελειώνουμε», μουρμούρισε αγανακτισμένος ο Corto καθώς πλησίαζε το χέρι του στο στόμα μου κραδαίνοντας τα παυσίπονα. Εγώ με μια αργή κίνηση σήκωσα με τα δυο μου χέρια το πάπλωμα και αφήνοντας ακάλυπτα μόνο τα μάτια μου, κοιτούσα με αμηχανία και απορία τους δύο μου «φίλους».

Alehandro: Ρε συ, αυτός τα έχει παίξει. Δεν νομίζεις ότι πρέπει να του εξηγήσεις το status? Θα μας πάθει τίποτα και ποιος ακούει την μάνα του μετά.

Corto: Νομίζω πως έχεις δίκιο.

Ο Corto αφήνει τα παυσίπονα στο γραφείο και κάθεται πλάι μου. Εγώ σφίγγω το πάπλωμα όσο πιο δυνατά μπορώ και αφήνω ακάλυπτα τα μισά μου βλέφαρα και τις άκρες των δαχτύλων μου που κρατάνε το πάπλωμα. Δεν με ενοχλούσε τόσο που ο Alehandro γέμιζε με σοκολάτα το πάπλωμα, ούτε που ο Corto είχε στρογγυλοκαθίσει με τα κακόγουστα ρούχα του στο κρεβάτι μου. Με ανησυχούσε ελαφρά το γεγονός ότι κανένας από τους δύο δεν μπορούσε φυσιολογικά να εκτελεί καμία από τις παραπάνω δραστηριότητες.

Corto: Λοιπόν....Ziggy, είχες ένα μικρό ατύχημα. Σε χτύπησε ένας μικρός κεραυνός. Το κουτάλι που έβαλες στο στόμα σου λειτούργησε ως δέκτης άλλα για καλή σου τύχη όχι μόνο δεν έπαθες τίποτα το σοβαρό, άλλα όπως βλέπεις είμαστε και εμείς εδώ, και όπως καταλαβαίνεις αυτό θα είναι πια μόνιμο!

Κοίταξα προς το πάτωμα, προσπαθώντας να εντοπίσω το όργανο του διαβόλου που τρύπωσε αυτούς του δύο τύπους στο δωμάτιο μου. Το κουτάλι είχε στραβώσει ελαφρώς και εξέπεμπέ ατμούς. Αυτό λοιπόν τα εξηγούσε όλα. Ο κεραυνός μου έκαψε τα τελευταία εγκεφαλικά κύτταρα που μου είχαν απομείνει καταδικάζοντας με σε τρομερές παραισθήσεις. «Ε, εντάξει», σκέφτηκα, «κανένα δίμηνο στο Δαφνί, θα γλυτώσω και το φανταρικό.....». Τις βολικές μου σκέψεις για το μέλλον διέκοψε μια εικόνα, που θύμιζε έντονα την αρχή του Twilight Zone. Δύο μέτρα μακριά, πίσω από τους καπνούς που αναδύονταν από το στραβωμένο κουταλάκι, βρισκόταν το σημειωματάριο μου. Είχε καρβουνιάσει και στο εξώφυλλο είχε μείνει το αποτύπωμα του χεριού μου. Κάποιες σελίδες είχαν σκορπίσει στο πάτωμα κίτρινες και καμένες. Και μέσα από τις στάχτες του, ανάβλυζε μια λευκή δέσμη φωτός, που άμα την κοιτούσες πολύ ώρα, ένοιωθες λες και όσα ήξερες μέχρι τώρα είχαν δώσει πια την θέση τους σε κάτι αβέβαιο που σε γέμιζε όμως με μια σιγουριά, ότι όλα θα γίνουν καλύτερα. Κοίταξα τους δύο επισκέπτες μου που έδειχναν να απολαμβάνουν το καινούργιο τους ρόλο. Φαίνονταν ακόμη να δυσκολεύονται να προσαρμοστούν σε τόσες χιλιάδες Α4 κολλημένα το ένα με το άλλο να απλώνονται μπροστά τους, άλλα φαίνονταν χαρούμενοι και αυτό με έκανε να χαμογελάσω. Για μια στιγμή βέβαια ευχήθηκα να είχα αφοσιωθεί περισσότερο σε πορνογραφικές ιστορίες και έτσι αντί να έχω τον Alehandro να πασαλείβει τα σεντόνια με την τελευταία του σοκολάτα, να με πασαλείβουν τίποτα τρελές μελαχρινές νοσοκόμες.

Ο φόβος λοιπόν κάθε αποθηκάριου λέξεων να τον στοιχειώσουν οι ήρωες του είχε μόλις πραγματοποιηθεί. Οι ήρωες μου, απέκτησαν άποψη, επαναστάτησαν, αγανάκτησαν να αισθάνονται σαν μεταγλωττισμένη σαπουνόπερα κάθε φορά που ήθελα να πω κάτι και δεν ήξερα πως. Ένιωσαν χρησιμοποιημένοι, και τώρα επέστρεψαν για να με εκδικηθούν. Και γνωρίζοντας ότι αδυνατώ να αποκαλύψω την ιστορία μου (γιατί ποιος θα πίστευε άραγε, ότι οι ήρωες μου ζωντάνεψαν), με εξεβίασαν να τους συνοδέψω σε ένα νέο ταξίδι οπού παρέα θα βρούμε νέους ήρωες να βασανίσουμε και να πούνε πλέον αυτοί για μας, όλα αυτό που θα θέλαμε να πούμε άλλα δεν ξέρουμε πώς. Και μαζί να αποστατήσουμε από όλα αυτά που μας κάνουν να νοιώθουμε κλεισμένοι σε Α4, τόσο στενά που χτυπάν τα πόδια μας στις γωνίες του χαρτιού.
Και αποφάσισαν, πως δεν χωράνε πια στις ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ μου, γιατί όντας κυκλοθυμικές, είχαν αρχίσει να τους προκαλούνε ναυτία. Και γι’ αυτό βάλθηκαν να με ξαναβαφτίσουν και να με πούνε Ziggy χωρίς αστρόσκονες και να κάνουμε μαζί ότι πιο ρηχό, να κυλιστούμε στα πρωτογενή μας ένστικτα, γιατί έτσι μόνο, λέει, θα γυρίσουμε πίσω, εκεί που η λογική δεν είναι επιλογή, μοναχά το ένστικτο πυξίδα για την αναζήτηση της αλήθειας. Και κινούμενοι στα ρηχά, ίσως καταφέρουμε να φανούμε λίγο πιο ψηλοί.

Υ.Γ. Η αποστασία μας φωλιάζει στο http://www.thedefectorsnest.blogspot.com/
Οποιαδήποτε ομοιότητα με τους ήρωες μου είναι εντελώς συμπτωματική. Οι κ.κ. Corto και Alehandro είναι αληθινοί ήρωες της πραγματικότητας μου, που με στοίχειωσαν πολύ πριν τους βάλω υπότιτλους ανάλογα με τις ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ μου.

ΠΕΡΙ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

2006-02-08T02:23:00.000+02:00

Αργά τη νύχτα, όταν οι αναπνοές ησυχάζουν, μια παράξενη γιορτή ξεκινά στα σκοτεινά σοκάκια της πόλης. Είναι η στιγμή που οι μοναξιές των ανθρώπων συναντιούνται για να μην είναι μόνες. Ο μύθος λέει πως η μοναξιά δεν είναι τίποτε άλλο από ένα φάντασμα που μας στοιχειώνει, μέχρι να βρει το ταίρι του. Είναι αυτό που στην πραγματικότητα φέρνει τους ανθρώπους κοντά, η σύζευξη των μοναξιών τους, που φιλιούνται ένοχα σ’ ένα υγρό και σκοτεινό δρομάκι.
Μόλις βραδιάσει και οι άνθρωποι ξαπλώσουν, και μόλις λίγο πριν κλείσουν τα μάτια τους, οι μοναξιές ξυπνάνε. Κρατάνε για λίγο το χέρι του κυρίου τους, όσο σφιχτά χρειάζεται για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους και συγχρόνως τόσο διακριτικά ώστε να μην διασταυρωθούν τα βλέμματα τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποια μοναξιά έσφιξε λίγο παραπάνω το χέρι του κυρίου της, και με μια βεβιασμένη κίνηση, τον έκανε να την κοιτάξει στα μάτια. Γι’ αυτό και οι μοναξιές έχουν πάντα το κεφάλι τους σκυμμένο. Γιατί όταν διασταυρώσουν τις ματιές τους με κάποιον άνθρωπο, το βλέμμα του ανθρώπου αδειάζει, γίνεται καθρέφτης, και καθώς καθρεφτίζονται στα μάτια του, βλέπουν πόσο μόνες είναι και πεθαίνουν.
Υπάρχει ένας παππούλης σ’ ένα βουνό της Κρήτης που άμα του πάς ένα μπουκάλι ρακί, θα σου πει μια ιστορία. Η αλήθεια είναι πως είναι μια μπερδεμένη ιστορία, που κανείς δεν θα επιβεβαιώσει. Άμα τον ρωτήσεις όμως θα σου πει πως όσο πιο μόνος νοιώθεις, τόσο πιο αληθινή είναι η ιστορία του. Έπειτα σου δείχνει γύρω του το σκοτεινό του καλύβι, που φωτίζεται από άδεια μπουκάλια ρακί όταν ο ήλιος αντανακλά πάνω τους. Και αφού σου βάλει να πιεις σου ψιθυρίζει: « Όσο πιο μεγάλη η μοναξιά σου, τόσο πιο αληθινή η ιστορία. Κοίτα γύρω σου. Βλέπεις τίποτα λιγότερο από αλήθεια?» Και καθώς βγάζεις τα χέρια σου από τις τσέπες για να πιεις μια γουλιά ρακί, ο παππούλης παίρνει μια βαθιά ανάσα και ξεκινά να σου διηγείται μια ιστορία που θα σε κάνει να νοιώσεις πως ποτέ πια δεν θα είσαι μόνος, γιατί πάντα θα έχεις τη μοναξιά σου να σε συντροφεύει.....

«Τα παλιά τα χρόνια, όταν η γη και ο ουρανός ήταν ακόμη εραστές, σ’ ένα χωριό δίπλα στη θάλασσα, όχι πολύ μακριά από εδώ που βρισκόμαστε τώρα, ζούσε ο Έρωτας. Είχε πρόσωπο γλυκό, τόσο γαλήνιο που όταν κοιτούσε για ώρες ολόκληρες την θάλασσα εκείνη ηρεμούσε, και ξεχνούσε τον έρωτα της για τους ναυτικούς και την συνήθεια της να τους κρατά κοντά της. Είχε ξανθά μακριά μαλλιά και λευκό δέρμα, το λευκό που όταν το φεγγάρι γέμιζε, αν συναντιόσουν τυχαία μαζί του σε κάποιο μονοπάτι και τον κοιτούσες στα μάτια, πραγματικά δεν ήξερες αν το φεγγάρι καθρεφτιζόταν στα μάτια του ή τα μάτια του στο φεγγάρι. Κανείς δεν ήξερε πραγματικά από που ήρθε στο χωριό τους, ούτε γιατί περιδιάβαινε το βράδυ τα πλακόστρωτα σοκάκια μόνος του, ούτε καν γιατί στην πλάτη του κουβαλούσε ένα ζευγάρι κάτασπρα φτερά. Όταν τον συναντούσαν στο δρόμο όλοι χαμηλώνανε τα μάτια και περνούσαν δίπλα του βιαστικά, κρατώντας την αναπνοή τους μέχρι να στρίψουν στην επόμενη γωνία. Οι πιο τολμηροί ψέλλιζαν που και που καμιά καλησπέρα μέσα από τα δόντια τους ευχόμενοι να μην τους ακούσει. Εκείνος όμως πάντα απαντούσε μ’ ένα μακρύ χαμόγελο, γιατί πάντα άκουγε, ακόμη και αυτούς που δεν μιλούσαν και περνούσαν δίπλα του με σκυφτό το κεφάλι. Κυρίως αυτούς. Και όταν οι ξύλινες πόρτες των σπιτιών κλείνανε βαριές, όλοι είχανε να πουν μια ιστορία για τον παράξενο επισκέπτη, που τα βήματα του ακούγονταν τις ήσυχες βραδιές να γεμίζουν τον αέρα που κλείνανε έξω από τα σπίτια τους. Πολλοί λέγανε πως ήταν δαίμονας του νερού, που κάποιο κύμα τον ξέβρασε στην ακτή και περίμενε να γεμίσουν 20 φεγγάρια για να τον πάρει η παλίρροια πίσω στο σκοτεινό βυθό του. Άλλοι πως ήταν άνθρωπος βαθιά τιμωρημένος. Πως τους θεούς του χλεύασε και αυτοί για τιμωρία του πήραν την λαλιά και την κρύψανε μέσα σ’ ένα πηγάδι. Γι’ αυτό γυρνάει της νύχτες, γυρεύοντας να ακούσει τον εαυτό του. Όλοι όμως, ακόμη και αν κάνεις τους δεν το παραδεχόταν όταν τελείωναν τις ιστορίες τους, περίμεναν με λαχτάρα πότε θα τον συναντήσουν στο δρόμο. Πότε θα σκύψουν το κεφάλι και θα περάσουν δίπλα του, πότε θα ψελλίσουν μια καλησπέρα μέσα από τα δόντια τους, ελπίζοντας να μην τους ακούσει. Γιατί όταν τον βλέπανε, ένιωθαν τις πιο γαλάζιες μοναξιές τους να χάνονται στη νύχτα, να τις κρύβει καλά το σκοτάδι μέχρι το πρώτο φως της μέρας να χαϊδέψει τα μαλλιά τους, θυμίζοντας τους ότι δεν είναι μόνοι. Και θελαν όλοι να του πουν ευχαριστώ, να τον αγκαλιάσουν σφιχτά και να τον πλύνουν με τα δάκρυα τους, να τον κοιτάξουν στα μάτια και να του πουν μια καλησπέρα δυνατά, να είναι σίγουροι ότι τους άκουσε. Μα συνέχιζαν με σκυμμένο το κεφάλι, κρατώντας την αναπνοή τους μέχρι να στρίψουν στη πρώτη γωνία που βρίσκανε. Ακουμπούσαν την πλάτη τους στο τοίχο, βάζανε τα χέρια τους στο στήθος και έσφιγγαν τις γροθιές τους. Και όταν ανοίγανε τα μάτια, άφηναν τον αέρα να βγει από μέσα τους, κοιτούσανε ψηλά στον ουρανό και ψιθύριζαν να’ σαι πάντα καλά, και ευχόντουσαν η αναπνοή που βγήκε από μέσα τους, να ταξιδέψει τις ευχές τους δυο σοκάκια μακριά, να ακολουθήσει τα βήματα που ακούγανε τις νύχτες να στοιχειώνουν τον αέρα. Και τότε εκείνος απλά κουνούσε το κεφάλι του και συνέχιζε να χαμογελάει ικανοποιημένος.
Τις βραδιές που έβρεχε, του άρεζε να απλώνει τα φτερά του. Τα άνοιγε διάπλατα και νόμιζες πως θα μπορούσε να χωρέσει μέσα τους αυτόν τον κόσμο και άλλον τόσο. Έκανε δυο μαλακές κινήσεις πάνω κάτω και έφευγε μακριά, πάνω από την θάλασσα, πέρα απ’ τις καμινάδες των σπιτιών, ως τον ορίζοντα και ακόμη παραπέρα. Έκλεινε τα μάτια του και άφηνε τον αέρα να τον ταξιδεύει και την βροχή να τον ξεπλένει από τις μοναξιές των ανθρώπων. Μιλούσε στο φεγγάρι του, και στον αυγερινό του, χαμογελούσε στ’ άστρα του, και έπειτα καθότανε δίπλα στη θάλασσα και την κοιτούσε με τις ώρες. Οι βροχές του Σεπτέμβρη τον έκαναν να ταξιδεύει πιο συχνά. Ώσπου μια νύχτα το ταξίδι του έγινε προορισμός και η συνήθεια του ανάγκη. Καθώς πετούσε καβάλα στο φεγγαρόφωτο και γλιστρούσε στο σκοτάδι, τα μάτια του τρεμόπαιξαν στην αντανάκλαση μια κατάλευκης λίμνης. Χτύπησε δύο φορές τα μεγάλα του φτερά, και βρέθηκε στην όχθη της να κοιτά την βροχή που χάιδευε απαλά την επιφάνεια της. Το λευκό, κατάλευκο άγγιγμα της τον έκανε να χαμογελάσει, καθώς ξέπλυνε με λίγο νερό το πρόσωπο του. Δεν ήταν όμως το λευκό που τον έκανε να κρατήσει την ανάσα του, όπως οι άνθρωποι του στα στενά σοκάκια. Τα μαύρα μακριά μαλλιά της έμοιαζαν να μαστιγώνουν τα νερά κάθε φορά που βουτούσε το κεφάλι της μέσα τους για να ξεπλυθεί. Το δέρμα της γινόταν ένα με το νερό στην κάθε της κίνηση, ελευθερώνοντας τα κατάμαυρα μάτια της από την φυλακή του προσώπου της, και ελεύθερα πια, να αιχμαλωτίζουν τους ταξιδιώτες τους ίδιους, αδιαφορώντας για τα βλέμματα τους. Κάθισε εκεί αμίλητος μέχρι να νιώσει σίγουρος ότι καμία λευκή σταγόνα δεν στιγμάτιζε άλλο τα μαύρα της μαλλιά. Της χαμογέλασε. Δεν ήταν σίγουρος αν όντως είδε το χαμόγελο της πριν ή μετά νιώσει το βρεγμένο χέρι της μέσα στο δικό του, αλλά η σειρά των πραγμάτων χάνει τη σημασία τους μπροστά στα ίδια τα πράγματα. «Πάμε μια βόλτα», του ψιθύρισε. Συνέχισε να του κρατά το χέρι καθώς τον οδηγούσε μέσα στο δάσος, κάπου μακριά, εκεί που η νύχτα ξεκουράζεται στην αγκαλιά της μέρας, εκεί που μπορούσαν να είναι μόνοι. Τον κοίταξε στα μάτια γεμάτη σιγουριά. Εκείνος πίεζε τον εαυτό του να κρατήσει τα δικά του ανοιχτά. Ούτε το φυσιολογικό τρεμόπαιγμα των βλεφάρων δεν ήταν διατεθειμένος να επιτρέψει στον εαυτό του, με τον φόβο μήπως στο άνοιγμα τους μείνει μόνος, και αυτό τον έκανε να κρατά το χέρι της όλο και πιο σφιχτά.

Γιατί σ’ αρέσει η βροχή? τον ρώτησε.

Γιατί έχω ανάγκη από το χάδι της, την αγκαλιά της.

Τώρα πια έχεις εμένα.....

Και όντως την είχε πια ανάγκη. Να τον ξεπλένει από τις μοναξιές των ανθρώπων που βάραιναν τα φτερά του. Να τον αδειάζει από τους θεούς του, που τον είχαν προικίσει μ’ αυτό το χάρισμα: Να τρέφεται από τις μοναξιές των ανθρώπων, μέχρι οι καρδιές τους να ανθίσουν από έρωτα. Και όταν τα φτερά του γίνονταν ασήκωτα, να ξεχύνεται στη βροχή και να αφήνεται στο χάδι της, μέχρι να ξεπλύνει τις μοναξιές των ανθρώπων του και να τις σκορπίσει σαν αστρόσκονη σ’ αυτούς που τις είχαν πραγματικά ανάγκη.

Και είπαν τόσα πολλά, χωρίς να μιλάνε, που η σιωπή είχε αρχίσει να τους πονά τ’ αυτιά, και τα στόματα τους να κουράζονται, αλλά κανείς απ’ τους δύο δεν ήθελε να σταματήσει. Του είπε για την λίμνη της, για τους θεούς της, που την ανάγκαζαν να πλένει κάθε βράδυ εκεί, την βρώμικη ψυχή της, μέχρι να φύγουν από μέσα της όλες οι τύψεις και οι ενοχές που τις φόρτωναν οι άνθρωποί της όταν τους συναντούσε τυχαία στα πλακόστρωτα σοκάκια. Για τις ανάσες που στοίχειωναν τα βήματα της κάθε φορά που συναντούσε τα σκυμμένα βλέμματα τους και άκουγε την ανακούφιση τους ή μια πνιγμένη καλησπέρα που πάλευε μέσα στα δόντια τους.
Της είπε για τα μάτια της. Το πόσο λάτρευε να κάνει σβούρες στους μαύρους κύκλους της ίριδας της, μέχρι να ζαλιστεί, και τα χείλια τους να ακουμπήσουν, να της δανείζει λίγο απ’ την ανάσα του. Και άλλα πολλά και ανείπωτα, μέχρι να τους πάρει ο ύπνος αγκαλιά. Και όταν η νύχτα σταματούσε να τους χαζεύει υποταγμένη στην ομορφιά της ύπαρξης τους, και θυμόταν πόσο άργησε να ξαπλώσει και αυτή με την σειρά της στην αγκαλιά της μέρας, τους τραβούσε τα χέρια μαλακά, λέγοντας τους πως ήρθε η ώρα. Και όσο πιο σφιχτά κρατούσαν τα χέρια τους, τόσο πιο μεγάλες γίνονταν οι νύχτες. Και καθώς οι νύχτες μεγάλωναν, δυνάμωναν και οι βροχές τους. Και τα βήματα του σπάνια πια διασταυρώνονταν με τις αναπνοές των ανθρώπων του, που χάνανε τον δρόμο τους στα σκοτεινά δρομάκια και γυρνούσαν πίσω να βρουν τον κύριο τους. Και οι μοναξιές θεριεύανε και σήκωναν κεφάλι. Και κοιτώντας μέσα στα μάτια των κύρίων τους, καθρεφτιζόντουσαν, βλέπανε πόσο μόνες ήταν και πέθαιναν. Και έτσι, οι άνθρωποι έμεναν μόνοι, χωρίς οι μοναξιές τους να τους κρατάν το χέρι όταν αυτοί κοιμούνταν. Και αυτό τους έκανε πραγματικά μοναξιασμένους.
Και ένα βράδυ, καθώς περιδιάβαινε τα σοκάκια της πόλης, οι άνθρωποί του, αυτοί που στοίχειωναν τα βήματα του με τις ανάσες τους, που του μιλούσαν με τις σιωπές τους και κρατούσαν την αναπνοή τους στο πέρασμα του, τον αγκάλιασαν. Κάποιοι τον κράτησαν από τα πόδια, άλλοι αγκάλιασαν τα χέρια του με όλη τους τη δύναμη και άλλοι τα ξανθά μαλλιά του. Μα ήταν λίγοι οι πιο τολμηροί, οι ίδιοι που ξεφυσούσαν μια ξεψυχισμένη καλησπέρα ελπίζοντας να μην τους ακούσει, που τον κοίταξαν στα μάτια καθώς του έκοβαν τα φτερά. Και ήταν σίγουροι πια, πως οι βροχερές του μέρες έβγαλαν ήλιο.
Μα ο ήλιος του έκαιγε τα σωθικά. Και δεν ήταν οι μοναξιές των ανθρώπων που τον τραβήξανε βαθιά στον πάτο της θάλασσας, άλλα το βάρος της δικιάς του μοναξιάς μακριά από το μόνο πράγμα που αγάπησε πέρα από τους ανθρώπους του. Και όταν από την λύπη του έπεσε στη αγκαλιά της θάλασσας, δεν την κοίταξε, δεν την έκανε να ηρεμήσει και να ξεχάσει την συνήθεια της να ερωτεύεται τους ναυτικούς και να τους κρατά κοντά της. Παρά μόνο έκλεισε τα μάτια του και άφησε να τον ερωτευτεί και να τον κρατήσει για πάντα.

Το κλάμα της έσβησε τα βήματα του, οι κραυγές της έκαναν τους ανθρώπους να κλειδώνουν δυο φορές τις βαριές πόρτες πίσω τους. Η θάλασσα φουρτουνιασμένη γέμιζε το κορμί της με εραστές. Η λίμνη της πήρε το χρώμα το μαλλιών της και όσο και αν έπλενε την ψυχή της κάθε βράδυ, το λευκό κατάλευκο της χρώμα είχε χαθεί για πάντα στον πάτο της θάλασσας. Και κάθε βράδυ παρακαλούσε τ’ άστρα του και τον αυγερινό του, να τον φέρουν πάλι κοντά της. Και οι θεοί του, μην μπορώντας να βλέπουν τον ουρανό να σπαράζει κάθε φορά που φώναζε το όνομα του, αποφάσισαν.

Αργά τη νύχτα λοιπόν, όταν οι αναπνοές ησυχάζουν, μια παράξενη γιορτή ξεκινά στα σκοτεινά σοκάκια της πόλης. Είναι η στιγμή που οι μοναξιές των ανθρώπων συναντιούνται για να μην είναι μόνες. Μόλις βραδιάσει και οι άνθρωποι ξαπλώσουν, και μόλις λίγο πριν κλείσουν τα μάτια τους, οι μοναξιές ξυπνάνε.
Ο μύθος λέει, πως κάθε φορά που οι μοναξιές συναντιούνται τις βροχερές νύχτες του Σεπτεμβρίου, η θάλασσα γαληνεύει και αφήνει τον Έρωτα να καβαλήσει το φεγγαρόφωτο και να ταξιδέψει μέχρι την λίμνη. Είναι τότε που οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά, που ερωτεύονται, που η μοναξιές τους επιλέγουν να είναι μαζί για να μην είναι μόνες. Και τότε οι νύχτες γίνονται μεγαλύτερες, μέχρι το φεγγάρι να τους τραβήξει μαλακά τα χέρια και να τους πει πως ήρθε η ώρα ».

Ο παππούλης πίνει την τελευταία του γουλιά ρακί και σε κοιτάει στα μάτια. « Να μην φοβάσαι λοιπόν την μοναξιά, ποτέ σου δεν θα είσαι πια μόνος. Μόνο μερικές νύχτες, που πετάγεσαι στον ύπνο σου, κοιτάζεις έξω την βροχή, και νοιώθεις μόνος χωρίς την μοναξιά σου. Αλλά είναι τότε που μόλις η νύχτα τραβήξει μαλακά τα δάχτυλα τους και τους πει πως ήρθε η ώρα, η μοναξιά σου θα έχει ήδη βρει το ταίρι της, και εσύ μπορείς να κοιμηθείς χαμογελώντας, σίγουρος πως κάποιος θα σου κρατά το χέρι τις νύχτες που έρχονται».

Και καθώς βγαίνεις από το καλυβάκι η νύχτα απλώνεται από ώρα γύρω σου. Μα τα μάτια σου τρεμοπαίζουν στην αντανάκλαση μια λευκής, κατάλευκης λίμνης, όχι πολύ μακριά από εκεί που στέκεσαι. Και τότε ξέρεις ότι ποτέ δεν πρόκειται ξανά να αισθανθείς μόνος, γιατί θα έχεις πάντα τη μοναξιά σου να σε συντροφεύει.

Υ.Γ. Ευχαριστώ την καλή μου φίλη Pho για την υπέροχη φωτογραφία από το καλοκαίρι του 2004. Πρέπει να ήταν μια από αυτές τις μέρες που ο Έρωτας κοιτούσε την Θάλασσα....

ΣΕ ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

2006-01-10T06:08:00.000+02:00

Ένα συχνό φαινόμενο κατά τη διάρκεια του νύχτας είναι να χτυπά το τηλέφωνο και εγώ να ονειρεύομαι ότι χτυπάει στον ύπνο μου. Επίσης, δεν είναι λίγες οι φορές που το απαντώ, διεξάγοντας συνομιλίες που αδυνατώ να θυμηθώ το πρωί αν τις ονειρεύτηκα ή αν όντως έλαβαν χώρα. Η συνομιλία που ακολουθεί θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ονειρική αν δεν την συνόδευε αυτός ο φρικτός πονοκέφαλος και ο τύπος της αναπνοής που σκοτώνει την κοινωνική μου ζωή......

-Ziggy: Τι θες βρε γαμημένε?
-Alehantro: Μοναδικέ μου φίλε! Πολύ χαίρομαι που σε βρίσκω ξύπνιο. Έχω μια τρομαχτική ανάγκη να σου μιλήσω.
-Ziggy: Και εγώ μια τρομαχτική ανάγκη να σου το κλείσω. ΚΟΙΜΑΜΑΙ!!!!!
-Alehantro: Το ξέρεις ότι περνάμε το 1/3 της ζωής μας κοιμώμενοι? Νομίζω ότι αντί να μου μιλάς με αυτόν τον βάναυσο τρόπο, θα έπρεπε τουλάχιστο να εκτιμήσεις το γεγονός ότι κάνω μια προσπάθεια να αυξήσω το προσδόκιμο της ζωής σου.
-Ziggy: Αγαπημένε μου φίλε, αν σου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι έχω σκοπό να ζήσω τα 3/3 της ζωής μου, αναλώνοντας το 1/3 στο να προσπαθώ να σου λύσω τα υπαρξιακά σου, έχω να σου ανακοινώσω ένα πράγμα: ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ
-Alehantro: Αν έτσι αισθάνεσαι...... καληνύχτα λοιπόν. Δυσκολεύομαι βέβαια να καταλάβω πόσο μπορεί να είναι καλή μια νύχτα γεμάτη βασανιστικές τύψεις και ενοχές. Τύψεις που άφησες τον καλύτερο σου φίλο μόνο και αβοήθητο και ενοχές για την αυτοκαταστροφική πορεία που αποφάσισες να ακολουθήσεις χαρίζοντας τα καλύτερα σου χρόνια στον Μορφέα. Σε φαντάζομαι 80 χρονών να αναλογίζεσαι πόση ζωή θα είχες ακόμη να θυμάσαι, αν η τεμπελιά σου και η κροκοδειλίαση σου δεν σου είχαν στερήσει το ένα σου τρίτο. Άλλα τότε φίλε μου θα είναι πια αργά. Γιατί τώρα μπορείς και κλείνεις τα μάτια ελαφριά τη καρδία , βέβαιος πως το πρωί θα είσαι φρέσκος και ανανεωμένος, άλλα τότε θα φοβάσαι να τα κλείσεις μήπως δεν μπορέσεις να τα ανοίξεις ποτέ ξανά. Άντε κοιμήσου τώρα, πρέπει να είσαι κουρασμένος.
-Ziggy: Ου στο διάολο γρουσούζη. Νομίζω ότι μόλις μου έφυγε και η τελευταία ρανίδα ύπνου για τα επόμενα 30 χρόνια.
-Alehantro: Τέλος πάντων, μια που σε βρήκα ξύπνιο θα ήθελα για λίγο την βοήθεια σου.
-Ziggy: Ε μια που με βρήκες, μην πάω χαμένος.
-Alehantro: Νομίζω ότι έχω πρόβλημα με την δέσμευση.
-Ziggy: Τι εννοείς?
-Alehantro: Να, με πήρε η μικρή τηλέφωνο πριν από λίγο και μου είπε να βρεθούμε την Παρασκευή, να την συνοδεύσω σ’ ένα party του γραφείου και μετά να μείνει σπίτι μου.
-Ziggy: Και συ τι της είπες?
-Alehantro: Ότι κοιμάμαι.
-Ziggy: Ώστε κοιμόσουν φίδι κολωβό!
-Alehantro: Ε καλά τι περίμενες να κάνω 3 η ώρα το πρωί. Αλλά αυτή επέμενε ότι νοιώθει μια τρομαχτική ανάγκη να της απαντήσω για την Παρασκευή και εγώ της απάντησα ότι νοιώθω μια τρομαχτική ανάγκη να της το κλείσω γιατί κοιμάμαι.
-Ziggy: Κάτι μου θυμίζει αυτό......Και τι ακριβώς σου απάντησε το νευρωτικό σου γκομενάκι?
-Alehantro: Μου είπε ότι αν έτσι αισθάνομαι...... καλή μου νύχτα. Και έπειτα μου είπε αυτήν την φρικτή ιστορία ότι κοιμόμαστε το 1/3 της ζωής μας, και ότι τώρα μπορώ και κλείνω τα μάτια μου ελαφριά την καρδία βέβαιος ότι το πρωί θα ξυπνήσω φρέσκος και ανανεωμένος, άλλα όταν θα γίνω 80 χρονών θα αναλογίζομαι πόση ζωή θα είχα ακόμη να θυμάμαι, αν η τεμπελιά μου και η κροκοδειλίαση μου δεν μου είχαν στερήσει το ένα μου τρίτο. Και ότι τότε θα είναι πια αργά, γιατί κάθε φορά που θα κλείνω τα μάτια μου θα φοβάμαι μήπως δεν τα ξανανοίξω ποτέ. Και τότε έχασα κάθε διάθεση να κοιμηθώ για τα επόμενα 30 χρόνια.
-Ziggy: Οπότε αποφάσισες να το μοιραστείς μαζί μου, για να μην μπορώ να κοιμηθώ ούτε εγώ. How Considerate!!!
-Alehantro: Εγώ φταίω ρε.... που σκέφτηκα ότι θα είχες ανάγκη από παρέα τα επόμενα 30 χρόνια αϋπνίας. Τέλος πάντων, μια που δεν μπορούμε να κοιμηθούμε μπορούμε τουλάχιστο να ασχοληθούμε με το πρόβλημα μου?
-Ziggy: Το οποίο είναι? Εκτός από τους μαύρους κύκλους που θα αποκτήσουμε από την αϋπνία.
-Alehantro: Το πρόβλημα μου με την δέσμευση. Με το που μου είπε για την Παρασκευή, άρχισε να με λούζει κρύος ιδρώτας. Και το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο από όλα είναι η αδυναμία μου να της εξηγήσω πώς αισθάνομαι, γιατί φοβάμαι μήπως σταματήσει να με γουστάρει. Και ξέρεις πόσο δύσκολο είναι αυτές τις μέρες να διατηρήσεις ένα φρεσκότατο 20χρονο.
-Ziggy: Ε, ωραία. Και τι θες να κάνεις?
-Alehantro: Δεν ξέρω. Γι’ αυτό σε πήρα ρε φίλε.
-Ziggy: Και εγώ που νόμιζα ότι με πήρες για να με καταδικάσεις σε αιώνια αϋπνία. Μα πώς μου πέρασε αυτή η τρελή ιδέα από το μυαλό????
-Alehantro: Έλα ρε φιλαράκι, είμαι σίγουρος ότι μπορείς να σκεφτείς ένα καλό SMS που θα με γλιτώσει από το party, θα με διατηρήσει ακμαίο και ακέραιο στα μάτια της, θα την φέρει στην αγκαλιά μου την Παρασκευή, περνώντας συγχρόνως το μήνυμα ότι δεν γουστάρω δέσμευση χωρίς όμως να την χαλάσω.
-Ziggy: Μάλιστα...Λοιπόν......εεεεε......χμμ.....Λοιπόν, το βρήκα!
-Alehantro: Άντε ρε. Παραλίγο να με πάρει ο ύπνος, και δεν είμαστε και για τέτοια τώρα.
-Ziggy: Θα της στείλεις το εξής μήνυμα. Γράφεις?
-Alehantro: Shoot me
-Ziggy: Να λέει το εξής: «Commitment cramps my style. There is no reason though, why my bad habits should spoil a promising Friday candle lighted night. C U after the party»
-Alehantro: Πωωω, δεν είναι λίγο αδειασματικό?
-Ziggy: Έτσι πρέπει φίλε, γιατί αν δεν τις κόψεις από την αρχή, μετά παίρνουν αέρα. Ξεκινούν με Friday night parties, πετυχαίνουν σταδιακά μικρές παραχωρήσεις, αρχίζουν να ξεχνούν διάφορα ρούχα τους στο σπίτι σου που, σιγά-σιγά αρχίζουν και πληθαίνουν και πριν το καταλάβεις, έχουν κάνει χώρο στη ντουλάπα σου για την στοίβα που μέχρι πρότινος κοσμούσε το σαλόνι σου και το πρωί που ξυπνάς αντικρίζεις μια ροζ οδοντόβουρτσα με βατραχάκι στο τελείωμα, δίπλα στην δικιά σου. Και μια που δεν μπορείς πια να κοιμηθείς, θα κάθεσαι και θα την κοιτάς να κοιμάται φορώντας το αγαπημένο σου πουκάμισο και θα αναρωτιέσαι πώς κατάφερε να σε πείσει να μετακομίσει σπίτι σου όταν πριν από λίγες μέρες σκεφτόσουνα αν θα την συνοδεύσεις στο party γιατί φοβάσαι την δέσμευση.
-Alehantro: Δίκιο έχεις friend. Μα τι σκεφτόμουν?? Το στέλνω αμέσως.
-Ziggy: Αυτό να κάνεις.
-Alehantro: Το έστειλα. Ουφ, και να φανταστείς ότι με το ζόρι χωράνε μόνο τα δικά μου ρούχα στην ντουλάπα. Νομίζω ότι θα σου είμαι ευγνώμον για πάντα. Τι θα μπορούσα να κάνω για σένα. Οτιδήποτε.
-Ziggy: Νομίζω ότι θα έχουμε άφθονο χρόνο τα επόμενα 30 χρόνια βασανιστικής αϋπνίας να επανορθώσεις με κάποιο τρόπο.
-Alehantro: Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι?
-Ziggy: Ε μια που δεν κοιμόμαστε ας πούμε και καμιά μαλακία να περάσει το 1/3.
-Alehantro: Εσύ είσαι τόσο Cool με τις γκόμενες σου?
-Ziggy: Εγώ? Όχι. Μόνο με τις δικές σου.
-Alehantro: Χα! Και πώς γίνεται αυτό?
-Ziggy: Είμαι το 3ο πρόσωπο της ιστορίας σου. Τα βλέπω όλα πιο καθαρά, όχι όπως τα βλέπεις εσύ, ούτε όπως τα βλέπουν αυτές, αλλά όπως θα ήθελα να τα βλέπω εγώ. Έτσι η λύση που σου δίνω δεν έχει να κάνει με το πώς τα φαντάζεσαι εσύ αλλά με το πώς θα ήθελα εγώ να είναι. Γι’ αυτό και ο ρόλος του 3ου προσώπου είναι τόσο ελκυστικός..... και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον θα πρέπει να το υιοθετήσω και στη δική μου ζωή.
-Alehantro: Δηλαδή?
-Ziggy: Δηλαδή να είμαι το 3ο πρόσωπο της δικιάς μου ιστορίας. Μ’ αυτό το τρόπο θα βλέπω τα πράγματα έτσι όπως εγώ τα φαντάζομαι για το πρώτο πρόσωπο, δηλαδή για μένα, και έτσι θα πετυχαίνω να γίνονται ακριβώς όπως θα ήθελα να είναι.
-Alehantro: Μου ακούγεται λίγο παράδοξο.
-Ziggy: Καθόλου. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη προπόνηση.
-Alehantro: Θα ξεκινήσεις γυμναστήριο?
-Ziggy: Λάθος. Θα ξεκινήσει ο Ziggy γυμναστήριο? Αυτή είναι η σωστή ερώτηση. Αν και η απάντηση είναι πως όχι, ο Ziggy δεν θα ξεκινήσει γυμναστήριο.
-Alehantro: Και τι ακριβώς θα ξεκινήσει ο Ziggy?
-Ziggy: Ο Ziggy θα ξεκινήσει επανάσταση.
-Alehantro: Τι ακριβώς επανάσταση θα ξεκινήσεις?
-Ziggy: Όχι εγώ, ο Ziggy.
-Alehantro: Αυτό ήταν, σε πείραξε η αϋπνία. Συγνώμη αλλά εσύ και ο Ziggy δεν είστε το ίδιο πρόσωπο?
-Ziggy: Ναι.
-Alehantro: Τότε γιατί μιλάς, λες και είναι κάποιος άλλος?
-Ziggy: Γιατί όπως σου εξήγησα αποφάσισα να είμαι το τρίτο πρόσωπο της ζωής μου.
-Alehantro: Δηλαδή, εκτός από τον πληθυντικό μεγαλειότητας που χρησιμοποιείς για τον εαυτό σου από τότε που βγήκες στη Βίκη Φλέσσα, θα αποκρίνεσαι πλέον και στο τρίτο πρόσωπο?
-Ziggy: Ακριβώς.
-Alehantro: Και νομίζεις ότι επειδή μιλάς στον εαυτό σου στο τρίτο πρόσωπο θα μπορέσεις να βρεις όλες τις λύσεις στα προβλήματα σου?
-Ziggy: Δεν περιμένω να τις βρω εγώ. Περιμένω να της βρει ο Ziggy για μένα.
-Alehantro: Μ’ έχασες.
-Ziggy: Είναι πολύ απλό. Εσύ όταν έχεις ένα πρόβλημα τι κάνεις?
-Alehantro: Σε παίρνω τηλέφωνο 122 φορές μέχρι να το σηκώσεις, αν και έχω την υποψία ότι από σήμερα θα το σηκώνεις απευθείας.
-Ziggy: Ωραία, και όταν μου λες το πρόβλημα σου εγώ τι κάνω?
-Alehantro: Μου προκαλείς μια πλήρη σύγχυση και ξεχνάω γιατί σε πήρα.
-Ziggy: Ναι, εκτός από αυτό. Όταν, τελικά θυμηθείς.
-Alehantro: Ααα, το συζητάμε και μου δίνεις μια αντικειμενική άποψη.
-Ziggy: Θα ήθελες να πεις στο Ziggy γιατί αυτή η άποψη είναι αντικειμενική?
-Alehantro: Γιατί βλέπεις το πρόβλημα σαν τρίτος, χωρίς το πάθος της στιγμής, χωρίς το βάρος του παρελθόντος ή την τριβή του παρόντος.
-Ziggy: Ακριβώς. Το ίδιο λοιπόν περιμένω να κάνει και o Ziggy για μένα, όταν θα του πω και το δικό μου πρόβλημα.
-Alehantro: Και συ πιστεύεις δηλαδή ότι αν αρχίσεις να παραμιλάς θα σου έρθουν όλες οι απαντήσεις? Να δεις ποίος άλλος είχε αυτή την συνήθεια και είχε ένα μικρό ατύχημα με αναπτήρα?? Α, ναι, η Joan of Arc.
-Ziggy: Νομίζεις ότι είσαι σε θέση να σαρκάσεις τον Ziggy μικρέ ανόητε?
-Alehantro: Συγνώμη. Απλά αδυνατώ να καταλάβω πώς λειτουργεί αυτό το παραμύθι.
-Ziggy: Ωραία λοιπόν, ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Ας υποθέσουμε ότι έχω μια μακροχρόνια σχέση με μια κοπέλα...
-Alehantro: ΧΑχααχαχ, μήπως θα μπορούσαμε να το κάνουμε λίγο πιο ρεαλιστικό?
-Ziggy: Είναι υποθετικό το σενάριο, αν θα μπορούσες σε παρακαλώ να σταματήσεις να είσαι ηλίθιος για ένα λεπτό θα σου εξηγήσω.
-Alehantro: Sorry re mate, απλά αν είναι να μου πεις καμία ιστορία με μακροχρόνιες σχέσεις, ξωτικά, hobgoblins, διαστημάνθρωπους, και άλλα φανταστικά σενάρια να πάω να πάρω τα pop corn μου μισό λεπτό από το σαλόνι.
-Ziggy: Περιττό να σου πω ότι ο Ziggy θεωρεί τα σχόλια σου ρηχά και ανάξια σχολιασμού και ότι η προσπάθεια σου να τον θίξεις ως μακροχρόνιο σύντροφο τον βρίσκει παγερά αδιάφορο, οπότε συνεχίζω.
-Alehantro: χρτς, χρτς (ήχος ποπ κορν), Μμμ.Σε ακούω.
-Ziggy: Διατηρώ λοιπόν μια μακροχρόνια σχέση. Όπως σε όλες τις σχέσεις υπάρχουν τα λεγόμενα προβλήματα του κατασκευαστή, προβλήματα δηλαδή που έρχονται μαζί με το προϊών ανεξαρτήτου της τιμής που πλήρωσες. Στην προκειμένη περίπτωση, το κατασκευαστικό πρόβλημα είναι η έμφυτη γκρίνια.
-Alehantro: Πώ, πάλι γκρινιάρα γκόμενα βρήκες ρε παπάρα? Αφού είναι υποθετικό το σενάριο, δεν μπορούμε να βρούμε μια μουγκή, δίμετρη μελαχρινή?
-Ziggy: Όχι, γκρινιάρα χρειαζόμαστε. Άλλα για να σε κρατήσω σε ενδιαφέρων ας πούμε ότι είναι μια δίμετρη, γκρινιάρα, μελαχρινή.
-Alehantro: Βασικά στο κάτω-κάτω, δικιά σου γκόμενα είναι, αν σ’ αρέσει εσένα....
-Ziggy: Συνεχίζω. Ως γνωστών, το προϊών είναι σε φανταστικό κουτί όταν είναι στη βιτρίνα, λειτουργεί υποδειγματικά πριν το αγοράσεις και είσαι σίγουρος ότι αυτήν τη φορά δεν θα πάρεις κινέζικο και θα σου σκάσει στη μάπα. Μετά όμως το πέρας της εγγύησης του πρώτου μήνα που σου δίνεται, αρχίζουν και βγαίνουν τα πρώτα προβλήματα. Σου παραθέτω αντιπροσωπευτικό διάλογο για να μπεις στο νόημα.

-Προϊών: Αγάπη μου?
-Ziggy: Ναι μωρό μου.
-Προϊών: Σήμερα το βράδυ έχω κανονίσει να βγω με τα κορίτσια.
-Ziggy: Α, ωραία, άμα είναι να κανονίσω με τα παιδιά να πάμε για καμιά μπύρα στο Pasta Flora.
-Προϊών: Α ναι? Ώστε προτιμάς να βγεις με τους φίλους σου από το να βγεις μαζί μου?
-Ziggy: Τι λες βρε αγάπη? Αφού κανόνισες να βγεις με τις φίλες σου.
-Προϊών: Ναι άλλα εγώ θα προτιμούσα να βγω μαζί σου, αλλά τώρα πήγες και κανόνισες να βγεις με τους λεχρίτες τους φίλους σου.
-Ziggy: Μα δεν κανόνισα τίποτα ακόμη. Άμα θες βγαίνουμε και μαζί.
-Προϊών: Ναι, ναι αφού το ξέρεις ότι κανόνισα με τα κορίτσια τώρα μου λες να βγούμε. Νομίζω ότι δεν θες να περνάμε πια χρόνο μαζί. Με βαρέθηκες μπουχουχου....
-Ziggy: Αγάπη μου τρελάθηκες? Τι σ’ έπιασε τώρα και κλάις?
-Προϊών: Α, ώστε είμαι και τρελή τώρα ε? Για όλα εγώ φταίω? Είμαι τρελή δηλαδή που σ’ αγαπάω και θέλω να περνάω χρόνο μαζί σου? Σνιφ, σνιφ. Και να τώρα, με τον εγωισμό σου με κάνεις και κλαίω και φαίνομαι τρελή...
-Ziggy: Εγώ? Μισό λεπτό βρε αγάπη μου, πες μου τι θέλεις και όλα γίνονται δεν υπάρχει λόγος να μαλώνουμε τώρα. Θες να πάμε να πιούμε ένα ποτό μαζί?
-Προϊών: Μπουχουουχου, ναι τώρα το θυμήθηκες. Έπρεπε να πλαντάξω στο κλάμα δηλαδή για να μου δώσεις λίγη σημασία? Ε όχι λοιπόν δεν θέλω να πάω πουθενά μαζί σου. Να βγεις με τα ρεμάλια και να πάτε να κοιτάτε των κώλο της σερβιτόρας και να πίνετε μπύρες και να μεθάτε και μετά να γυρίζεις σπίτι και να με δέρνεις. Μπουχουχου....
-Ziggy: Τι να σε δέρνω βρε αγάπη μου? Έχω απλώσει εγώ ποτέ χέρι πάνω σου?
-Προϊών: Ναι αυτό μας έλειπε τώρα να μας απλώσεις και χέρι. Θα στο κόψω βρε άχρηστε από την ρίζα αν τολμήσεις. Για τόλμα.
-Ziggy: Αγάπη μου σε παρακαλώ, ηρέμησε. Πάμε να πιούμε ένα ποτό, να περάσουμε καλά οι δυο μας. Αφού ξέρεις πόσο σ’ αγαπώ γιατί με στεναχωρείς?
-Προϊών: Δεν μ’ αγαπάς, μπουχουου, θες να με χωρίσεις επειδή είμαι χοντρή, μπουοουου
-Ziggy: Τι? Δεν είσαι χοντρή βρε αγάπη μου, σιγά δυο κιλάκια έβαλες.
-Προϊών: Το βλέπεις?? Είμαι χοντρή!! Δεν με θέλεις πια, μπουχουχου όλο με κάνεις και αισθάνομαι ότι δεν είμαι αρκετή για σένα, ότι είμαι χοντρή και άσχημη και έχω και μια τεράστια ελιά στη μύτη μποχουχου.
-Ziggy: Βρε μωρό μου, δεν είσαι ούτε χοντρή ούτε άσχημη και η ελιά σου ούτε που φαίνεται. Ίσα- ίσα που σε λατρεύω έτσι όπως είσαι. Αν ήσουν χοντρή και άσχημη με μια τεράστια ελιά στη μύτη θα ήμουν μαζί σου βρε αγάπη μου?
-Προϊών: Ααααα, ώστε το παραδέχεσαι!! Με θες για το κορμί μου!!! Μπουουχου, είμαι μια χαζή ξανθιά που οι άντρες με βλέπουν σαν το ερωτικό τους παιχνίδι.
-Ziggy: Τι λες βρε μωρό μου? Πρώτα απ’ όλα είσαι μελαχρινή και δεύτερον σε θεωρώ πανέξυπνη. Από τις πιο έξυπνες γυναίκες που είχα ποτέ.
-Προϊών: Ώστε είχες και άλλες και μάλιστα πιο έξυπνες??? Μπουχουχου, το ήξερα ότι με απατάς. Με απατάς μπουχουχου
-Ziggy: Δεν σε απατώ βρε μωρό μου αφού το ξέρεις ότι από τότε που σε γνώρισα δεν έχω μάτια για άλλη γυναίκα.
-Προϊών: Τότε γιατί δεν τρως τις αγκινάρες που σου μαγείρεψα? Ε? Γιατί?
-Ziggy: Τι σχέση έχει αυτό βρε αγάπη μου? Αφού το ξέρεις ότι είμαι αλλεργικός στις αγκινάρες. Έλα τώρα ηρέμησε, έλα να σε κάνω μια αγκαλίτσα. .
-Προϊών: Μη μ’ ακουμπάς, αυτά τα χέρια είναι μαχαίρια.
-Ziggy: Τι λες βρε μωρό μου σήμερα τα έκοψα τα νύχια μου. Έλα εδώ σε παρακαλώ.
-Προϊών: Όχι να πάς στις άλλες.
-Ziggy: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΛΕΣ.
-Προϊών: Δηλαδή μ’ αγαπάς?
-Ziggy: Ε βέβαια σ’ αγαπώ βρε χαζό.
-Προϊών: Δηλαδή θα έρθεις με τις φίλες μου στο Ρέμο σήμερα?
-Ziggy: Τιιιιι?? Τρελάθηκες?
-Προϊών: Μπουχουχου, το ήξερα! Ποτέ δεν με πάς πουθενά, είμαι μια φυλακισμένη μποου
-Ziggy: Λοιπόν αγάπη μου έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι τώρα και η υπομονή έχει και τα όρια της. Λοιπόν, βγαίνω μια βόλτα και όταν ηρεμήσεις πάρε με τηλέφωνο.
-Προϊών: Που πάς??? Γύρνα πίσω, μη με εγκαταλείπεις, θα είμαι καλή, το υπόσχομαι μη φεύγεις. Γύρνα πίσωωωωωωω..
-Ziggy: Αγάπη μου δεν υπάρχει λόγος να ουρλιάζεις, δεν έχω σηκωθεί ούτε καν από τον καναπέ.
-Προϊών: Μην ξαναφύγεις ποτέ, ποτεεεεεε, μπουχουχου. Μήπως να πάμε όλοι μαζί στον Ρέμο?
-Ziggy: Ά εσύ είσαι τελείως τρελή, Δεν τον γλυτώνω τον Ρέμο μου φαίνεται απόψε. Κάτσε να πάρω τα παιδιά.
-Προϊών: Μωρό μου εσύ.....

-Alehantro: Καλός ο Ρέμος?
-Ziggy: Ασταδιάλο ρε βλάκα. Πώς με είδες?
-Alehantro: Εντελώς μούφτη.
-Ziggy: Άσε. Αν όμως ήμουν το τρίτο πρόσωπο της ιστορίας? Δεν θα το αντιμετώπιζα πιο αποτελεσματικά?
-Alehantro: Πώς δηλαδή?
-Ziggy: Αν σκεφτώ τι θα έκανε ο Ziggy στην θέση μου αν τα έβλεπε τα πράγματα απ’ έξω εντελώς αντικειμενικά. Αν γινόμουν το τρίτο πρόσωπο της ιστορίας?
-Alehantro: Για πες.
-Ziggy: Ο Ziggy πιστεύει ότι η γκόμενα χρήζει άμεσης ψυχιατρικής βοήθειας. Επίσης πιστεύει ότι το μεγαλύτερο λάθος βρίσκεται στο γεγονός ότι το πρώτο πρόσωπο εγκλωβίζεται σε μια συζήτηση που άπαξ και ξεκινήσει δεν υπάρχει περίπτωση να οδηγήσει σε τίποτα άλλο πέραν της ισπανικής υποχωρήσεως. Άρα ο Ziggy προτείνει, πρώτον να σταματήσουμε να κάνουμε υποθέσεις εργασίας γιατί ακόμη και στα φανταστικά σενάρια δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλουμε άκρη με τις γυναίκες και δεύτερον να σταματήσουμε να τον ενοχλούμε στις 4 η ώρα το πρωί με τις βλακείες μας γιατί θέλει να πάει να κοιμηθεί.
-Alehantro: Ε, καληνύχτα του τότε.
-Ziggy: Ανταποδίδει.
-Alehantro: Έφυγε?
-Ziggy: Ναι, πήγε να κοιμηθεί.
-Alehantro: Να ξέρεις πάντως ότι ποτέ δεν τον συμπάθησα ιδιαίτερα.
-Ziggy: Γιατί?
-Alehantro: Πρώτον γιατί ως το τρίτο πρόσωπο παρά είναι cool και με κάνει να αισθάνομαι ανασφάλεια και δεύτερον γιατί νοιώθω να μπαίνει ανάμεσα μας και να δηλητηριάζει την φιλία μας.
-Ziggy: Τι είναι αυτά που λες ρε φιλαράκι τώρα? Αφού το ξέρεις πόσο σ’ αγαπώ.
-Alehantro: Μπουχουχου, δεν μ’ αγαπάς πια. Ποτέ δεν θα μπορέσω να ανταγωνιστώ την αδυναμία που νοιώθεις για τον τρίτο σου εαυτό.
- Ziggy: Μα τι είναι αυτά τώρα βρε Αλεχάνδρο μου? Αφού το ξέρεις ότι είσαι ο καλύτερος μου φίλος.
- Alehantro: Μποοχουχου, είμαι χοντρός, ενώ αυτός είναι γυμνασμένος και σφριγηλός μποχου.
-Ziggy: Τι λες ρε φιλαράκι μου τώρα μια χαρά είσαι.
- Alehantro: Γιατί δεν τρως τις αγκινάρες που σου μαγείρεψα τοτε? Ε? Γιατί? Σνιφ, σνιφ

-Ziggy: Μα αφού ξέρεις ότι είμαι αλλεργικός.....στις......Χμ....

Για μισό λεπτό..............

Θέλεις να σε πάω στο Ρέμο, έτσι??????

SPHINX WITHOUT SECRETS

2005-12-17T06:24:00.000+02:00

     Από τότε που αποφάσισα να είμαι διανοούμενος, βρήκα μια καλή δικαιολογία για να σταματήσω να κάνω δουλείες στο σπίτι. Ένας άνθρωπος του πνεύματος  δεν θα μπορούσε ποτέ να ασχολείται με πράγματα πεζά όπως: Το πλύσιμο των πιάτων, το κατέβασμα των σκουπιδιών και τις λοιπές χειρονακτικές εργασίες, που ταλαιπωρούσαν τα τρυφερά μου χέρια. Παλιότερα είχα εφεύρει μια άλλη μέθοδο υπεκφυγής των αρμοδιοτήτων, βασισμένος στο Conditional Learning του Pavlov. Με λίγα λόγια μάθαινα σταδιακά στους άλλους να μη μου αναθέτουν δουλειές διότι α) είτε ο χρόνος που θα κατανάλωνα μέχρι να ξεκινήσω την διαδικασία θα ξεπερνούσε πολλάκις αυτόν της υπομονής τους είτε β) το αποτέλεσμα της συνεργασίας μας θα απέβαινε ζημιογόνο για την άλλη πλευρά. Έτσι αντί να χρειαζόμαστε μια δωδεκάδα πιάτα κάθε φορά που η μάνα μου είχε τη φαεινή ιδέα ότι έπρεπε να σκληραγωγηθώ γιατί «πρέπει να μάθεις να βοηθάς τη γυναίκα σου με τις δουλειές του σπιτιού και να μη γίνεις φλώρος σαν τον πατέρα σου που μία δουλειά δεν μπορεί να κάνει σωστά, όλα από το χέρι μου πρέπει να περνάνε», είχαν αρχίσει όλοι να αποκτούν δεύτερες σκέψεις προτού μου αναθέσουν κάτι. Με το πέρας του χρόνου ακόμη και αυτές οι δεύτερες σκέψεις μετατράπηκαν σε ολική παραίτηση από την ιδέα να μου αναθέσουν κάποια αποστολή.
     Κρίθηκε όμως επιτακτική η ανάγκη να κάνω τις κατάλληλες εκείνες ενέργειες που θα με καθιστούσαν όχι απλά ένα ακόμη μέλος αυτής της οικογένειας, άλλα ένα πνευματικό παύλα λόγιο παύλα διανοούμενο και πάνω απ’όλα αν όχι ανώτερο τουλάχιστο ισάξιο μέλος, έναν grandee τούτης της Familia. Στην προσπάθεια μου αυτή, αφού περιπλανήθηκα στους δρόμους των μοντέρνων συγγραφέων, επιστράτευσα τη δοκιμασμένη και πάντα εγγυημένη λύση των κλασσικών. Άλλωστε ποιος λόγιος που σέβεται τον εαυτό του θα μπορούσε ποτέ να σταθεί σε μια εκπομπή λόγου και τέχνης χωρίς να γνωρίζει τουλάχιστο 3 quotes του Oscar Wilde? Έτσι προτού πάω στη Βίκυ Φλέσσα και με ρωτήσει, ποία είναι η φράση που με συγκλόνισε σ’αυτή τη χρόνια αναζήτηση διανόησης και πνευματικότητας, έπρεπε να έχω διαλέξει ήδη μία πού όχι μόνο να γνωρίζω πώς να την αρθρώσω (αρχικά σε άπταιστη Αγγλική και μετέπειτα εις την Ελληνική) άλλα να είμαι σε θέση και να την αναλύσω σε βαθμό που ο καθένας από τους τηλεθεατές θα μπορούσε να ταυτίσει την ταπεινή ζωή του με την λαμπρή αφεντιά μου. Έτσι η αγαπημένη μου ατάκα (αυτή που ταιριάζει καλύτερα με το ροζ polo μπλουζάκι μου) δεν είναι άλλη από το σύντομο μεν, ευστοχότατο δε definition του Oscar Wilde για τις γυναίκες, που δεν είναι άλλο από το γνωστό “SPHINX WITHOUT SECRETS”. ( η αλήθεια είναι ότι αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα σ’αυτό και μια ατάκα που άκουσα από την Miss Πελοπόννησος που ήλπιζε ότι θα συνωμοτήσει όλο το τοπικό σύμπαν των καλτσο-βιομηχάνων Αχαίας για να κερδίσει αυτό που ήθελε πάρα πολύ. Άλλα η δικιά μου ατάκα και πιο σπάνια είναι, και πιο πολύ βάθος έχει και είναι και στα Αγγλικά, πράγμα που την κάνει και πιο Chic.
     Βέβαια, για να φτάσεις στο σημείο να έχεις το δικαίωμα να λες μια ατάκα κάποιου άλλου δημόσια, και να την κάνεις να ακούγεται καλύτερα από αυτόν που την είπε πρώτος, πρέπει πρώτα να πεις μια δικιά σου, που θα ακούγεται τόσο δυνατά ώστε να σε προσέξουν όλοι (το να βγεις στην ταράτσα και να φωνάξεις «είμαι μαλάκαααας» δεν μετράει). Έτσι αποφάσισα να διατυπώσω την θεωρία του μικροτσούτσουνου, που με έκανε γνωστό στους κοσμικούς κύκλους και με οδήγησε στα πλατό της ΝΕΤ, μπροστά σ’ένα γυάλινο τραπέζι γεμάτο γράμματα, να κοιτάζω στα μάτια το πιο υγρό μου όνειρο, τη Βίκυ Φλέσσα.

Βίκυ Φλέσσα: Καλώς ήρθατε στα «Άκρα». Σήμερα έχω την χαρά να φιλοξενώ στο στούντιο μια αμφιλεγόμενη Persona, τον κύριο Ziggy Stardust. Κύριε Stardust, καλώς ήρθατε.

Ziggy: Δεν υπάρχει πιο μεγάλη χαρά για ένα θαυμαστή, να συνομιλεί από κοντά με το είδωλο του. Μόνο που θα σας παρακαλούσα να μου μιλάτε στον ενικό. Άλλωστε είμαστε σχεδόν συνομήλικοι.

Β.Φ.: (χαμόγελο κολακείας) Θα σας μαλώσω Ziggy, γιατί με τα κομπλιμέντα σας θα χάσω τον ειρμό της σκέψης μου και ακόμη δεν αρχίσαμε! Τι να σκέφτονται άραγε οι τηλεθεατές, αν χάνω τα λόγια μου από τώρα?

Ziggy: Ά, μην ανησυχείτε, μόνο εγώ σας βλέπω και μια που είμαι εδώ απόψε υπόσχομαι να μην σας παρεξηγήσω.

Β.Φ. (που μάλλον δεν κατάλαβε καλά αρκείτε στο να χαμογελάσει και να βήξει ψεύτικα για να προσδώσει στην αρχή της κουβέντας την πρέπουσα σοβαρότητα) Λοιπόν αγαπητέ μου Ziggy, βρίσκεστε εδώ με αφορμή την θεωρία σας περί δυσαρμονίας του ανδρικού φαλλού με την αιώνια ύλη, την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι, το ανεπαίσθητο εγώ, αυτό που ονομάζει ο Πλάτων ψυχή. Αλήθεια Ziggy, πού πάει η ψυχή μας? Πού πάει ο έρωτας όταν χαθεί? Τα χιόνια όταν λιώνουν? Η αναπνοή όταν φεύγει από το σώμα? Έχουν άραγε όλα αυτά τον ίδιο προορισμό? Υπάρχει κάπου ένα δωμάτιο οπού θα βρούμε τον έρωτα να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα πάνω στο χιόνι, δύο ψυχές να αναπνέουν βαριά? Τι είναι ο θάνατος? Φοβάσαι, αλήθεια? Μήπως............

Ο ήχος άρχισε σταδιακά να κάνει fade out αφήνοντάς μόνο τις νευρικές κινήσεις των χεριών της Βίκης να λειτουργούν ως stimuli για τις αισθήσεις μου. Και ενώ η Βίκυ Φλέσσα έδινε ταξιδιωτικές οδηγίες, εγώ άρχισα να ταξιδεύω για κάπου αλλού, όχι πολύ μακριά, όχι στο σκοτεινό δωμάτιο που κλείδωσε μέσα τους ρυτιδιασμένους έρωτες, το λιωμένο και λασπωμένο χιόνι, τις γεμάτο νικοτίνη αναπνοές και τις ψυχές που συντηρούσαν. Ήμουν πάνω στο γυάλινο τραπέζι με τα γράμματα και έδινα πολλαπλούς οργασμούς στην Βίκυ Φλέσσα. «Jesus Christ Super Star” αναφώνησα καθώς το πιο υγρό μου όνειρο, χωρίς αναστολές επιδιδόταν σε ασκήσεις Κομανέντσι. «Μίλα μου βρώμικα, μωρή Φλέσσα», φωνάζω, «Τερψώπρωκτε, κίναιδε, Αυνάνα....» μου ψιθύριζε αυτή. Και πάρε και αυτό, πάρε και τούτο, και όλα πηγαίνανε καλά μέχρι που μου καρφώθηκε το γράμμα Ψ στο κώλο και άνοιξα απότομα τα μάτια μου για να βρεθώ κάπου όχι πολύ μακριά, όχι στο σκοτεινό δωμάτιο οπού ο έρωτας είχε πάθει πνευμονία από τα χιόνια, οι αναπνοές άσθμα και οι ψυχές ξεψύχησαν. Ήμουν πίσω στην καρέκλα μου και κοίταζα την Βίκυ Φλέσσα στα μάτια, να κάνει ερωτήσεις και να τις απαντάει μόνη της, να γελάει με τα αστεία της, να σοβαρεύει, να μου λέει, «ελάτε», και να απαντάει με την δέουσα σοβαρότητα στην ερώτηση που μόλις έθετε. Ο ήχος άρχισε σιγά-σιγά να επιστρέφει στα αυτιά μου. Ήταν η σειρά μου να απαντήσω σε μια ερώτηση που απευθυνόταν σε μένα. Περίμενα βέβαια πως η απάντηση θα απευθυνόταν στην ίδια, αλλά αυτή τη φορά δεν μου έκανε την χάρη.
- Β.Φ.: Και μία που φτάσαμε στο τέλος της εκπομπής, θα διαλέξω ένα τελευταίο γράμμα. Χμ, για να δούμε....το Γάμα! Τι λέξη σας έρχεται στο μυαλό?
-Ziggy: «Γάμα μας», σκέφτηκα. Εεε, δεν ξέρω.....Γάμος....Γυναίκες.....Γύρος...Γιουρούσι?
- Β.Φ: Γυναίκες! Τι είναι οι γυναίκες για σας αγαπητέ Ziggy? Είναι η μάνα? Η πηγή της ζωής? Το άλλο μισό του έρωτα? Ο έρωτας ο ίδιος, χωρίς εκπτώσεις? The root of all evil? Η Περσεφόνη, ο θάνατος δηλαδή και η ανάσταση, η άνοιξη που καβαλά τούτη η ανάσταση ή ο χειμώνας που αφήνει πίσω του, παίρνοντας την μαζί του? Η μήπως.......

Δεύτερος γύρος σκέφτηκα. Για καλό και για κακό ας απομακρύνω αυτά τα γράμματα από το τραπέζι γιατί αν κάτσω πάνω στο Σ, δεν την γλυτώνω την δαχτυλική. Αυτή τη φορά θα είμαι τρυφερός. Και πάρε και αυτή και πάρε και κείνη.....Άναψα, τσιγάρο και πήρα μια βαθιά τζούρα. Φύσηξα το καπνό και άνοιξα τα μάτια για να βρω αυτή που μέχρι πριν 5 λεπτά ούρλιαζε τελειώνω σε αττική σύνταξη να με κοιτάει περιμένοντας την απάντηση μου.

-Ziggy: Ε, με συγχωρείτε αφαιρέθηκα. Πού είχαμε μείνει?
- Β.Φ.: Στο τι εστί γυνή? Μήτηρ γάρ......

Και πριν προλάβει πάλι να αρχίσει το ντελίριο, και επειδή τρίτος γύρος μέσα σε 1 ώρα είναι υπερβολικός ακόμη και για έναν επιβήτορα όπως εγώ αποφάσισα να απαντήσω.

Ziggy: Γκουχου, Γκούχου. Λοιπόν....

Β.Φ.: (εκστασιασμένη με την αντρουά επιβλητικότητα μου – ήμουν σίγουρος ότι στο τρίτο γύρω θα το γυρνούσαμε στα σκαμπίλια και στα μαστίγια αν ενέδιδα-) Ελάτε

Ziggy: Γυναίκες....Για μένα δεν είναι τίποτε άλλο παρά....

Β.Φ.: Ναααιιιι? (το μαλλί της έχει γίνει Ράστα από την τσαχπινιά που το πειράζει ντεμέκ ανέμελα)

Ziggy: SPHINX WITHOUT SECRETS!!!

Η Βίκυ Φλέσσα λιποθυμά από την ηδονή και ο οπερατέρ παύλα μπούμαν παύλα φροντιστής παύλα υπεύθυνος ροής παύλα κομμωτής και μακιγιέρ της εκπομπής (η ΝΕΤ ακολουθεί στρατηγική χαμηλού κόστους) τρέχει να πατήσει το κουμπί για τους τίτλους τέλους. Τα φώτα πέφτουν, η εκπομπή τελειώνει και γω βρίσκω την ευκαιρία να κάνω στην λιπόθυμη Κυρία Φλέσσα όλα αυτά που φανταζόμουν εδώ και 2 ώρες. Η απομυθοποίηση ήταν πάντα το αγαπημένο μου χόμπι, αν και η Βίκυ Φλέσσα ήταν το ίδιο θερμή λιπόθυμη όσο και στην φαντασίωση μου. Κάποια αλήθειες δεν καταρρίπτονται ποτέ.

     Η επόμενη βδομάδα κυλούσε ακριβώς όπως αρμόζει σε έναν σταρ που έχει περάσει από το γυάλινο τραπέζι της Κυρίας Φλέσσας. Τα τηλέφωνα χτυπούσαν ασταμάτητα. «Δεν είμαι εδώ για κανέναν» φώναζα. «Δεν είναι για σένα παιδί μου, απο την τράπεζα είναι», «Δεν είμαι εδώ για κανέναν», «Δεν είναι για σένα η θεία Ευτέρπη είναι», «Δεν είμαι εδώ για κανέναν», «Δεν είναι για σένα παιδί μου, λάθος κάνανε», «Δεν είμαι εδώ για κανέναν», «Ο Alehandro είναι παιδί μου, παίρνει από Λονδίνο», «Καλά, φέρτον, άλλα δεν είμαι εδώ για κανέναν άλλον». Καθώς έκλεινε η πόρτα του δωματίου μου είχα την αίσθηση ότι άκουσα κάποιον να με λέει ψωνάρα. Μάλλον η ιδέα μου ήταν.

-Αλεχάντρο: Πού είσαι ρε ζίγκυ celebrity?
-Ziggy: Μοναδικέ μου φίλε!!! Για να ξέρεις πόσο πολύ φίλος μου είσαι δεν είμαι εδώ για κανέναν. Μόνο εσένα δέχτηκα σήμερα να συνομιλήσω.
- Αλεχάντρο: Το ήξερα ότι παρόλη την δημοσιότητα θα παρέμενες φίλος. Ρε σύ? Πολύ μου άρεσες προχθές στη Φλέσσα. Γαμάτα τις τα είπες. Και ειδικά αυτό το τελευταίο.
- Ziggy: Sphinx without questions φιλαράκι.
- Αλεχάντρο: Ναί, ναι αυτό. Ένιωσα να ταυτίζω την ταπεινή ζωή μου με την λαμπρή αφεντιά σου. Προβληματίστηκα ξέρεις. Στην αρχή νόμιζα ότι έλεγες για την πρώην μου την Δ. που ο μπαμπάς σου την φώναζε σφίγγα, μετά από εκείνη τη μέρα που χάσαμε το σχολικό και μας πήγε και τους 3 στο σχολείο με το αμάξι και αυτή όλο γκρίνιαζε και εγώ δεν έλεγα τίποτα, και αυτή συνέχισε να γκρινιάζει και πάλι εγώ δεν έλεγα τίποτα μέχρι που αυτή άρχισε να με βρίζει γιατί δεν έλεγα τίποτε και μετά όταν της είπα κάτι, άρχισε πάλι να γκρινιάζει γιατί δεν της φέρομαι καλά και όλο την μειώνω μπροστά στους άλλους. Αλλά μετά σκέφτηκα ότι αυτή δεν ήταν Sphinx without Secrets γιατί  ποτέ δεν έμαθα ότι με κεράτωνε μαζί σου και ότι τα είχε επίσης με εκείνο το παιδάκι με τα σπυράκια που μου χτυπούσε φιλικά τη πλάτη κάθε πρωί στο σχολικό και γω νόμιζα ότι ήταν αδερφή και με γουστάρει. Και μετά προβληματίστηκα και άλλο γιατί νόμιζα ότι έλεγες για την ξετσίπωτη την πρώην σου την Ν. που ενώ ήταν μεγάλη πηδιόλα, πίστευε ότι θα πρέπει να στα λέει όλα γιατί αλλιώς θα δηλητηρίαζε την σχέση σας. Αλλά μετά σκέφτηκα ότι αυτή μπορεί να ήταν without secrets άλλα σίγουρα δεν ήταν Sphinx. Πηδιόλα ήταν.
- Ziggy: Και πού κατέληξες?
- Αλεχάντρο: Κατάλαβα ότι o χαρακτηρισμός Sphinx αντιπροσωπεύει την αρχαία Σφίγγα, με το σώμα λιονταριού και το κεφάλι γυναίκας που έθετε αινίγματα στους περαστικούς και αν αδυνατούσαν να απαντήσουν τους έτρωγε. Και κατέληξα ότι αναφέρεσαι σε κάτι αινιγματικό, στην αινιγματική φύση των γυναικών. Στο μυστήριο που αποπνέουν από την πρώτη μέρα που της γνωρίζουμε. Και όσο και αν περνάει ο καιρός, όσο και αν πιστεύουμε ότι τις γνωρίζουμε, πάντα διαλέγουν μια λέξη, μια πρόταση, ένα βλέμμα, μία πράξη για να μας κάνουν να αντιληφθούμε ότι δεν καταλάβαμε τίποτα, ότι όσο σίγουρη και αν αισθανόμαστε για αυτήν που έχουμε απέναντι μας, καλύτερα να το ξεχάσουμε γιατί τα μυστικά που κρύβουν μέσα τους, αν φανερωθούν, θα καταπιούν όλη την αλήθεια που μας άφησαν να δούμε, όπως κατάπινε η σφίγγα τα θύματα της που αδυνατούσαν να λύσουν το γρίφο της.
- Ziggy: Μα Αλεχάντρο, μ’αυτήν τη λογική θα έπρεπε να είμαστε όλοι καταδικασμένοι να μεταμορφωθούμε σε ένα τεράστιο ρέψιμο μετά από λουκούλλειο γεύμα ανδρο-φαγίας. You’re missing the big picture here mate.
- Αλεχάντρο: Show me the light, Ziggy, show me the light.
- Ziggy: Κλείσε τα μάτια σου και ταξίδεψε μαζί μου. Πάμε μέχρι το πρώτο πόδι της Χαλκιδικής. Βάλε το μαγιό σου και κάνουμε μια στάση στη «Χελώνα».
- Αλεχάντρο: ΜΜ....είμαι ήδη εκεί!! Τεκίλα για μένα και μία Bud. Θα πάς για ρακέτες?
- Ziggy: Όχι φίλε μου. Θα κάτσω δίπλα σου στο μπάρ. Order me ένα mixer φρούτων.
- Αλεχάντρο: Καλά ρε μούφτη, και στη φαντασία μας πάλι της φλωρίες άρχισες?? Bartender: Μια mini Moet για τον φίλο μου.
- Ziggy: Κάτσε ρε παπάρα, μεσημέρι είναι ακόμη.
-Αλεχάντρο: Πιες ρε μούσια, κάθε πότε έρχομαι Ελλάδα.
- Ziggy: Cheers mate. Στην υγειά μας!
- Αλεχάντρο: Στα υπέροχα κορμιά μας!
- Ziggy:  Το βλέπεις το μελαχροινό στην ξαπλώστρα?
- Αλεχάντρο: Πού ρε? Διπλά στο ξανθό με το tattoo στην πλάτη?
- Ziggy: Ακριβώς. Τρελό???
- Αλεχάντρο: Ασύλληπτο. Σαν πρωινή στύση.
- Ziggy: Λοιπόν πάτα το pause τώρα και γύρνα λίγο πίσω μαζί μου στο τηλέφωνο.
- Αλεχάντρο: Κάτσε λίγο ρε μούφτη να πιω την μπύρα μου!
- Ziggy: ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ!
- Αλεχάντρο: ώχ, καλά μωρέ χαντούμη.
- Ziggy: Ας κάνουμε λοιπόν μια υπόθεση εργασίας. Φαντάσου ότι πηγαίνεις και της μιλάς. Παίρνεις ένα παγωμένο μπουκάλι tequila από το μπαρ και συστήνεσαι. Κάθεστε όλοι μαζί. Η ξανθιά με το Tattoo παριστάνει ότι την χτύπησε ο ήλιος και πάει για ένα long swim. Εσύ εύχεσαι να πάθει κράμπα και να σας αφήσει ήσυχους για τις επόμενες 74 ώρες που θα την έχεις κλειδωμένη στο δωμάτιο σου και θα την βγάζεις έξω μόνο για νερό και τουαλέτα και ξανά μέσα. Play Button.

- Αλεχάντρο:  Να βάλλω ακόμη ένα?
- Τρελό Μελαχρινό: Νομίζω ότι προσπαθείς να με μεθύσεις για να με εκμεταλλευτείς.
- Αλεχάντρο: That would be promising but, θα ήθελα να με θυμάσαι και αύριο το βράδυ που θα βγούμε.
- Τρελό Μελαχρινό: Ωραίο ακούγεται άλλα νομίζω πως η φίλη μου έχει κανονίσει κάτι. Πάντως μιλάμε αν αλλάξει κάτι.
- Αλεχάντρο: Και με τι είπες ότι ασχολείσαι?
- Τρελό Μελαχρινό: Δεν είπα. Άλλα είμαι στον χώρο της διασκέδασης.

Ντριν....Χτυπά το κινητό της.....

Τρελό Μελαχρινό: Ναί? Στις 13? Ναι είμαι ελεύθερη. Πόσα άτομα? Ναι με το δικό μου εξοπλισμό. Ναι έχω και στολή. Θα μείνετε πολύ ευχαριστημένος, το κάνω πολύ καιρό. Όχι, όχι μην ανησυχείτε θα είναι έκπληξη. Έγινε, θα σας δω εκεί.

Η ώρα περνάει, ο ήλιος αρχίζει να πέφτει, ο Αλεχάντρο έχει εξαντλήσει τη συζήτηση μαθαίνοντας όσα μπορεί περισσότερα για το τρελό μελαχρινό, επιδεικνύει τα Ζεν χαρίσματα του γοητεύοντας και γητεύοντας, η ξανθιά φίλη βγαίνει από το νερό ζαρωμένη και μελανιασμένη και καλεί τις πρώτες βοήθειες για να την συνεφέρουν,  νοιώθει κυρίαρχος του παιχνιδιού άλλα αισθάνεται να στέκεται πάνω σε thin ice αφού στην πραγματικότητα δεν γνωρίζει τίποτα. Έχει φτιάξει την δική του εικόνα αλλά παράλληλα αγνοεί όλα αυτά τα μυστικά που κρύβει μέσα της η μελαχρινή σφίγγα. Της αρέσει? τον θέλει για μια νύχτα? ήταν απλά ο πρώτος που κάθισε δίπλα της με ένα μπουκάλι tequila σε  μια πολύ ζεστή μέρα του καλοκαιριού? όταν έλεγε στο χώρο της διασκέδασης να περίμενε να του κόψει απόδειξη μετά την φλογερή βραδιά που σκόπευε να περάσουν μαζί??? Τι sphinx without secrets και παπαριές, η γκόμενα ήταν χειρότερη και από μασόνο.

Stop button

- Ziggy: Λοιπόν?
- Αλεχάντρο: Τι λοιπόν ρε mate. Sphinx with numerous questions.
- Ziggy: Γιατί ρε φίλε?
- Αλεχάντρο: Ε τι γιατί ρε. Την κοιτούσα τη γκόμενα και δεν καταλάβαινα αν αυτό που μου έλεγε το εννοούσε, τι σκεφτόταν πραγματικά από μέσα της, για ποιο λόγο είπε την τάδε ατάκα, τι πραγματικά εννοούσε, όλα τα μυστικά της καλά κρυμμένα πίσω από αυτό το μαγευτικό μελαχρινό μυστήριο. Μήπως πρέπει να βρεις καινούργια ατάκα για να καθιερωθείς ως λόγιος, για παράδειγμα Sphinx with some secrets ή σκέτο Sphinx? Τουλάχιστο να μην παρεκκλίνεις και πολύ από την αρχική σου δήλωση.
- Ziggy: Ώστε ακόμη να καταλάβεις ε? Λοιπόν, κάνε μου μια τελευταία χάρη. Μέσα στην ντουλάπα σου, έχει μια μικρή πόρτα. Άνοιξε την και μπες μέσα. Θα σε οδηγήσει ακριβώς μέσα στο μυαλό του τρελού μελαχρινού.
- Αλεχάντρο: Είσαι σίγουρος ότι δεν θα με οδηγήσει στο μυαλό του John Malcovic?
- Ziggy: Έχε μου εμπιστοσύνη.

Ο Αλεχάντρο βουτάει μέσα στην μικρή πόρτα και βρίσκεται straight on στο μυαλό του τρελού μελαχρινού. Μπροστά του όλες οι απαντήσεις που ζητούσε, όλα τα «μυστικά» που θα τον έκαναν να απαντήσει στο γρίφο και νa γκρεμίσει τη σφίγγα σαν άλλος Οιδίποδας. Ο χρόνος του τελειώνει, σιγά σιγά τα χρώματα αλλοιώνονται και προσγειώνετε δίπλα μου. Κλείνω το τηλέφωνο και τον κοιτάω στα μάτια.

- Ziggy: Λοιπόν?
- Αλεχάντρο: Σου ζητώ συγνώμη, συγχώρεσε με Ziggy. Σε αμφισβήτησα, άλλα δεν ήξερα, πραγματικά δεν ήξερα....
- Ziggy: Άσε τις παπαριές τώρα και μπες στη ουσία. Have you solved the riddle?
- Αλεχάντρο: Δεν υπάρχει γρίφος. Όλα είναι στο μυαλό μου. Όντως είχαν κανονίσει κάτι για αύριο βράδυ, όντως δυσκολεύτηκε να αντισταθεί στη γοητεία μου, όντως ήθελε να κλειδωθεί μαζί μου σ’ένα δωμάτιο για 72 ώρες και να βγαίνει μόνο για νερό και τουαλέτα. Όντως ανησύχησε που η φίλη της μεταμορφώθηκε σε μια διασταύρωση μπάρμπα στρουφμ και στρουμφίτας.
- Ziggy: Ναι άλλα η δουλεία της? Δεν παραμένει μυστήριο? Δεν σε παραπλάνησε που σου είπε ότι είναι στο χώρο της διασκέδασης? Στολές, εκπλήξεις, ναι σίγουρα είναι διασκέδαση για κάποιους άλλα εγώ το θεωρώ ότι άφησε ένα μυστήριο να αιωρείται.
- Αλεχάντρο: Κανένα μυστήριο. Η γκόμενα είναι κλόουν σε παιδικά πάρτυ.....
- Ziggy: χα,χα. Άρα μοναδικέ μου φίλε? Τι την κάνει αυτό?
- Αλεχάντρο: A SPHINX WITHOUT SECRETS, όπως και όλες. Είδες όμως ρε μάν, όλο αυτό το μυστήριο, η σαγήνη, η παράνοια μας βασικά, η ανασφάλεια. Βάζουμε τρικλοποδιές στο πουλί μας.
- Ziggy: Και τι μας κάνει αυτό?
- Αλεχάντρο: Αγάμητους
- Ziggy: Χα, χα. Φίλε μου πολύ χάρηκα που ήρθες. Πάμε να σε κεράσω μια tequila  και μια Bud στο «Θερμαϊκό» να δούμε κάνα τρελό μελαχρινό........

In the meanwhile………….

Σ’ένα διαμέρισμα πάνω από τον «Θερμαικο» ένα παιδικό πάρτι τελείωνε. Η κλόουν έβγαζε την στολή της και ετοιμαζόταν για την βραδινή της βάρδια. Είχε να ξεπετάξει 3 νατοϊκούς που ήρθαν από το Κόσοβο για το σαββατοκύριακο. Το κεφάλι της πονούσε ακόμη από την tequila που της κέρασε εκείνος ο  κουραστικός που της το έπαιζε κούκλος στη Χελώνα. Η συνάδελφος της ακόμη να συνέλθει από τα κρυοπαγήματα και έπρεπε να πάρει και τους δικούς της πελάτες, δύο τυρέμπορους από την Λάρισα. Μα καλά, ποσό μαλάκες είναι οι άντρες σκέφτηκε. Είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι μ’ένα μπουκάλι tequila, 6 σφιχτούς κοιλιακούς και ένα άσπρο χαμόγελο θα καταφέρουν να λύσουν το γρίφο? Κοίταξε τα λιονταρένια της πόδια, κούνησε τα φτερά της, και έσφιξε τα μυστικά της για τον επόμενο..........

Prince Charming

2005-12-01T04:06:00.000+02:00

Η Lou κοίταξε τα αυτοκίνητα κάτω από το παράθυρο της. Ένας κύριος μ’ένα μεγάλο αμάξι προσπαθούσε να παρκάρει. Τελικά τα κατάφερε, αφήνοντας πίσω του μερικές γρατσουνιές στον μπροστινό. Δεν άργησε πολύ. Μετά από 10 λεπτά μπήκε ξανά στο αμάξι του και φεύγοντας άφησε πίσω του ένα τεράστιο κενό. Βλέποντας αυτή την εικόνα η Lou παραλίγο να βάλει τα κλάματα. Τον τελευταίο καιρό, είχε γίνει τόσο ασταθής συναισθηματικά που ακόμη και οι καθημερινές ανούσιες εικόνες της προκαλούσαν μελαγχολία. Πόσοι και πόσοι άντρες την είχαν γρατσουνίσει, μένοντας ίσως λιγότερο από τον φαλακρό κύριο που μόλις ξεπάρκαρε, αφήνοντας πίσω τους το ίδιο τραγικό κενό. Ένα κενό που έβλεπε μπροστά της σε κάθε έκφανση της ζωής της: Όταν άδειαζε το κουτί του καφέ, όταν έβγαζε το CD από την θήκη του, ακόμη και όταν άδειαζε την μπανιέρα της μετά το πρωινό της μπάνιο, που και αυτό είχε ελαττώσει μ’αποτέλεσμα να μοιάζει περισσότερο με τον Bob Marley παρά με δυναμικό και ανερχόμενο στέλεχος της Διαφήμισης.
Το είχε βέβαια αποφασίσει πως, με τον έναν ή άλλον τρόπο, δεν θα άφηνε αυτό το κενό να μεγαλώσει τόσο ώστε να την μετατρέψει σε μια λεπτή, στρόγγυλη γραμμή, που ο λόγος ύπαρξης της είναι να κρατάει αυτό το κενό ζωντανό για να μην χυθεί στο άπειρο. Πήρε μια βαθιά ανάσα. Σκάλισε την βιβλιοθήκη της και τράβηξε ένα βιβλίο που της είχαν κάνει δώρο οι φίλες της, όταν αποφάσισε να ζήσει μόνη της: «Μαγειρική για Εργένηδες» με την σημείωση στο εσώφυλλο Για να μην πεθάνεις από την πείνα, Roma Pizza 2310 422777. Αν πάλι πιστέψεις στον εαυτό σου, 199 Πυροσβεστική. Ελένη, Χαρούλα, Nicole. Ιούνιος ’97. «Καργιόλες, σκέφτηκε, νομίζετε ότι είστε καλύτερες απο μένα...». Η αλήθεια είναι πως δεν τις χώνεψε ποτέ αυτές τις 3 τσουλάρες. Προτιμούσε να τρώει τα μούτρα της με κάθε μαλάκα που της χαμογελούσε και της θύμιζε το μπαμπά της, παρά να τρώει το χρόνο της μ’ αυτά τα 3 τσόλια που μόνο άσχημα την έκανα να νοιώθει για τον εαυτό της. Οι τέσσερις τους ήταν συμμαθήτριες από το σχολείο, μα από τότε τους χώριζαν πολλά περισσότερα από 2 σειρές θρανία. Η Ελένη ήταν πρόεδρος της τάξης, υπεύθυνη του Yearbook και μεγάλη καριόλα. Τα είχε από την πρώτη γυμνασίου με τον Μάκη, έναν πρώτης τάξεως μπούλη, που η crème de la crème καταγωγή του, της έφτανε για να παραβλέψει τα 122 κιλά του και την μνημειώδη μαλακία που τον έδερνε. Παράλληλα βέβαια είχε πάρει όλους του κολλητούς του Μάκη, τον συντηρητή του σχολείου, 2 καθηγητές φιλολογίας και αν και δεν το παραδέχτηκε ποτέ, την Χαρούλα, ένα βράδυ που γίνανε κομμάτια στα εγκαίνια του Ρέμου. Αλλά τον Μάκη δεν θα τον άφηνε ποτέ. Μια κυρία έλεγε, είναι δοσμένη σε έναν και μοναδικό άντρα. Φαντάζομαι ότι εννοούσε σ’ έναν άντρα τη φορά, αν και αυτό παραβιαζόταν τουλάχιστο 4 φορές το χρόνο, όταν ο Μάκης πήγαινε στο Άγιο Όρος για το τρίμηνο τάμα του, και άφηνε τους 2 κολλητούς του να κρατάνε συντροφιά στην πολύτιμη γυναικούλα του για βραδιές μπιρίμπας. Η Χαρούλα από την άλλη, ήταν όλα αυτά που δεν ήταν η Ελένη, για τον απλούστατο λόγο ότι στην προσπάθεια της να γίνει η Ελένη, έκανε φρικτή δουλειά. Ήταν Αντιπρόεδρος της τάξης, βοηθός της Ελένης στο Yearbook και η πιο φρικτή καργιόλα που θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί. Αγάμητη όλο τον χρόνο, εκτός από τις 4 φορές που ο Μάκης υποτίθεται ότι πήγαινε στο Άγιο όρος για προσκύνημα, μπορούσε να γίνει όσο Ελένη ήθελε, άσχετα που ο Μάκης έκανε απότομες κινήσεις στον ύπνο του και της είχε γίνει το βυζί τασάκι. Η παρουσία της Nicole στην παρέα, από την άλλη, δεν είχε καμία λογική εξήγηση. Δεν είχε ποτέ την φιλοδοξία της Ελένης να κατακτήσει τον κόσμο ούτε τη φιλοδοξία της Χαρούλας να γίνει Ελένη. Συμφωνούσε πάντα σε ότι πρότεινε η παρέα (ακόμη και φάρμακα για τον προστάτη να της έδιναν δεν θα διαφωνούσε), σχεδόν παθητικά λες και την είχε χτυπήσει κάποια σπάνια ασθένεια που σου ρουφά την προσωπικότητα. Πού και πού πηδιότανε, πάντα με τους πιο αδιάφορους από το πουθενά τύπους μάλλον γιατί το κάνανε και οι υπόλοιπες. Έτσι όταν η Ελένη παρτουζονόταν με τους φίλους του Μάκη, και ο Μάκης έκανε το προσκύνημα του ανάμεσα στα πόδια της Χαρούλας, η Nicole έβρισκε τον πιο τυχάρπαστο τύπο, και τον πηδούσε για να μην χαλάσει το πρόγραμμα. Και βέβαια, η τέταρτη της παρέας, η Lou μαύρο σύννεφο σ’ έναν γαλάζιο ουρανό. Cure, David Bowie, Walkabouts και Tindersticks ήταν το Soundtrack της ζωής της. Δεν ήθελε να ζει για το αύριο, το αύριο της ήταν σήμερα, τώρα και ήθελε να το ζει με πάθος, ένταση, κορύφωση πολλές φορές στα χέρια μεγαλύτερων αγοριών και λιγότερες μικρότερων αντρών. Της άρεσε να βλέπει τον εαυτό της λυπημένο, τσακισμένο από τον καινούργιο έρωτα που ζούσε κάθε 3 μέρες, γιατί τουλάχιστο έτσι είχε και ένα καλό άλλοθι για να κλαίει. Δεν της άρεζε να κλαίει χωρίς λόγο, ήθελε το κάθε δάκρυ της να έχει όνομα, αλλιώς θεωρούσε ότι σκοτώνει τα αγέννητα παιδιά της και αυτό την έκανε να κλαίει περισσότερο. Τα χρόνια όμως περάσανε, οι Cure δώσανε της θέση τους στον Πλούταρχο, και τα δάκρυα της στερέψανε, δίνοντας τη θέση τους στην απαξίωση του γεμάτου, στη συντροφιά του κενού της.
Άνοιξε τη σελίδα 72 τυχαία. Έπεσε πάνω σε μια συνταγή για κεφτεδάκια. Σκέφτηκε πως κάτι δημιουργικό θα την έκανε να αισθάνεται λιγότερο άδεια, τουλάχιστο όσο αναφορά το στομάχι της. «....Πλάθουμε το κιμά.....προσθέτουμε λίγο φρυγανιά....βουτυρώνουμε το ταψί.....Θυμηθείτε να αφήσετε ένα μεγάλο κενό ανάμεσα στα κεφτεδάκια.....». «Άντε γαμήσου και σύ και ο κεφτές σου», φώναξε, καθώς ακόμη και η Κα. Βέφα της υπενθύμιζε την ύπαρξη της. Πέταξε το βιβλίο μέσα στο μπολ με τους κιμάδες. Ακούμπησε την πλάτη της στον πάγκο και άφησε την βαρύτητα να κάνει τα υπόλοιπα, καθώς γλιστρούσε στο πάτωμα της κουζίνας της, που ήταν γεμάτο με τριμμένη φρυγανιά. Έβαλε το κεφάλι της ανάμεσα στα πόδια της και έμπηξε με δύναμη τα νύχια της στην κοιλιά της. Ήθελε να κλάψει, να διώξει αυτό το κενό που την στοιχειώνει μακριά, να το ξεπλύνει μ’ ένα κλάμα, άλλα είχε ξεχάσει πια πως γίνεται αυτό. Η ένταση, η πίεση, άρχισε να ζαλίζεται, να ιδρώνει....Έκλεισε τα μάτια και πήρε μια βαθιά ανάσα. Ένιωσε κάτι αλμυρό στα χείλη της. Έβαλε τα δάχτυλα της επάνω στο πρόσωπο της. «Κλαίω????» απόρησε. Αναστατώθηκε. Είχαν περάσει χρόνια από το τελευταίο της δάκρυ, τα μάτια της πονούσαν καθώς έκανα μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να γεννήσουν ακόμη μια σταγόνα. Ούτε καν θυμόταν τι όνομα είχε δώσει στο τελευταίο της δάκρυ. Ήταν άραγε για εκείνον τον ψηλό συμφοιτητή της από την σχολή, που έκανε εκείνα τα ηλίθια σχόλια για το ντύσιμο της κάθε φορά που ήταν να βγούνε έξω? (ένιωσε ένα έντομο σκίσιμο στο αριστερό της μάτι, καθώς ένα γέρικο δάκρυ εξέπνεε από μέσα της), ή μήπως για εκείνον τον διανοούμενο καθηγητή της που φρόντιζε πάντα να την μειώνει μπροστά στους υπόλοιπους συμμαθητές της για να μην καρφώνεται ότι την πηδάει. Ένα ακόμη δάκρυ που ασφυκτιούσε όρμησε από μέσα της για να ρουφήξει λίγο αέρα. Και σταδιακά τα δάκρυα της πήραν όνομα, ένα για κάθε μαλάκα που δεν την αγάπησε αρκετά, που δεν γελούσε με τα αστεία της, που την θεωρούσε χαζή, που δεν τη γνώρισε στη μάνα του, που του θύμιζε τη μάνα του, που τον ενοχλούσε το τρίξιμο των δοντιών της όταν κοιμόταν, που της έφαγε τα νιάτα, που δεν ήταν τρυφερός μαζί της, που δεν την χαστούκισε όταν έπρεπε, που την χαστούκισε όταν δεν έπρεπε, που δεν της είπε σ’αγαπώ, που της είπε σ’ αγαπώ και τον πίστεψε, που δεν της έδινε σημασία, που δεν της έδωσε το χώρο της, που τελείωνε σε 2 λεπτά, που δεν της έφερε πρωινό στο κρεβάτι, που της πλήρωνε το ταξί για να την στείλει σπίτι της, που πληρώνανε μισά-μισά όταν έβγαιναν έξω, που δεν την έβγαζε έξω, που.....που ... που........Και τα μάτια της άρχισαν να ξεχειλίζουν, ξεπλένοντας το κενό της, το πάγκο της κουζίνας και το πάτωμα από τις φρυγανιές. Δεν ήθελε να σταματήσει να κλαίει ούτε λεπτό. Το μόνο που σκεφτόταν πια ήταν το πού κρυβόταν αυτός ο άντρας, το αντίθετο όλων αυτών που αντιπροσώπευαν τα δάκρυα της, πόσο μάταιο είναι αυτό το παιχνίδι, πόσο unfair, και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γι’αυτό, παρά μόνο να συνεχίζει να κλαίει, μέχρι να βγάλει και τον τελευταίο κρετίνο από μέσα της. Και κάνοντας έξωση στα δάκρυα της και ξορκίζοντας τα φαντάσματα της όλο και πιο πολύ καταλάβαινε το τι είναι αυτό που έψαχνε. Κάθε δάκρυ της παρέσερνε μαζί του και μια κακή συνήθεια, όλα αυτά που δεν ήθελε να είναι, αφήνοντας πίσω, κομμάτια που για πρώτη φορά στη ζωή της μπορούσαν να την κάνουν να πει «αυτό θέλω για μένα, αυτό ακριβώς, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς συμβιβασμούς». Και όταν το τελευταίο της δάκρυ έπεσε στο πάτωμα, σταμάτησε να κλαίει. Όχι ότι δεν μπορούσε άλλο. Απλά, ήξερε πια, τι ΑΚΡΙΒΩΣ ήθελε. Το πρόσωπο του, το ύφος του, η συμπεριφορά του, το χιούμορ του, το ντύσιμο του, όλα μα όλα προέκταση της δικής της ανάγκης. Τελείως εγωιστικά, αλλά εντελώς ξεκάθαρα. Έναν καθρέφτη της ψυχής της, με τσουτσούνι. Αυτό ακριβώς και τίποτα λιγότερο.
Χαμογέλασε γαλήνια και σηκώθηκε ανάλαφρα από το πάτωμα. Τίναξε τα ρούχα της από τις φρυγανιές και άρχισε να συμμαζεύει την κουζίνα σαν τίποτα να μην είχε συμβεί. Σκέφτηκε όταν θα έλεγε στην Ελένη για την απελευθέρωση της, τα σκατόμουτρα της και την ξινίλα που θα έσταζε όταν θα της απαντούσε «Ναί, αγάπη μου, μπράβο που επιτέλους ξέρεις τι θέλεις, αλλά αυτό που θέλεις απλά ΔΕΝ υπάρχει! Δεν υπάρχει άντρας φτιαγμένος για να εξυπηρετεί όλες μα όλες σου τις ανάγκες! Ένα καλό πήδημα συνήθως συνδυάζεται με φρικτά Social skills. Καλός στο κρεβάτι, άλλα κλείδωσε τον στην ντουλάπα όταν βγεις με το γραφείο. Έτσι είναι καλή μου οι σχέσεις. Συμβιβασμός, αλλού χάνεις, αλλού κερδίζεις. Εσύ νομίζεις μ’ αρέσει να με πηδάει ο Μάκης? Υπομονή κάνω η γυναίκα, κάποια στιγμή θα τον πάθει τον προστάτη.....» Αλλά η, Lou συνέχισε να χαμογελά, γιατί πολύ απλά ήξερε πως το πρωί που θα ξυπνούσε, ο Prince Charming της, θα κοιμόταν στο πλάι της.

Το Επόμενο Πρωί........

Η lou τεντώθηκε τεμπέλικα. Δεν θυμάται να έχει κοιμηθεί ποτέ της τόσο καλά. Είχε να νιώσει τόσο ξεκούραστη από τότε που ήταν 13 χρονών. Και πόσο ευδιάθετη! Τελευταία φορά που θυμόταν τον εαυτό της έτσι ήταν τότε που το τσίρκο πέρασε από την πόλη και πέρασε το βράδυ με εκείνον τον Βραζιλιάνο ακροβάτη. Ήξερε βέβαια τον λόγο. Άπλωσε το χέρι της για να χαϊδέψει το μαλακό στήθος του Prince Charming της αλλά το κρεβάτι της ήταν άδειο. Δεν έδειξε να ανησυχεί. Σηκώθηκε και πήγε στο μπάνιο. Κατέβασε το καπάκι της τουαλέτας και κοίταξε τον εαυτό της στο καθρέφτη. Έλαμπε. Περπάτησε προς την κουζίνα. Οι μυρωδιές του φρεσκοψημένου καφέ, των αυγών και του φρέσκου ψωμιού την έκανε να σταματήσει, να κλείσει τα μάτια της και να γουργουρίσει σαν γάτα. Στο τραπέζι του σαλονιού, μέσα στο κρυστάλλινο βάζο, βρέχονταν 12 φρέσκα τριαντάφυλλα. Έβγαλε ένα και το μύρισε καθώς προχωρούσε προς την κουζίνα. Κάθισε στο τραπέζι και άφησε το τριαντάφυλλο δίπλα στην μαρμελάδα. Ένιωσε ένα ζεστό χέρι να της χαϊδεύει το λαιμό. Γύρισε, το κεφάλι της και τα χείλη της ακούμπησαν στα χείλη που της ψιθύριζαν λόγια και στιχάκια εχτές το βράδυ.
-Prince Charming: Καλημέρα. Ελπίζω να πεινάς. Θα ήταν κρίμα να τα φάω όλα μόνος μου. Θα γίνω χοντρός και μετά δεν θα χωράω πια στην φαντασία σου!
-Lou: Χαμογέλασε και του χάιδεψε το χέρι. Μόνο λίγο καφέ και μια φρυγανιά με μαρμελάδα. Κοιμήθηκες καλά? Δεν σε άκουσα που σηκώθηκες.
-Prince Charming: Δεν κοιμάμαι πολλές ώρες. Ήθελα να τελειώσω και κάτι δουλείες οπότε είπα να μην χουζουρέψω άλλο. Μου πήρε βέβαια και μια ώρα να ξεκολλήσω μέχρι να χορτάσω να σε κοιτάω να κοιμάσαι.
-Lou: Έτριζα τα δόντια μου πάλι?
-Prince Charming: Αλήθεια? Ούτε που το πρόσεξα.
-Lou: Ψεύτη! και του δίνει ένα ελαφρό χτύπημα στον ώμο. Κοίταξε το ρολόι της καθώς ρουφούσε μια γουλιά καφέ. Μμμ...άργησα. Πρέπει νά’ μαι στ γραφείο σε 20 λεπτά.
-Prince Charming: Πήγαινε να ετοιμαστείς, και γω θα μαζέψω. Και όταν είσαι έτοιμη σε κατεβάζω με την μηχανή.
-Lou: Δεν πειράζει θα πάρω το αυτοκίνητο. Ούτος η άλλος θα πρέπει να με βοηθήσεις λίγο. Το βράδυ έχουμε τραπέζι.
-Prince Charming: Άστο πάνω μου. Δουλειά?
-Lou: Αποστολή. Θα καλέσω τις φίλες μου απόψε. Είμαι σίγουρη ότι πεθαίνουν να σε γνωρίσουν. Θα κανονίσω να περάσω να τις πάρω. Κατά της 10 υπολόγισε.
Η Lou τον αποχαιρέτησε μ’ ένα παθιασμένο φιλί στην εξώπορτα και πριν του ρουφήξει όλο το οξυγόνο, τον άφησε μ’ ένα ελαφρύ τσίμπημα στο κώλο. Έκλεισε την πόρτα και πήρε το δρόμο για το γραφείο.

Η ώρα ήταν 21:40 και η κίνηση φρικτή. Η Nicole στο πίσω κάθισμα, είχε κολλήσει τα μούτρα της στο τζάμι σαν 10 χρονών βλαμμένο που πάει βόλτα με τους γονείς του. Η Χαρούλα στη θέση του συνοδηγού, περίμενε με αγωνία πότε θα φτάσουν στο σπίτι της Ελένης για να της ανοίξει την πόρτα και να της προσφέρει την θέση της καθώς εκείνη θα στριμώχνονταν με το downάκι στο πίσω κάθισμα. Προφανώς αυτή θα ήταν η καλύτερη στιγμή της ημέρας της και δεν θα άφηνε κανέναν να την χαλάσει. Το χέρι της ήταν κολλημένο στο χερούλι μήπως και δεν προλάβει σε περίπτωση που η Ελένη ανοίξει την πίσω πόρτα πρώτη. Τελικά, πρόλαβε και η μέρα της πήγε όπως ακριβώς την σχεδίασε, καρφώνοντας ένα ηλίθιο χαμόγελο ευτυχίας στο πρόσωπό της. Η ώρα ήταν 22.12 όταν έβαλε το κλειδί στην πόρτα. Το σπίτι ήταν γεμάτο αναμένα κεριά και η μύριζε ψητό χοιρινό με μέλι στο φούρνο. Η lou άνοιξε ένα μπουκάλι Παράγκα του Κυρ Γιάννη και σέρβιρε τα κορίτσια μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό. Πήγε στην κουζίνα και βρήκε τον Prince Charming να δοκιμάζει τις πατάτες φούρνου που είχαν ροδοκοκκινίσει.
-Prince Charming: Δεν σας άκουσα που μπήκατε. Θα είναι όλα έτοιμα σε 2 λεπτά.
-Lou: Μην μου είσαι νευρικός! Οι τσουλάρες θα σε λατρέψουν. Πίστεψε με, θα δυσκολευτούν να αρθρώσουν κουβέντα μόνο που θα σε δούνε. Μετά το πρώτο σοκ βέβαια, ετοιμάσου για ανάκριση. Μη μασάς όμως.
Η Lou τον έπιασε από το χέρι και τον οδήγησε στο σαλόνι. Τον έβαλε να καθίσει δίπλα στην Χαρούλα και ακριβώς απέναντι από την Ελένη έτσι ώστε να της τον τρίψει στην μούρη όσο πιο καθαρά μπορούσε.
-Lou: Σας αφήνω να γνωριστείτε. Πάω στη κουζίνα να ετοιμάσω.
Η Ελένη κοίταξε την Χαρούλα με απορία. Η Nicole ήταν αφοσιωμένη παίζοντας με τον πισπιρίκο, το γάτο της Lou. Μια σιωπή κάλυψε τα πάντα. Ο Prince Charming καθόταν αμήχανα στον καναπέ παίζοντας νευρικά με τα δάχτυλα του. Η Χαρούλα κοιτούσε πότε το πάτωμα και πότε το ταβάνι. Η Ελένη σηκώθηκε, πήρε το κρασί της στα χέρια και πήγε στην κουζίνα. Ακούμπησε στο πάγκο δίπλα στη Lou και ήπιε μια μεγάλη γουλιά.
-Ελένη: Τι κάνεις φιλενάδα?
-Lou: Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της και τα μάτια της έλαμψαν. Πηδιέμαι φιλενάδα. Και όχι μόνο πηδιέμαι, άλλα μετά με αγκαλιάζει και μετά μου φτιάχνει πρωινό, και μετά μου ψιθυρίζει στιχάκια και μετά ξανά πηδιέμαι, και γελάω, πεθαίνω στα γέλια, και ύστερα κρυώνω, και με παίρνει αγκαλιά, και άμα βρέχει μου δίνει το σακάκι του και πάλι με κρατάει αγκαλιά και ας γίνεται μούσκεμα. Και μετά μου φτιάχνει τσάι με περγαμόντο και βάζει το rock ‘n’ roll suicide του Bowie και διαβάζουμε εφημερίδες και καπνίζουμε τσιγάρα. Και ποτέ δεν θα κάνει ένα κακό σχόλιο ούτε καν όταν τρίζω τα δόντια μου την ώρα που κοιμάμαι, παρά μόνο ότι του έλειψα όταν πήγα να πάρω τσιγάρα και ότι ξύπνησε το βράδυ για να με βλέπει να κοιμάμαι επειδή το πρωί θα λείπω στη δουλεία και θέλει την εικόνα μου να του κρατάει συντροφιά.
-Ελένη: Και....πώς,....πότε....τον γνώρισες και.......
-Lou: Κακίστρο, μάγισσα έχασες τα λόγια σου έ? Κάτσε τώρα με τον μπούλη να είσαι κυρία μπούλη μέχρι να του μαραθεί. Δεν έχει σημασία! Σημασία έχει ότι είναι όλα αυτά που ήθελα. Και ξέρω πια πολύ καλά τι θέλω. Και δεν θέλω πια τίποτα γιατί ότι θέλω βρίσκεται στην αγκαλιά μου.
-Ελένη: Χαίρομαι βρε αγάπη μου......
-Lou: Ναι το βλέπω...
-Ελένη: Άλλα, να σου πω την άποψη μου.....
-Lou: όχι θ’ άντεχες, μέγαιρα.
-Ελένη: Εγώ στη θέση σου δεν θα ενθουσιαζόμουνα τόσο. Σε ξέρω από το σχολείο και πάντα έτσι έκανες τις πρώτες μέρες που γνώριζες κάποιον. Ενθουσιαζόσουνα, πίστευες και μετά απογοητευόσουνα και πλάνταζες στο κλάμα μέχρι τον επόμενο. Και αυτά στα λέω γιατί είμαι φίλη σου και σ’ αγαπάω. Τι έχω να κερδίσω?
-Lou: Αυτή τη φορά είναι διαφορετικό Ελένη. Σκέψου έναν άντρα φτιαγμένο από αφρολέξ. Με το που τον αγκάλιαζες όλες σου οι ανάγκες, οι πιο κρυφές σου επιθυμίες ποτίζανε πάνω του, γινότανε σκοπός του. Και πριν τον γνωρίσεις να ξέρεις τι πραγματικά θέλεις, να γεμίσεις αυτήν την αγκαλιά με αλήθεια, αγνή ασυνείδητη, εγωιστική αλήθεια. Την δικιά σου αλήθεια.
-Ελένη: Ναί, αγάπη μου, μπράβο που επιτέλους ξέρεις τι θέλεις, αλλά αυτό που θέλεις απλά ΔΕΝ υπάρχει! Δεν υπάρχει άντρας φτιαγμένος για να εξυπηρετεί όλες μα όλες σου τις ανάγκες! Ένα καλό πήδημα συνήθως συνδυάζεται με φρικτά Social skills. Καλός στο κρεβάτι, άλλα κλείδωσε τον στην ντουλάπα όταν βγεις με το γραφείο. Έτσι είναι καλή μου οι σχέσεις. Συμβιβασμός, αλλού χάνεις, αλλού κερδίζεις. Εσύ νομίζεις μ’ αρέσει να με πηδάει ο Μάκης? Υπομονή κάνω η γυναίκα, κάποια στιγμή θα τον πάθει τον προστάτη.....
-Lou: Κάπου το έχω ξανακούσει αυτό
-Ελένη: Αλλά και συ βρε αγάπη μου. Grow Up επιτέλους! Δεν μπορεί να είσαι πια το τσουλάκι του σχολείου. Φτάνει πειραματίστηκες καιρός να βρεις έναν σοβαρό κύριο, τόσους φίλους έχει ο Μάκης, και να γίνεις και συ κυρία. Σταμάτα να περιμένεις τον Πρίγκιπα πάνω στο άλογο. Μέχρι να έρθει θα σού’χε γίνει σουρωτήρι με τόσους μαλάκες που πάς και μπλέκεις.
-Lou: Ελένη? Δεν πάς να παίξεις καμία μπιρίμπα γλυκιά μου, που θα μου πεις για πειραματισμούς και σουρωτήρια? Ή μήπως νομίζεις ότι δεν ξέρω για τις παρτούζες με τους «Κυρίους» φίλους του μπούλη που πάς και να μου τους προξενέψεις. Μόνο αυτό μου έλειπε, να παντρευτώ για να μου πηδάς τον άντρα. Δεν πηδιέσαι ν’ ασπρίσεις κυρία Ελένη μου?
Όλα αυτά τα χρόνια, παρόλο που η χολή της Ελένης έφτανε μέχρι την Τούμπα, η Lou δεν είχε τολμήσει ποτέ να βγάλει τέτοια γλώσσα. Θες η σιγουριά που της προσέφερε ο Prince Charming και έδιωχνε τον φόβο της μοναξιάς, θες το απερίγραπτο θράσος της Ελένης να μιλάει έτσι ενώ ο άντρας της ζωής της βρισκόταν στο διπλανό δωμάτιο, την έκαναν να ξεπεράσει το όριο.
-Ελένη: Lou, δεν σε αναγνωρίζω! Νομίζω ότι η παρουσία μου εδώ πια είναι περιττή. Ανοίγει βιαστικά την πόρτα και πέφτει πάνω στην Χαρούλα που είχε γονατίσει μπροστά στην πόρτα της κουζίνας και κρυφάκουγε. Πάμε Χαρούλα, αυτή η βραδιά έλαβε τέλος.

Η Χαρούλα κοίταξε την Ελένη που όδευε προς την εξώπορτα, έριξε μια ματιά σε μένα, ξανά στην Ελένη που άνοιξε την πόρτα και έτρεξε από πίσω της. Αυτό θα ήταν πια το clue της βραδιάς αν η Χαρούλα αποφάσιζε να μείνει. Ο Prince Charming σηκώθηκε από τον καναπέ, έκανε μια άγαρμπη κίνηση για να μην πατήσει την Nicole που έπαιζε στο πάτωμα με την γάτα και έδωσε μια ζεστή αγκαλιά στη Lou που τόσο το είχε ανάγκη. Ήξεραν και οι δύο ΑΚΡΙΒΩΣ τι είχε ανάγκη, και αυτό έκανε την Lou να νιώσει σιγουριά. Η lou έσκυψε πάνω από το κεφάλι της Nicole που κρατούσε τόσο σφιχτά τον Πισπιρίκο στην αγκαλιά της που σίγουρα οι 4 από τις 7 ζωές του είχαν εκπνεύσει.
Lou: Πώς σου φάνηκε?
Nicole: Είναι αξιαγάπητος!!!!!
Η Lou χαμογέλασε και έστρωσε τον καναπέ για να κοιμίσει την Nicole που μάλλον θα πηδούσε το γάτο σήμερα.

In the meanwhile, 3 km away from the scene, one lady, riding in a cab, is at the verge of a stroke while the other is padding her hair to calm her down, but secretly enjoys it

Ελένη: Άκου εκεί, να μου μιλήσει έτσι το καρακατσουλιό. Σε ποιόν? Σε μένα. Σε μένα που την πήρα από γυφτάκι και της έδωσα κοινωνικό status, της έβαλα ανάμεσα στους Crème de la Crème της πόλης, για να γυρίσει να μου να...ούτε να το πω δεν μπορώ.
Η Χαρούλα την κοιτούσε στα μάτια, καθώς της χάιδευε τα μαλλιά για να ηρεμήσει. Και αυτό το κουλό που ήρθε στο σαλόνι να μας πει να γνωριστούμε πού κολλούσε? Μετά από 15 χρόνια στο σχολείο, σήμερα θα γνωριζόμασταν στο σπίτι της μουρλής? Α, μου φαίνεται ότι αυτή τό’χει χάσει εντελώς! Σταμάτα και συ μωρή να μου χαλάς την coup, με κάτσιασες..........

Οι μήνες περνούσαν και η ζωή της Lou έμοιαζε πραγματικά πριγκηπική. Το σπίτι της ήταν πάντα καθαρό, τα ρούχα της πλυμένα και τακτοποιημένα, η αγκαλιά σε ετοιμότητα όποτε πραγματικά χρειαζόταν, το σεξ απλά θείο, τα λόγια ποτέ περιττά και πάντα εύστοχα, τα αστεία απλά άπαιχτα, η ζωή απίστευτα καλή για νά’ναι αληθινή. Πού και πού την συννέφιαζαν τα μηνύματα στον τηλεφωνητή που άφηνε η Ελένη γιατί ανησυχούσε λέει γι’ αυτήν και ότι θα ήταν καλό να βρεθούνε, άλλα το τρυφερό άγγιγμα του Prince Charming στους ώμους της, την έκανε να ξεχνά τα πάντα. Η σχεδόν τα πάντα. Η Lou εκνευριζόταν όταν δεν έβρισκε τα ρούχα της που είχε συνηθίσει να παρατάει πάνω σε μία καρέκλα και τώρα πια έπρεπε να ψάχνει μέσα στις στοιχισμένες τις ντουλάπες για να βρει το μαύρο της Ζιβάγκο και τα χάδια του Prince Charming, δεν την έκανα λιγότερο εκνευρισμένη. Τρελαινόταν με τα πρωινά. Είχε βάλει 4 κωλοκιλά με τις κραιπάλες και αυτός ο γλυκανάλατος την έχει πήξει στην μαρμελάδα κάθε πρωί. «Δεν πεινάω ρε χριστιανέ μου. Χέστηκα που το πρωινό είναι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας. Ναι, μην μένεις ξύπνιος το βράδυ, θα αργήσω. Όχι δεν θέλω ούτε ένα στα γρήγορα ούτε ένα στα αργά, έχω πονοκέφαλο σου είπα. Ναι, τον τελευταίο μήνα. Όχι δεν πάω σε γιατρό, είναι από το στρες. Ναι, μου τό’πε ο γιατρός. Και τι μου είπε να κάνω? Να σταματήσεις να μου πρήζεις τα αρχίδια όλα μέρα και θα μου περάσει». Η εξώπορτα βροντούσε όλο και πιο δυνατά, και τα βράδια η Lou αργούσε όλο και πιο πολύ, πολλές φορές δεν ερχόταν και καθόλου. Σιγά-σιγά άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους στο σπίτι και άλλοι άντρες. Η Lou συνήθως τους σύστηνε μα κανένας τους ποτέ δεν του έδινε σημασία πριν χαθούν στην κρεβατοκάμαρα με την Lou. Στις μεγάλες βόλτες του όταν η Lou είχε παρέα σκεφτόταν τι μπορεί να πήγαινε στραβά, τι κάνει λάθος, πώς μπορούσε να κάνει τα πράγματα καλύτερα. Κατά περιόδους η Lou ξαναγυρνούσε στην αγκαλιά του, όλα γινόντουσαν όπως παλιά. Αλλά μετά κάτι έκανε πάλι που την εκνεύριζε και έμενε πάλι μόνος να κόβει βόλτες στην παραλία. Πολλές φορές προσπάθησε να μιλήσει σε κάποιες γυναίκες που καθόντουσαν δίπλα του στα παγκάκια. Όχι δεν ήθελε να εκδικηθεί την Lou, να την κάνει να ζηλέψει. Απλά ένιωθε τραγικά μόνος και αυτό τον έκανε να κλαίει. Πάντα όμως όλοι τον αγνοούσαν, και αυτό τον έκανε να κλαίει περισσότερο, τόσο που δεν είχε πια δάκρυα παρά μόνο ένα τεράστιο κενό μέσα του.
Είχαν περάσει 3 βράδια και η Lou δεν είχε κάνει την εμφάνιση της. Τον τελευταίο καιρό είχε αρχίσει πάλι να λείπει κάποια βράδια, άλλα ποτέ της δεν είχε λείψει για πάνω από ένα. Τουλάχιστο να τον έπαιρνε ένα τηλέφωνο, να μην ανησυχεί. Η Lou όμως ήταν άφαντη. Το κενό του είχε καταλάβει όλο το ζωτικό χώρο, του μέσα του. Να μπορούσε μόνο να κλάψει! Ένα δάκρυ, ένα για κάθε φορά που έχανε την αγαπημένη του, και αυτή γυρνούσε ξανά στην αγκαλιά του μέχρι να τον αφήσει πάλι για κάθε Πλούτωνα που της πουλούσε έρωτα, ως άλλη Περσεφόνη. Αλλά αυτή την φορά έπρεπε να χαράξει ένα δάκρυ λίγο πάνω από το μάγουλο του γιατί η αγαπημένη του δεν θα γυρνούσε ποτέ πίσω.
Ο Κύριος Μηχαλίδης είχε να κοιμηθεί 2 μέρες όταν τον πήρανε για μια επείγουσα παραγγελία. Το εμπόρευμα έπρεπε να είναι στην Ηγουμενίτσα μέχρι το βράδυ. Σίγουρα δεν ήταν πια τόσο νέος όσο παλιά για να βγάζει ακούραστα 3 και 4 δρομολόγια σε ισάριθμες μέρες, άλλα η τράπεζα πίεζε. Έπρεπε να πληρωθεί το καταραμένο δάνειο αλλιώς για όλα όσα δούλευε θα πηγαίνανε στράφι. «Και τι όμορφα που ήταν στο χωριό του! Να και η πλατεία. Γεια σου Μπαρμπα Μήτσο. Να κόψω και ένα πορτοκαλάκι από τον κήπο του Καπετάν Μιχαλιό? Ώπ, μου έπεσε! Πω πώ, μα τί θόρυβο κάνει όταν πέφτει κάτω? Τί δουλεία έχει αυτό το αυτοκίνητο κάτω από τις ρόδες της νταλίκας μου? Ναι κύριε Policeman, δεν θυμάμαι τίποτα. Η κοπέλα που οδηγούσε πώς είναι?

Ο Prince Charming κοίταξε τα αυτοκίνητα κάτω από το παράθυρο του. Ένας κύριος μ’ένα μεγάλο αμάξι προσπαθούσε να παρκάρει. Τελικά τα κατάφερε, αφήνοντας πίσω του μερικές γρατσουνιές στον μπροστινό. Δεν άργησε πολύ. Μετά από 10 λεπτά μπήκε ξανά στο αμάξι του και φεύγοντας άφησε πίσω του ένα τεράστιο κενό. Βλέποντας αυτή την εικόνα ο Prince Charming παραλίγο να βάλει τα κλάματα. Τον τελευταίο καιρό, είχε γίνει τόσο ασταθής συναισθηματικά που ακόμη και οι καθημερινές ανούσιες εικόνες του προκαλούσαν μελαγχολία. Ήθελε να κλάψει, να διώξει αυτό το κενό που τον στοιχειώνει μακριά, να το ξεπλύνει μ’ ένα κλάμα, άλλα είχε ξεχάσει πια πως γίνεται και αυτό. Έμπηξε τα νύχια του στην κοιλιά του. Έκλεισε τα μάτια και πήρε μια βαθιά ανάσα. Ένιωσε κάτι αλμυρό στα χείλη του. «Κλαίω?» σκέφτηκε. Δεν είχε ιδέα γιατί έκλαιγε. Για όσα δεν μπόρεσε να δώσει στη Lou, γιατί δεν κατάφερε να είναι αρκετός γι ‘αυτήν, γιατί αν ήταν αρκετά καλός η Lou θα ήταν μαζί του εκείνο το βράδυ, και τώρα όλα θα ήταν όπως παλιά και τα χέρια του γέμιζαν δάκρυα καθώς έκρυβε το πρόσωπο του γιατί ντρεπόταν τον εαυτό του για το πόσο λίγος ήταν. Δεν ήθελε να σταματήσει να κλαίει ούτε λεπτό. Και απλά συνέχισε. Και κάνοντας έξωση στα δάκρυα του και ξορκίζοντας τα φαντάσματα του όλο και πιο πολύ καταλάβαινε το τι είναι αυτό που έψαχνε. Και όταν το τελευταίο του δάκρυ έπεσε στο πάτωμα, σταμάτησε να κλαίει. Όχι ότι δεν μπορούσε άλλο. Απλά, ήξερε πια, τι ΑΚΡΙΒΩΣ ήθελε. Το πρόσωπο της, το ύφος της, η συμπεριφορά της, το χιούμορ της, το ντύσιμο της όλα μα όλα προέκταση της δικής του ανάγκης. Τελείως εγωιστικά, αλλά εντελώς ξεκάθαρα. Αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ και τίποτα λιγότερο.
Σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε την Lou στα μάτια. Δεν φαινόταν καθόλου ευτυχισμένη. Ήταν όλα όσα μισούσε, όλα όσα είχε βαρεθεί στη ζωή της, η απάντηση σε κάθε ανδρική επιθυμία, πλαστελίνη στα χέρια του κάθε μαλάκα για να τον κάνει ευτυχισμένο χωρίς να βλέπει τι πραγματικά θέλει εκείνη για τον εαυτό της. Ο Prince Charming χαμογέλασε και έπιασε το χέρι της Lou. Την πήρε αγκαλιά και κάτι της ψιθύρισε στο αυτί. Εκείνη κούνησε το κεφάλι. Συμφωνούσε. Δεν θα ήταν ποτέ πια μόνη.

Οδηγίες Πρός Ναυτιλλομένους Part I

2005-11-03T05:06:00.000+02:00

Η προσπάθεια να γητεύσεις μια γυναίκα αποτελεί πάντα τη μεγαλύτερη πρόκληση για έναν άντρα. Θέλεις το φροϋδικό “What’s on men’s mind”, θέλεις το ανεπιβεβαίωτο «εγώ», που αναφέρεται βέβαια στο «εσύ» γιατί «εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα φίλε, για σένα μιλάμε τώρα», έχει μετατρέψει την ευγενή αυτή δοκιμασία σε τραγελαφικές ιστορίες που αποφεύγεις να διηγηθείς στο μεσημεριανό τραπέζι και σου προκαλούν ένα μικρό αλτζχάιμερ όταν κάποιος τις κάνει bring up.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν είχα τρομερή επιτυχία στις γυναίκες. Πολλοί φίλοι μου υποστηρίζουν ότι φταίει το μαλλί μου, άλλοι η αναπνοή μου μα οι περισσότεροι πιστεύουν ότι φταίει η ανατροφή μου. Εγώ πάλι πιστεύω ότι φταίει η πολύ παρέα μαζί τους και οι συμβουλές που μου δίνουν. Θυμάμαι πρόπερσι στα γενέθλια μου που ο φίλος μου ο Αλεχάνδρο μου χάρισε ένα καταπληκτικό βιβλίο υπό τον τίτλο «Πώς να ψήσετε γκόμενες: Οδηγίες προς ναυτιλλομένους». «Φίλε μου», μου είπε, «αυτό το βιβλίο θα αλλάξει τον κόσμο σου όπως τον ήξερες μέχρι σήμερα». Και όντως τον άλλαξε. Μετά από τρεις μηνύσεις για σεξουαλική παρενόχληση και ισάριθμους συμβιβασμούς, τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο. Ούτε ένιωσα να αλλάζει κάτι όταν στη γιορτή μου για να επανορθώσει μου έφερε δώρο ένα νέο πόνημα με τίτλο «Πώς να ψήσετε γκόμενες χωρίς να αφήνετε αποδεικτικά στοιχεία: Οδηγίες προς ναυτιλλομένους έχοντες προβλήματα με τον Νόμο», μια και συνέχισα να πληρώνω τις αποφάσεις των δικαστηρίων και να κάνω νέους φίλους στις φυλακές Διαβατών. Το χειρότερα βέβαια δεν έχουν ποτέ σκοπό να σου χαλάσουν την έκπληξη κρατώντας τον εαυτό τους πάντα για το τέλος. Έτσι, όταν κατάφερα να τα πουλήσω στο Amazon, μετά από 7 μέρες έλαβα δώρο with the compliments of the publisher το εικονογραφημένο τεύχος του «Χίλιοι και ένας τρόποι αυτοϊκανοποίησης: The Art of Spanking the Monkey Without Getting Injured με ιδιόχειρη αφιέρωση του συγγραφέα που έλεγε: «Αγαπητέ φίλε, αν δεν βρεις την γαλήνη και σε αυτόν τον τόμο, θα σου αποστείλουμε εντελώς δωρεάν την καινούργια μας σειρά « Ταμ η Αμοιβάδα: Το σεξ δεν είναι αυτοσκοπός, Η αξιοπρεπής μοναχική πορεία μιας αμοιβάδας σε έναν κόσμο βουτηγμένο στο σεξ και την διαστροφή».
Τα χρόνια περάσανε, οι μηνύσεις αποσύρθηκαν ή επήλθαν συμβιβασμοί, οι φίλοι μου από τα Διαβατά σταμάτησαν να μου στέλνουν χειροτεχνίες για τα Χριστούγεννα και η αξιοπρεπής μοναχική πορεία της αμοιβάδας συνεχίστηκε πότε με θριαμβευτικά σπασίματα του προσωπικού μου ρεκόρ απώθησης θηλυκού και πότε με ιστορίες μικρού μήκους του στυλ «Θα μπορούσα να σας προσφέρω ένα...», «ΟΧΙ».
Παρόλα αυτά μια σκοτεινή και συνάμα μοχθηρή δύναμη απελευθερωνόταν μέσα μου και χωρίς την έγκριση μου ετοιμαζόταν να με μεταμορφώσει σε κάτι για το οποίο η ανθρωπότητα δεν ήταν ακόμη έτοιμη. Η εμπειρία μου λειτουργούσε πια αθροιστικά μετατρέποντας με σε human detector της ανθρώπινης συμπεριφοράς γνωρίζοντας πλέον με ένα απλό βλέμμα πόσος χρόνος χρειάζεται για να πάρω μια αρνητική απάντηση, αν θα είναι ευγενική και αν όχι πόση απόσταση χρειάζεται να κρατήσω για να αποφύγω την επερχόμενη σφαλιάρα. Μετατράπηκα λοιπόν σε παρατηρητή της γυναικείας συμπεριφοράς και χωρίς να το καταλάβω ανέπτυξα μέσα μου μια δυναμική που σύντομα θα με καθιστούσε εν αγνοία μου, Γκουρού της γυναικείας κατάκτησης, ένα international man of mystery, μια σκοτεινή μα παράλληλα τρυφερή φιγούρα του γυναικείου ασυνείδητου.
Όλα ξεκίνησαν την ημέρα που ο φίλος μου ο Corto ζήτησε, κατά την συνήθη πλέον τακτική, το ψυχογράφημα της γκόμενας με το λαχανί κασκόλ που καθόταν απέναντι μας εδώ και μισή ώρα μασώντας τσίχλα και παίζοντας με τα μαλλιά της. Χωρίς να χάσω χρόνο του έδωσα τις συντεταγμένες που χρειαζόταν για να συνεχίσει να πίνει τον καφέ του αποφεύγοντας την επερχόμενη απογοήτευση και τις 3 ώρες ψυχοθεραπείας, αναγκαίες για να το ξεπεράσει.

Και ήταν τότε που άρχισαν όλα......

Corto: Δε μου λες ρε μούσια?
Ziggy: Παρακαλώ.
Corto: Γιατί είσαι μόνος?
Ziggy: Τι εννοείς?
Corto: Εννοώ, γιατί δεν έχεις μια γυναίκα πλάι σου, κάποια που να σε αγαπάει, να σε κοιτάει στα μάτια με θαυμασμό όταν λες κάτι έξυπνο, να γελά με τ’αστεία σου, ακόμη και αν δεν γελάει κανένας άλλος γύρω σας, να σου κρατάει το χέρι όταν νοιώθεις μόνος και να αργεί το πρωί στην δουλειά της γιατί δεν χορταίνει να σου λέει καλημέρα χαϊδεύοντας τα μαλλιά σου, να σε βλέπει να κοιμάσαι και όταν ανοίγεις τα μάτια σου να σε γεμίζει με φιλιά σαν να είναι η τελευταία φορά που σε βλέπει, να σ’ερωτεύεται κάθε μέρα από την αρχή για τον έναν και χίλιους λόγους που σ’ερωτεύτηκε την πρώτη φορά και να μην έχει σημασία πια, γιατί η πρώτη φορά θά’ναι αύριο και αύριο θά’ναι κάθε μέρα.
Ziggy: Α, Corto σε παρακαλώ, δεν θα μπορούσα να ποτέ να μπω ανάμεσα σ’ένα ζευγάρι.
Corto: Δεν εννοώ την μάνα σου μικρέ ανώμαλε Οιδίποδα! Εννοώ μια γυναίκα που θα σε βρίσκει όμορφο ακόμη και τα πρώτα 5 λεπτά αφού ξυπνήσει δίπλα σου, που δεν θα φοβάται να σε φιλήσει το πρωί πριν ακόμη πλύνεις τα δόντια σου και που θα τριγυρνάει στο δωμάτιο σου φορώντας το αγαπημένο σου πουκάμισο χωρίς να σε νοιάζει που το ξεχειλώνει με τα γόνατα της καθώς γελάει δυνατά με τα μαλλιά σου που πετάνε από τον ύπνο.
Ziggy: Δεν νομίζω να μου προξενεύεις καμιά ξαδέρφη σου πάλι? Αφού το ξέρεις ρε Corto, κάθε φορά που προσπαθείτε να μου κάνετε hook up με γκόμενα συμβαίνουν τα πιο surreal πράγματα που μπορεί να φανταστεί το διεφθαρμένο μυαλό σου.
Corto: Πρώτον αυτό έγινε μια φορά. Και άμα θες να ξέρεις δεν είχα την παραμικρή ιδέα ότι η γκόμενα ήταν η μετενσάρκωση της Joan of Arc.
Ziggy: Δεν ήτανε! Νόμιζε ότι ήταν, Corto. Αυτή είναι και η διαφορά ανάμεσα σε μια φυσιολογική γυναίκα με οξυμένη ακοή και σε μια γκόμενα που στις 3 η ώρα το πρωί, τρέχει πάνω κάτω μέσα στο σπίτι γυμνή με μια κατσαρόλα στο κεφάλι και μια κουτάλα στο δεξί της χέρι ουρλιάζοντας «Λευτεριά στο Γιώργο Μοναστηριότη» «το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης» χτυπώντας την κουτάλα πάνω στην χύτρα που έχει στερεώσει στο κεφάλι της καθώς έβαζε σε σειρά προτεραιότητας της φωνές που της υπαγόρευαν τους τρόπους που θα καταρρεύσει το καπιταλιστικό σύστημα. Πάλι καλά που κοπάνα κοπάνα την κατσαρόλα λιποθύμησε και βρήκα την ευκαιρία να μαζέψω τα ρούχα μου και να φύγω τρέχοντας.
Corto: Anyway, το θέμα μας είναι αλλού. Η μοναχική πορεία σου: Αιτίες, Αποτελέσματα και Σωτηρία.
Ziggy: Μήπως είσαι Ιαχωβάς?
Corto: Άσταδιαλο ρε. Απλά μου κάνει τρομερή εντύπωση η δυσκολία σου να μετατρέψεις αυτήν την εμπειρία που έχεις συσσωρεύσει τόσα χρόνια, σε μια εφαρμοσμένη πρακτική που εφόσον στεφθεί με επιτυχία και εδραιωθεί θα σε κάνει να σταματήσεις να τρίβεσαι πάνω στα έπιπλα και θα βγάλει και μας τους υπόλοιπους από την ανάγκη να κάνουμε 3 ώρες ψυχοθεραπεία κάθε φορά που τρώμε πιστόλα. Άσε που άμα το πατεντάρουμε κι’όλας, το λύσαμε το οικονομικό μας.
Ziggy: Ίσως έχεις δίκιο. Άσε με λίγες μέρες να το σκεφτώ.......

Είναι αλήθεια ότι ο Corto με έβαλε σε σκέψεις. Νύχτες πολλές και σκοτεινές γέμιζα τα χαρτιά μου με εξισώσεις, σενάρια, στατιστικές αναλύσεις. Κοιτώντας το κορνιζαρισμένο MBA μου στον τοίχο, ένοιωθα ότι ήταν πραγματικά η ώρα να αποδώσει τα λεφτά του. Projections, Game Theory, Economic cycles, New product development, S.W.O.T. analysis γέμιζαν τα χαρτιά μου σε μια προσπάθεια να φτάσω εκεί που κανένας άνδρας δεν μπόρεσε να ποτέ να ακουμπήσει. Τρία εικοσιτετράωρα και μισό φεγγάρι αργότερα, μάζεψα τα βιβλία μου που είχαν γεμίσει το δωμάτιο. Τα έβαλα στην βιβλιοθήκη και μάζεψα ένα ένα τα χαρτιά που πλημμύριζαν το σπίτι από το σαλόνι μέχρι το μπάνιο. Και με 3-4 προσπάθειες τα πέταξα όλα μέσα στο τζάκι, μην αφήνοντας ούτε ένα στοιχείο για την κοσμογονία που συντελέστηκε σ’αυτό το γεμάτο καπνό 3άρι με θέα το Θερμαϊκό τρία εικοσιτετράωρα και μισό φεγγάρι πριν. Κάθισα δίπλα στη φωτιά και ήπια μια γουλιά από το brandy μου. Πήρα ένα καθαρό φύλλο χαρτί, ίσως το τελευταίο που έμεινε, και έγραψα πάνω του μια εξίσωση. Το δίπλωσα δύο φορές, το έσφιξα στο χέρι μου, και χαμογελώντας αποκοιμήθηκα στην πολυθρόνα. Το επόμενο πρωί, πήρα τον Corto τηλέφωνο, και μην αφήνοντας να διαρρεύσει ούτε σταγόνα από τον ενθουσιασμό που με κατέκλυζε τον κάλεσα για τον καθιερωμένο μεσημεριανό καφέ.
Το σκηνικό γνωστό. Bel Air, γύρω στις 6:30, 2 φαλακροί 30 something, προσπαθούν να βολέψουν τις κοιλάρες τους ώστε να μην τους πιέζει η μπάρα και συζητάνε για τον μπάοκ. Η αγορά ήταν ακόμη ανοιχτή, οπότε είχαμε ακόμη 2 ώρες μπροστά μας πριν ξεχειλίσουν τα σκαμπό του μπαρ από παραφουσκωμένες σακούλες με ψώνια. Έναν Espresso- Fredo για τον Corto και τσάι για μένα. Με δυσκολία κρύβω το χαμόγελο μου που κοντεύει να μου χαλάσει την χωρίστρα.

Corto: You’re awfully quiet today mate, μου λέει με μια απορία να διαγράφετε στις γραμμές του μετώπου του.
Γελάω και πιέζω τον εαυτό μου να σοβαρευτεί. Βγάζω το διπλωμένο χαρτί από την εσωτερική τσέπη του μπουφάν μου, το ακουμπάω πάνω στο μπαρ με την δέουσα προσοχή και κολλάω την παλάμη μου επάνω να κρύβω το τελευταίο φύλλο από την τράπουλα που θα μου δώσει φλός και θα χτυπήσω την μπάνκα. Ο Corto κοιτάει με απορία και μην μπορώντας να εξηγήσει την παράδοξη συμπεριφορά μου βάζει το χέρι του πάνω στο μέτωπο μου για να δει αν καίω. Τον καθησυχάζω μ’ένα ελαφρύ χτύπημα στον ώμο και του κάνω νόημα να ακούσει το τραγούδι των Rolling Stones που παίζει κλείνοντας του το μάτι και ακουμπώντας το δάχτυλο στο αυτί μου. «Under my thumb
the girl who, once had me down, under my thumb, the girl who once pushed me around…..” Διαλέγω το πιο σατανικό μου χαμόγελο από την συλλογή μου με σατανικά χαμόγελα και κοιτάω τον Corto απ’ευθείας στα μάτια.
Ziggy: Άμα σου έλεγα ότι κάτω από την παλάμη μου, στο χαρτί που βρίσκεται ανάμεσα στο χέρι μου και στο κόντρα πλακέ κρύβονται τα λόγια του τραγουδιού που ακούμε αυτήν τη στιγμή, τι θα έλεγες?
Corto: Ότι έχεις κληρονομικό χάρισμα. Δε μου λες? Μήπως μπορείς να βγάλεις και κάνα ξανθό από την τσέπη σου να γλυτώσουμε και την σημερινή ψυχοθεραπεία?
Ziggy: Χα, μικρέ και ανόητε Corto. Αν οι ανθρωπότητα είχε την ίδια αντίδραση όταν ο Προμηθέας τους πήγε την φωτιά, τώρα θα τρώγαμε Σουβλάκι-Σούσι.
Corto: Εγώ για κάνα Σουσέλ μιλούσα αλλά anyways. Τι κρύβεις κάτω από την ιδρωμένη σου παλάμη? Θα ήθελες να μου το δείξεις πριν μουτζουρώσεις όλο το μπαρ μ’αυτό το πατσαβούρι?
Ziggy: Πατσαβούρι????? Θα έπρεπε να σε ταίσω στα λιοντάρια για το υβριστική σου διάθεση.
Corto: Το πολύ πολύ να τα πηδήξω. Μαλάκα ξέρεις πόσο καιρός έχει περάσει από την τελευταία φορά?
Ziggy: Αυτό είναι κάτι που από σήμερα δεν θα χρειαστεί να αναρωτηθείς πότε ξανά.
Corto: Γιατί? Θα πέσει το πουλί μου έτσι?? Δεν θα χρειαστεί να ξανά αναρωτηθώ ποτέ γιατί αποφάσισε να με αφήσει για πάντα....ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΤΙ ΘΑ ΑΠΟΓΙΝΩΩΩΩ?
Ziggy: Ηρέμησε μωρή υστέρο. Το αντίθετο. Μάλλον θα το χρειαστείς όσο ποτέ άλλοτε.
Corto: Μου πήρες Βουλγάρα??? –τα μάτια του αστράφτουν και το πρόσωπο του αρχίζει να λάμπει-.
Ziggy: Όχι Corto, ξέρεις πολύ καλά ότι τα λεφτά μας δεν περνάνε πια έπειτα από την τελευταία φορα....
Corto: Ρε μαλάκα δεν έφταιγα εγώ. Της είχα πει της γκόμενας ότι είχα πολύ καιρό να πάω με γυναίκα.
Ziggy: Πες τα στον Πάνο Σόμπολο. «Αλλοδαπή γυναίκα βρέθηκε πνιγμένη από ανεξήγητη ποσότητα σωματικού υγρού σε περιοχή της Θεσσαλονίκης. Το προφίλ του δράστη όπως προκύπτει από την έρευνα της αστυνομίας οδηγεί σε νέο άνδρα, που είχε τουλάχιστο 8 χρόνια να πηδήξει. Οι έρευνες συνεχίζονται......»
Corto: Άντε ρε καραγκιόζη. Τελικά θα μου πεις τι κρατάς?
Ziggy: Θυμάσαι όταν πηγαίναμε σχολείο και διαβάζαμε για τον Μωυσή και τις δέκα εντολές και πιστεύαμε ότι ο θεός ήταν η μοναδική αλήθεια?
Corto: Ναι
Ziggy: Και μετά όταν μεγαλώσαμε και ο Αλεχάντρο μας χάρισε το βιβλίο του Λιακόπουλου «ΈΛ-ΛΛΗΝΕΣ: Επιστροφή στην Ανδρομέδα» και πιστεύαμε ότι τελικά οι ΕΛ είναι η μοναδική αλήθεια?
Corto: Ναι.
Ziggy: Και μετά μεγαλώσαμε λίγο ακόμη και εγώ τα έφτιαξα με την Έλενα, και όταν χωρίσαμε εσύ την πήδηξες και το ξέρατε όλοι εκτός από μένα, και όταν το έμαθα από την Βάλ, εσύ τα αρνήθηκες όλα και μου είπες ότι η μοναδική αλήθεια είναι η φιλία μας και να μην πιστεύω τίποτα από όσα μου λένε?
Corto: εεεε. Χμ χνννν, ναι?
Ziggy: Ε, καιρός να τα ξεχάσεις όλα αυτά, γιατί η μοναδική αλήθεια Corto βρίσκεται ανάμεσα στην ιδρωμένη μου παλάμη και στην κολλώδη από τα χυμένα ποτά μπάρα. Νοιώθεις έτοιμος να αντέξεις την ωμή και μοναδική αλήθεια Corto???
Corto: Νομίζω πως ναι, Ziggy.
Ziggy: Λοιπόν, Corto…-απλώνω το χέρι μου και του δίνω το χαρτί- Και Εγέννετο φως!!!
Ο Corto ανοίγει μα προσοχή το χαρτί και ένα εκθαμβωτικό φως του τυφλώνει τα μάτια κάνοντας των να τα μισοκλείσει. Βάζει το χέρι του στο μέτωπο του σχηματίζοντας ένα μικρό υπόστεγο και συλλαβίζει ψιθυριστά την μία και μοναδική σειρά που ήταν γραμμένη με χρυσά γράμματα πάνω στο χαρτί: [F(x)= ΟΧΙ =ΟΧΙ*3 = >ΝΑΙ ]. Έπειτα την συλλαβίζει ξανά και ξανά σε μια προσπάθεια να κατανοήσει τι μπορεί να σημαίνει αυτή η ιδιότυπη και χωρίς νόημα εξίσωση. Κατεβάζει το χαρτί και το ακουμπάει στο μπαρ, χωρίς να το αφήσει από το χέρι του και με κοιτάει με απορία, σουφρώνοντας τα χείλια του και ανασηκώνοντας τα φρύδια του σαν να μου λέει ότι δεν έχει την παραμικρή ιδέα τι πραγματεύεται αυτό που κρατάει στο δεξί του χέρι.

Corto: Δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι πραγματεύεται αυτό που κρατάω στο δεξί μου χέρι.
Ziggy: Τς, τς. Λοιπόν ας προσπαθήσουμε δια της μαιευτικής μεθόδου. Corto, φίλε μου, γιατί δεν γαμάμε?
Corto: Γιατί δεν μας κάθονται.
Ziggy: Και γιατί μας συμβαίνει αυτό, αγαπητέ συνοδοιπόρε του έρωτα?
Corto: Γιατί παρουσιάζουμε μια δυσλειτουργική αναπηρία στην προσπάθεια μας να ψήσουμε μια γκόμενα.
Ziggy: Θέλεις να γίνεις λίγο πιο αναλυτικός πάνω σε αυτό?
Corto: Ευχαρίστως. Παρόλο το γεγονός ότι διαθέτουμε τα χαρακτηριστικά αυτά που θα μας καθιστούν θεληματικούς στο γυναικείο είδος, φαίνεται ότι εκλείπουν από μέσα μας οι ικανότητες αυτές που μας καθιστούν σε θέση να ψήσουμε μια γκόμενα χωρίς να την κάψουμε.
Ziggy: Δεν νομίζω ότι θα μπορούσες να το θέσεις καλύτερα.
Corto: Και που το θέτω δεν νομίζω ότι αλλάζει κάτι. Πάλι με σένα πίνω καφέ γαμώ την χαντουμιά μου.
Ziggy: Εδώ είναι που κάνεις το μεγάλο λάθος. Θυμάσαι που στο πανεπιστήμιο μας έλεγαν συνέχεια think out of the box?
Corto: εεε...χμ..κάτι θυμάμαι.
Ziggy: Ε λοιπόν, η εξίσωση που κρατάς στα χέρια είναι προϊόν αυτής ακριβώς της φιλοσοφίας.
Corto: Δηλαδή θα μπορούμε με αυτό να ψήνουμε τις γκόμενες χωρίς να τις καίμε?
Ziggy: Think out of the box Corto. Σύμφωνα με την θεωρία μου για να βγάλεις γκόμενα δεν χρειάζεται πια ούτε να την ψήσεις ούτε να την κάψεις. Μόνο να την πρήξεις.
Corto: -ο Corto γουρλώνει τα μάτια και προσπαθεί να αρθρώσει κάποιες λέξεις που δεν βγάζουν νόημα, βουλιαγμένος στον ενθουσιασμό του και στις προσδοκίες που γεννιούνται αυτήν την μοναδική για την ανθρωπότητα στιγμή-.
Ziggy: Save it Corto. Προσπάθησε να αναπνέεις αργά, και σύγχρονος θα σου εξηγώ πως ακριβώς λειτουργεί αυτή η νέα μέθοδος.
Corto: Φουου, ουφφφ, ουυφ, ν..αι, - ο Corto προσπαθεί να βρει έναν ρυθμό στην αναπνοή του για να μην λιποθυμήσει -.
Ziggy: Λοιπόν μούσια, όπως σου έλεγα και νωρίτερα, με την νέα αυτήν επιστημονική μέθοδο είναι περιττή πλέον κάθε προσπάθεια ψησίματος και καψίματος. Επικεντρώνεται στην τέχνη του πρηξίματος και έχει την βάση του κοντά στην χρονολογία 0, τότε που ο J.C. αναγνώρισε πρώτος την μαγική ιδιότητα της τριπλής άρνησης ως μέσω αποδοχής της πραγματικής αλήθειας. Θα σου θυμίσω πως ο Απόστολος Πέτρος πριν ο αλέκτωρ λαλήσει είχε αρνηθεί τρεις φορές. Μετά την τρίτη φορά όμως ο Πετράν έγινε ο μεγαλύτερος Fan του J.C. Εκεί βρίσκονται και οι βάσεις της νέας μου θεωρίας που J.C. θέλοντως θα εκτοξεύσει την τεστοστερόνη μας σε σημεία άγνωστα για το τετο-στερημένο μας κορμάκι.
Corto: -ο Corto βγάζει τη χαρτοσακούλα που είχε βάλει στα μούτρα του για να ηρεμήσει. Το χρώμα του επανήλθε-. Δηλαδή ρε μούσια, για να καταλάβω. Πρέπει να κάνουμε τις γκόμενες να μας λένε όχι? Αυτό το πετυχαίναμε τόσα χρόνια χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια άλλα δεν είδα να γαμάμε καθόλου.
Ziggy: Φίλε μου...Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν μια γυναίκα μας πει όχι. Ούτε καν αν λέγοντας όχι στην ουσία εννοεί ναι. Αυτό που έχει σημασία είναι το πόσες φορές θα κάνεις μια γυναίκα να πει όχι για το ίδιο θέμα. Η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός ότι το όχι έχει μια αθροιστική δυναμική όπου πέραν των τριών επαναλήψεων ισοδυναμεί με ένα ισχυρό ΝΑΙ. [F(x)= ΟΧΙ =ΟΧΙ*3 = >ΝΑΙ ]. Αυτό έγκειται στο γεγονός ότι ο χριστιανικός εγκέφαλος – σύμφωνα με την καινή διαθήκη, και όπως σου εξήγησα λίγο πριν – είναι καταδικασμένος στο να αρνείται 3 διαδοχικές φορές, πριν αφοσιωθεί πλήρως στην μία και μοναδική αλήθεια που τον προκαλεί συστηματικά.
Corto: Ziggy είσαι ιδιοφυία!!!!! Πάντα το ήξερα ότι ήσουν the Οne. Αυτός που θα μας έβγαζε από το matrix που ζούμε και θα μας πήγαινε πίσω στην πραγματικότητα όπου αντί για το κόκκινο χάπι, θα μας έδινες το «μπλε» για να μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στις ορδές των γυναικών που λυσσαλέα μας καταδιώκουν για να μας πάρουν το mojo.
Ziggy: Το μόνο που χρειάζεται βέβαια είναι να το δοκιμάσουμε.
Corto: ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ!!!!! – ο Corto σηκώνει το χέρι του και χοροπηδάει πάνω στο σκαμπό ουρλιάζοντας κάνοντας τους δύο φαλακρούς που κάθονται στην άλλη άκρη του μπαρ να ανασκουμπώσουν τις κοιλίες τους και να μας κοιτάξουν παράξενα. Με μια βιαστική κίνηση του γραπώνω το χέρι και χαμηλώνω τα κεφάλια μας δημιουργώντας μια συνωμοτική ατμόσφαιρα αντάξια του εγχειρήματος μας-.
Ziggy: Είσαι σίγουρος γι’αυτό? Θαυμάζω τη γενναιότητα σου Corto, άλλα κανείς στο παρελθών δεν έχει ξαναδοκιμάσει κάτι τόσο δύσκολο. Αν αποτύχεις βέβαια, I’ll make sure να σε θυμούνται οι επόμενες γενιές ανδρών, ως τον γενναίο τούτο νέο, που στο βωμό της γυναικείας κατάκτησης θυσίασε ανιδιοτελώς τον εαυτό του για το κοινό καλό.
Corto: Ziggy, μπορεί στο παρελθών να έχω δείξει σημάδια δειλίας σ’αυτό το θέμα. Και ίσως είναι αυτός ο λόγος που νοιώθω την ανάγκη να το κάνω. Όλα για όλα μούσια. Για μια φορά, όλα για όλα. Στο κάτω κάτω, πόσο δύσκολο είναι να πρήξεις μια γκόμενα μέχρι να σου κάτσει????
Ziggy: Αυτό να μου πεις. So long young Skywalker. May the force be with you….

Και έτσι ο Corto, γενναίος πολεμιστής του φωτός και υπερασπιστής του Χαμένου Δισκοτσούτσουνου, χάθηκε στο ηλιοβασίλεμα, αναζητώντας την μία και μοναδική αλήθεια. Οπλισμένος με την μαγική φόρμουλα [F(x)= ΟΧΙ =ΟΧΙ*3 = >ΝΑΙ ], 22 κούτες προφυλακτικά και τις σιωπηλές ευχές ολόκληρου του ανδρικού πληθυσμού ξεκίνησε το μοναχικό του ταξίδι προς το βασίλειο του γυναικείου ασυνείδητου με έναν και μοναδικό σκοπό: Να εφαρμόσει την τακτική του πρηξίματος επιτυχώς, να κρατήσει τις απαραίτητες σημειώσεις και επιστρέφοντας, αφού του αποδοθούν τιμές και γή, να μοιραστεί με μας τους υπόλοιπους τις συναρπαστικές του περιπέτειες βάζοντας ένα οριστικό τέλος στο ισοπεδωτικό ΟΧΙ που μας στοιχειώνει, μας κάνει να αμφιβάλουμε για τον εαυτό μας, μας γεμίζει ενοχές και μας εγκλωβίζει με τις ώρες στα γυμναστήρια σε μια ανέλπιστη προσπάθεια να τραβήξουμε λίγο από την γυναικεία προσοχή.

To be continued…………………………

Skeletons in My Closet

2005-10-12T03:29:00.000+03:00

Σήμερα ξύπνησα αργά. Σίγουρα πιο αργά από το ξυπνητήρι των διπλανών που πάσχει από διαταραχές ύπνου και χτυπάει από τις 8 το πρωί. Ο καναπές έχει πετάξει μια σούστα ακριβώς κάτω από τον κώλο μου. Η αλήθεια είναι ότι αποτελεί το καλύτερο κίνητρο για να σηκωθώ, από τον φόβο μήπως αρχίσει και μου αρέσει. Ακουμπώντας τις πατούσες μου στο πάτωμα, διαπιστώνω ότι υποφέρω από το σύνδρομο της μονής κάλτσας. Μου συμβαίνει συχνά κυρίως πριν βγω για βράδυ. Για παράδειγμα μπορεί να χτυπήσει το τηλέφωνο, στην άλλη γραμμή ο Αλεχάνδρο μου ανακοινώνει το πρόγραμμα της βραδιάς. Εγώ ακούω σαν υπνωτισμένος και επαναλαμβάνω την τελευταία λέξη από κάθε του πρόταση για να δείχνω ότι παρακολουθώ, και σύγχρονος ετοιμάζομαι ψυχολογικά να μπω για μπάνιο. Ξαπλώνω για λίγο στον καναπέ καθώς μου αναλύει τις τελευταίες λεπτομέρειες για αυτούς που θα δούμε, γι’αυτά που θα γίνουν, και πώς εμείς θα ανταποκριθούμε ή όχι σε κάθε περίπτωση, και τι θα πρέπει να κάνουμε εάν κάτι αλλάξει αλλά να μην ανησυχώ γιατί σίγουρα τα πράγματα θα είναι έτσι ακριβώς όπως μου τα περιγράφει. Και καθώς αναρωτιέμαι αν θα είναι καλύτερα να κλείσω τα μάτια μου και να δω ένα σουρεαλιστικό εφιάλτη που σίγουρα θα είναι λιγότερο προβλεπόμενος από την προκάτ βραδιά μας η φωνή του με επαναφέρει στην τάξη. «όχι, ρε μαλάκα δεν κοιμάμαι, 10 δεύτερα θα κλείσω τα μάτια μου να ηρεμήσω και μπαίνω για μπάνιο. Ναι, ρε, τα λέμε εκεί¨. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και στηρίζω όλο μου το κορμί στο μπράτσο του καναπέ. Απλώνω το χέρι μου και βγάζω την δεξιά μου κάλτσα. 72 αναπάντητες κλήσεις, μετά, ανοίγω το μάτι μου. Σκουπίζω το σαλάκι που τρέχει από το στόμα μου στο μαξιλάρι του καναπέ και δείχνω έτοιμος να μπω για μπάνιο. Στην πραγματικότητα νοιώθω τρομερά φρέσκος και ξεκούραστος, έτοιμος να στεφθώ βασιλιάς της νύχτας. Το μόνο που με σταματά είναι το γεγονός ότι έχουν περάσει 11 ώρες από την στιγμή που έβγαλα τη μία κάλτσα και συνεχίζω να φοράω την άλλη. Το σύνδρομο της μονής κάλτσας με έχει κυριεύσει. 12 ώρες μετά, 1 κάλτσα και ένα καλύτερο φίλο λιγότερο, τα συμπτώματα υποχωρούν. Απλά ξαναβάζεις την χθεσινή σου κάλτσα και προσέχεις μην σε πάρει ο ύπνος.
Έτσι λοιπόν και σήμερα σηκώθηκα χτυπημένος από το ύπουλο και συνάμα θανατηφόρο (για την κοινωνική μου ζωή) σύνδρομο. Όλη αυτή η αβεβαιότητα για το μέλλον, απόρροια της μοναξιάς, των φίλων που με εγκαταλείπουν ένας-ένας γιατί δεν καταλαβαίνουν πως αυτή η πάθηση χτυπάει το 12% του πληθυσμού και αύριο μπορεί να είναι ένας από αυτούς που θα ξυπνήσουν με μία κάλτσα σε έναν καναπέ με μια σούστα να τους τρυπάει το κώλο, μου δημιούργησε μια παράξενη αίσθηση να μυρίσω χειμώνα. Αποφάσισα λοιπόν να τακτοποιήσω τις ντουλάπες μου. Όχι ότι δεν προσπάθησα μέσω του παραδοσιακού τρόπου (ανοίγεις παράθυρο, παίρνεις βαθιά ανάσα, πνευμόνια αρχίζουν και μουδιάζουν, κλείνεις παράθυρο, βήχεις 8 λεπτά, αναρωτιέσαι τι μαλακίες κάνεις και αν είναι καλή περίοδος για πνευμονία και κρύβεσαι κάτω από το πάπλωμα για όση ώρα χρειαστεί να επαναφέρεις τη σωστή θερμοκρασία στο σώμα σου). Απλά, οι γείτονες μου έχουν κάνει ασφαλιστικά μέτρα ( ήμουν σε άμυνα κ.πρόεδρε, αυτό το γιγάντιο και σατανικό ξυπνητήρι τους είχε μπει στο δωμάτιο μου και απειλούσε να με κουφάνει. Δεν ήθελα να του κάνω κακό. Να ίσα-ίσα το χτύπησα με ένα σφυράκι σαν το δικό σας για να σταματήσει να με απειλεί. Ήθελα μόνο να το τρομάξω. Είμαι αθώος σας λέω αθώοοοοος.......) και πρέπει να μην τους πλησιάζω σε απόσταση μικρότερη των 20 μέτρων. Οπότε όταν βγαίνουν αυτοί στο μπαλκόνι να απλώσουν τα βρακιά τους, εγώ πρέπει να πηγαίνω στη κουζίνα που απέχει 21 μέτρα από το μπαλκόνι τους. Επίσης όταν κάθονται στο σαλόνι τους, που μοιράζεται τον ίδιο τοίχο με μένα εγώ πρέπει να κλείνομαι στο μπάνιο γιατί διαφορετικά κινδυνεύω να συλληφθώ. Και ας μην πείστηκε ο ηλεκτρολόγος όταν έβαζε τηλεόραση, μίνι μπαρ και καφετιέρα δίπλα στο μπιντέ και φεύγοντας μου άφησε την κάρτα ενός καλού γιατρού που κάνει θαύματα. Κανά καλό δικηγόρο έχεις ρε μαλάκα? Οπότε ο μόνος τρόπος να μυρίσω χειμώνα ήταν είτε να βάλω κάποιον να φάει μια dentine ice και να μου την φυσήξει στα μούτρα, είτε να σκαλίσω την ντουλάπα μου. Και επειδή οι μονές κάλτσες μου ήταν πια περισσότερες από τους φίλους μου, αποφάσισα να κάνω το δεύτερο.
Πρώτο έπιασα το καινούργιο μου δερμάτινο που πήρα από τα Thedi. Αν και ακόμη δεν είναι η εποχή του, είχα την φαεινή ιδέα να το φορέσω και να αρχίσω να κάνω τον Cobra μπροστά στον καθρέφτη. Αφού πήρα διάφορες πόζες , έκανα χορευτικά Saturday night fever και ευχήθηκα να χειμωνιάσει γρήγορα για να γίνω τρέντης, ένιωσα μια λιποθυμία, έναν κρύο ιδρώτα και μια κομμάρα να απειλεί την θεϊκή μου κορμάρα (κάνει και ρίμα) και όσο και αν με πόνεσε, αποφάσισα ότι έπρεπε να το βγάλω προς αποφυγήν θερμοπληξίας. Για μια στιγμή βέβαια σκέφτηκα τα μούτρα του γιατρού που θα προσπαθούσε να δώσει μια επιστημονική εξήγηση για το πώς έπαθα θερμοπληξία μέσα Οκτωβρίου και είπα να δοκιμάσω τις αντοχές μου. Μετά όμως σκέφτηκα ότι μπορεί και να μην προλάβω καν να δω τα μούτρα του γιατρού οπότε ξαναέβαλα το δερμάτινο στη θέση του, ήπια 2 λύτρα νερό προληπτικά και έβαλα και ένα άσπρο καπέλο για να είμαι τελείως σίγουρος.
Το υπόλοιπο δεξί φύλλο της ντουλάπας ήταν σαν διαφήμιση του GAP, λάφυρα των σχέσεων μου με τις τράνζιτ γκόμενες μου. Οι τράνζιτ γκόμενες αποτελούσαν την λύση στα εγχώρια λολιτάκια που μου έφαγαν τα νιάτα, αφού έμοιαζαν τρομερά εύκολο να τα κατακτήσεις μα αποδεικνύονταν τρομαχτικά δύσκολα να τα ξεφορτωθείς. Έτσι μετά από ένα σημείο επεδίωξα να έχω σχέση μόνο με τράνζιτ γκόμενες, δηλαδή γκόμενες που η παραμονή τους στο κρεβάτι μου θα ισοδυναμούσε με την παραμονή τους στη χώρα μας. Αυτό το πέτυχα με την ευγενική χορηγία του κολεγίου μου, που με τοποθέτησε στο πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών. Αρμοδιότητα μου ήταν να παραλαμβάνω αθώα Καλομοιράκια από το αεροδρόμιο, που ήρθαν να σπουδάσουν στην Ελλάδα για ένα εξάμηνο, και να τα προσανατολίζω την πρώτη τους βδομάδα. Και ως καλός οικοδεσπότης φρόντιζα να τους πω για όλους τους κινδύνους που κρύβουν «όλοι αυτοί οι κομουνιστές Έλληνες που είναι αντί-αμερικάνοι και μισούν τον πρόεδρο σας και θέλουν να σας αποκεφαλίσουν και να βγάλουν το βίντεο στο ίντερνετ και καλό θα είναι όχι όλες σας αλλά εσύ η μελαχρινούλα που μου γυάλισες γι’αυτό το εξάμηνο, να μείνεις μαζί μου γιατί μόνο εγώ μπορώ να σε προστατέψω επειδή είμαι ντόπιος και έχω και μύγδαλα».
Έτσι, όχι μόνο είχα stress free σχέσεις με ημερομηνία λήξεως, που δεν θα με έκαναν ποτέ να πω «έχω ανάγκη να μείνω για λίγο καιρό μόνος μου, ενώ στην πραγματικότητα θα εννοούσα, έχω ανάγκη να μην ξαναδώ τα μούτρα σου γιατί μου’χεις σπάσει τ’αρχίδια με την γκρίνια σου», άλλα επιπλέον είχα και μια ντουλάπα γεμάτη GAP που καταφτάνανε με US mail κάθε έξι μήνες. Βέβαια όπως κανένα σχέδιο δεν είναι τέλειο, έτσι και αυτό είχες τις άτυχες στιγμές του. Όπως για παράδειγμα μια τράνζιτ-γκόμενα που δεν ήθελε πια να είναι τράνζιτ άλλα permanent με αποτέλεσμα να τηλεφωνώ κάθε μέρα στην Ε.Υ.Π. για να δώσω «μια αποκλειστική πληροφορία για μια αμερικανίδα κατάσκοπο που θέλει να κλέψει τα υπερ-όπλα του Γκίολβα και να τα πουλήσει στους Σιωνιστές με σκοπό να αφανίσουν του ΕΛ-ληνες και να κατακτήσουν το κόσμο. Τελικά αφού με βράβευσε ο Λιακόπουλος για την προσφορά μου στον Ελληνισμό, όταν έληξε η βίζα της, πήρα στο αλλοδαπών και την απέλασαν. Αργότερα, με ύφος τεθλιμμένης χήρας την οδηγούσα στο αεροδρόμιο, μην πιστεύοντας αυτό που «μας συνέβη» και κλαίγοντας την αποχαιρετούσα καθώς της έλεγα με άπταιστη προφορά ‘ I can’t believe this is happening to us baby μου. I guess it wasn’t meant to be. Politics seems to conquer love. But you can still send me all that gap hoodies that I like so much, and every time I wear ‘em, it will always remind me of you and the wonderful times we had together……”
Αφού λοιπόν τακτοποίησα τις Ελληνο-Αμερικανικές σχέσεις στην ντουλάπα μου – χρονοντούλαπο ήρθε η ώρα να ανοίξω το πιο χαοτικό συρτάρι. Το συρτάρι με τις κάλτσες. Αυτό είναι και το μόνο μέρος της ντουλάπας που μου προκαλεί μια τρομαχτική θλίψη μα συνάμα και έναν αφάνταστο εκνευρισμό κάθε φορά που το ανοίγω. Μοναχικές κάλτσες που αγωνιούν για το ταίρι τους, αταίριαστα ζευγάρια που αναγκάζονται να συμβιώσουν σε συμβατικές πορείες γιατί οι συνθήκες τις εξανάγκασαν αλλά και αντιρατσιστικά statements από αγκαλιασμένα σφιχτά λευκά με μαύρα καλτσάκια θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν έναν μικρόκοσμο στο βάθος της ντουλάπας μου. Αλλά όχι. Αποτελούν απλός, τις εκνευριστικά άστοχες προσπάθειες την κυρίας μαμάς μου να αντεπεξέλθει στο ρόλο της. Είμαι πεπεισμένος πως το γεγονός ότι αγοράζω κάθε βδομάδα 4 καινούργια ζευγάρια κάλτσες ως απόρροια του φαινομένου του πλυντηρίου θα αποτελούσε αξιόπιστη δικαιολογία να την σύρω στα δικαστήρια ως άλλος Marshall Mothers και να διεκδικήσω όχι μόνο τα διαφυγόντα κέρδη από τα έξοδα ένδυσης, αλλά και την ψυχική οδύνη του να φοράω μονίμως διαφορετικές κάλτσες και να με κοροϊδεύουν τα άλλα παιδάκια στο σχολείο. Όταν της έστειλα το εξώδικο, με σκοπό να σταματήσει να χάνει τις κάλτσες μου γιατί είτε θα πάθαινα χιονίστρες είτε θα καταστρεφόμουν οικονομικά, έλαβα μια επιστολή από 39 κατασκευαστές πλυντηρίων που τεκμηρίωναν τους ισχυρισμούς της κυρίας μαμάς μου ότι σύμφωνα με το φαινόμενο του πλυντηρίου, δικαιολογούνται απώλειες της τάξης του 3% σε αντικείμενα μικρού μεγέθους τα οποία ρουφάει ο σωλήνας του πλυντηρίου με αποτέλεσμα αυτά να εξαφανίζονται. Βέβαια ακόμη δυσκολεύομαι να καταλάβω 1ον που πάνε οι κάλτσες που χάνονται και 2ον πως έπεισε η κυρία μαμά μου 39 κατασκευαστές πλυντηρίων να μου στείλουν επιστολή. Έτσι αποφάσισα να γράψω στον Steven Hawkins ο οποίος με ενημέρωσε ότι η θεωρία του για τις μαύρες τρύπες βασίστηκε σε μαρτυρίες της γυναίκας του όταν αυτός παραπονέθηκε ότι δεν υπάρχει ούτε ένα ομοιόμορφο ζευγάρι με κάλτσες στο συρτάρι του. Για αυτόν το λόγο αποφάσισα να κηρύξω ανακωχή. Τουλάχιστον δεν θα κινδύνευα πια από το θανατηφόρο (για την κοινωνική μου ζωή) σύνδρομο της μονής κάλτσας αφού πλέον όταν αυτό μου συνέβαινε θα ξυπνούσα ξυπόλυτος.
Κλείνοντας λοιπόν το θλιβερό και γεμάτο απορίες συρτάρι, ήρθε η σειρά να βάλω τα δάχτυλα μου πάνω στα χειμωνιάτικα κουστούμια μου. Έκλεισα τα μάτια μου και άφησα το χέρι μου να γλιστρήσει πάνω στο μαλακό κασμιρένιο και πανάκριβο ύφασμα που έντυσε τις πιο επιτυχημένες και προσωπικές μου στιγμές. Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου και μια χαλάρωση κυρίευσε το πρόσωπο μου. Θυμήθηκα βραδιές γεμάτες πάθος, σκληράδα, παιχνίδι. Ματιές που τα έλεγαν όλα, λόγια που δεν χρειάστηκε να ειπωθούν, αγγίγματα γεμάτα ηλεκτρικά φορτία, νοτισμένο αλκοόλ και μυρωδιά καπνού, το κουστούμι πεταμένο στο πάτωμα, ιδρώτας, ηδονή.....Μια στιγμή φρίκης με κυριεύει καθώς το χέρι μου τσιμπιέται από το ταμπελάκι στο σακάκι. Ανοίγω τα μάτια μου έντρομος και αυτά φεύγουν από την φυσική τους θέση παίρνοντας ένας μακρόστενο σχήμα που στοχεύει προς το ταμπελάκι. «GLUE, 50% Cotton 50% Polyester». «ΑΑΑΑΑΑ», μια δυνατή κραυγή τρόμου ξεφεύγει από το στόμα μου και βάζω γρήγορα το χέρι μου για να την εμποδίσω από το να δώσει στόχο σε οποιονδήποτε κακεντρεχή ψάχνει δικαιολογία για να τσαλακώσει την εικόνα μου. «Καταραμένο ταμπελάκι, έπρεπε να σε είχα ξεφορτωθεί εδώ και καιρό, να σε στείλω να συναντήσεις τους υπόλοιπους σιχαμερούς λαϊκούς σου φίλους. Μπορεί να την γλίτωσες μια φορά αλλά τώρα είσαι καταδικασμένο». Με ταχύτητα γρηγορότερη του ματιού άρπαξα το ψαλίδι από το γραφείο μου και έκανα 22 κομμάτια αυτό το άθλιο μικρό κομμάτι υφάσματος που έμπαινε εμπόδιο στις ιστορίες που θα έπρεπε να έχω ζήσει. Άνοιξα το συρτάρι του γραφείου μου. Ανάμεσα από στοίβες μικρά υφάσματα που έγραφαν Αρμάνι με τεράστια γράμματα, ώστε να μην μπορεί να αποφύγει να το δει κανένας ακόμη και αν το θέλει, διάλεξα το πιο φανταχτερό και το τοποθέτησα με περίσσια τέχνη στο εσωτερικό του σακακιού μου. Κοίταξα δεξιά-αριστερά μήπως με είδε κανείς, και έβγαλα έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Έκλεισα τα μάτια και συνέχισα την ιστορία μου όπως αυτή έπρεπε να είναι «ναί, ziggy, είσαι δυναμίτης, ναι, ναι, ναι!!!!!.......)
Έκλεισα προσεκτικά τα φύλλα της ντουλάπας, και ένιωσα τον χειμώνα να με κυριεύει. Τα χέρια μου άρχισαν να μουδιάζουν από το κρύο, και τα χνώτα μου έκαναν την εμφάνιση τους σε μορφή υδρατμών. Πριν αρχίσω να αναφωνώ I see dead people και χρειαστώ άλλα 8 χρόνια ψυχοθεραπεία για να πειστώ ότι δεν με στοιχειώνει το φάντασμα μιας καμηλοπάρδαλης (Jim Giraffe), άνοιξα το τελευταίο συρτάρι και έβγαλα το εκρού Paul Smith κασκόλ μου σε μια προσπάθεια να αντιμετωπίσω την ξαφνική χιονοθύελλα που ξέσπασε μέσα στο δωμάτιο μου. Το τύλιξα 3 φορές γύρω από το λαιμό μου και προσπάθησα να κάνω 2 βήματα προς το κρεβάτι μου. Στο δεύτερο βήμα μουρμούρισα «ίσως δεν έπρεπε να το σφίξω τόσο πολύ...... Γκντούπ» και άφησα την βαρύτητα να κάνει τα υπόλοιπα.
Άνοιξα τα μάτια μου και με έκπληξη δεν βρισκόμουν πια στο χτυπημένο από την κακοκαιρία δωμάτιο μου. Αντιθέτως βρισκόμουν στην παραλία ενός νησιού που μου έμοιαζε πολύ με το Island of Mu. Έψαξα να βρω τον φίλο μου το Corto. Κοίταξα ψηλά και τον είδα να πετάει. Θυμήθηκα πως ήταν Κυριακή. Φαίνεται πως συνάντησε την Tingerbell και του χάρισε μια χούφτα σκόνη μαγική, γιατί σιχαίνεται τα αεροπλάνα. Προχώρησα λίγο παρακάτω. Είδα πίσω από ένα στάντ έναν τύπο με λαχούρι πουκάμισο που πουλούσε τα πάντα, αυτοκίνητα, ακίνητα, κινητά, σεμινάρια γευσηγνωσίας μα κυρίως τρέλα. «Ναι, γεια σας, μήπως έχετε κανέναν χάρτη της περιοχής?» τον ρωτάω. «Φυσικά μου απαντάει. George is your man, έχω τα πάντα» μου λέει και μου τον βάζει σε μια σακούλα. Μέχρι να φύγω κατάφερε να μου πουλήσει επίσης 2 μπαταρίες, μια σέλα για άλογα, 3 ληγμένα κουτιά προφυλακτικά, το τελευταίο βιβλίο του Ζαμπούνη, ένα αυτόγραφο της Βίκης Φλέσσα, μια τρίχα του Bob Marley σε αεροστεγή συσκευασία, το ακριβές σημείο του τάφου του Jimmy Hoffa, και ένα αυγό Τυρανόσαυρου που κάνει λέει την καλύτερη ομελέτα. Φορτωμένος με την νέα μου προίκα, παραπατούσα στην παραλία και προσπαθούσα να δω μπροστά μου. Έπεσα πάνω σε μια κυρία με το παιδάκι της που φτιάχνανε πυργάκια με αστρόσκονη. Έκανα μια παράξενη μανούβρα για να την αποφύγω με αποτέλεσμα να προσγειωθώ μαζί με τα τσιμπράγκαλά μου στο κεφάλι 2 ανθρώπων που μάλλον ήταν ο ίδιος. Μία γυναικεία φωνή απευθυνόταν στον εαυτό της ως Μίμη, έκανε κάτι παράξενα αστεία και γελούσε μόνη της πότε με αντρική και πότε με γυναικεία φωνή. Αποφάσισα ότι αυτό παραήταν σουρεάλ ακόμη και για μένα, οπότε μάζεψα γρήγορα τα πακέτακια μου και βρήκα καταφύγιο σε μια σπηλιά. Κάθισα σταυροπόδι και άνοιξα το βιβλίο του Ζαμπούνη στο κεφάλαιο «Πώς να σκαλίζετε την μύτη σας σε δημόσιους χώρους». Και πριν προλάβω να γίνω master στο να καθαρίζω τη μύτη μου μέσα σε ένα γεμάτο λεωφορείο πετάχτηκε ένα πράσινο Goblin αναφωνώντας My Precious. Έπιασα το τσουτσούνι μου σε μια προσπάθεια να διατηρήσω ότι πιο precious έχω πάνω μου, μα ήταν κάτι άλλο που είχε βάλλει στο μάτι. Μ’αρπάζει από το κασκόλ και αρχίζει να μου το τραβάει ουρλιάζοντας λυσσαλέα my precious, my precious. Όλα αρχίζουν και θολώνουν, και οι εικόνες σβήνουν όπως πίνακες βαμμένοι με λαδομπογιά που δεν πρόλαβαν να στεγνώσουν και κάποιος έριξε ένα ποτήρι νερό πάνω τους.
Ακούω τη φωνή μου που αγκομαχώντας συλλαβίζει «όχι το Paul Smith, όχι το Paul Smith…». Ακόμη νοιώθω δυο χέρια να με τραβάνε από το κασκόλ. Ανοίγω τα μάτια μου και με ανακούφιση διαπιστώνω ότι από πάνω μου είναι η κυρία μαμά μου, που προσπαθεί να μου βγάλει το κασκόλ γιατί κοντεύω να πάθω ασφυξία. Η ανακούφιση μου όμως δεν κρατάει πολύ, καθώς το ψαλίδι που νωρίτερα έκοβα τα ταμπελάκια, έρχεται και κάνει δυο κομμάτια το αγαπημένο μου κασκόλ.

-Κυρία Μαμά: Είσαι καλά παιδί μου?
- Ziggy: Όχι
- Κυρία Μαμά: Μην στεναχωριέσαι, πέρασε τώρα, όλα καλά.
- Ziggy: Δεν στεναχωριέμαι γι’αυτό.
- Κυρία Μαμά: Ε, γιατί στεναχωριέσαι?
- Ziggy: Το Paul Smith ΜΟΥ!! Μου το κάνες ξεσκονόπανο.
- Κυρία Μαμά: Ε καλά, μη κάνεις έτσι, θα πάω αύριο στο Glue να σου πάρω ένα ίδιο. Να θα πάρω ένα ταμπελάκι από το συρτάρι σου και θα είναι σαν να μην συνέβη τίποτα.
- Ziggy: Ώστε τό’ξερες?
- Κυρία Μαμά: Εσύ τι λές? Έχει στουμπώσει το πλυντήριο με ταμπελάκια Αρμάνι.
-Ziggy: Λες τώρα να σταματήσουν να χάνονται οι κάλτσες μου?
- Κυρία Μαμά: Σίγουρα.
- Ziggy: Μπα, πώς και είσαι τόσο σίγουρη?
- Κυρία Μαμά: Μίλησα με την κυρία Hawkins και μου εξήγησε πώς λειτουργούν οι μαύρες τρύπες.
- Ziggy: Και τι αποφασίσατε?
- Κυρία Μαμά: Να σταματήσουμε να πλένουμε για να μην μας σπάτε τ’αρχίδια.......

You talkin' to Me?

2005-09-27T01:23:00.000+03:00

Όλα ξεκινάνε όταν κολλάς στην αρχή της Τσιμισκή. Έχεις αργήσει 20 λεπτά στο meeting, έχεις ξεχάσει να γράψεις την αναφορά για την σημερινή συνάντηση με τον Διευθυντή, τα μαλλιά σου έχουν ακόμη γαρύφαλλα από τη χθεσινή καταστροφή, φοράς δύο διαφορετικές κάλτσες, η αναπνοή σου σκοτώνει την κοινωνική σου ζωή και ενώ είσαι έτοιμος να παραδεχτείς επιτέλους το «πόσο μαλάκας ανεύθυνος είμαι, εγώ φταίω για όλα», έρχεται από μηχανής θεός ο ταξιτζής-κοινωνιολόγος να δώσει άλλοθι φανερώνοντας την πραγματική αλήθεια, το root of all evil, αυτό που πραγματικά σε έκανε να ξεχάσεις να πλύνεις τα δόντια σου, σε καθυστέρησε στο δρόμο, δεν σε άφησε να τελειώσεις την αναφορά και εσκεμμένα μπέρδεψε τις κάλτσες σου για να φαίνεσαι σαν παγώνι και ποιο σημαντικό σου δημιούργησε ενοχές και σε έκανε να σκεφτείς άσχημα για τον εαυτό σου «πόσο μαλάκας είμαι», ενώ εσύ είσαι απλά ένα άδολο και αθώο θύμα.

Ταρίφας: Ααααααχχχχ (βγάζει ένα βαθύ αναστεναγμό), ΠΟυυυΤΑααΝεεεςςς ( η λέξη σκαλώνει ανάμεσα στα δόντια, διανύοντας τη διαδρομή λάρυγγα-φάρυγγα σχεδόν όσο χρειάζεται για να ξεκολλήσουμε από την κίνηση).
Σουφρώνω τα χείλια, σηκώνω τα φρύδια και κουνάω το κεφάλι συγκαταβατικά, έχοντας ακόμη στο μυαλό μου τύψεις και ενοχές που δεν έδειξα τον ίδιο ζήλο να τελειώσω την αναφορά όσο έδειξα για να τελειώσω τα αποθέματα λουλουδιών για χάριν της τραγουδιάρας.
Ταρίφας: Ψίτ, κύριος? Παντρεμένος?
Ziggy: Εγώ? Μπά, μικρός είμαι ακόμη.
Ταρίφας: Καλά κάνεις, εγώ που παντρεύτηκα μικρός τι κατάλαβα? ΠουυΤΑααΝεεεςςς (και κουνά το κεφάλι δεξιά αριστερά ακολουθώντας τον ρυθμό των λέξεων). Το ξέρεις ότι για όλα φταίει αυτό το καταραμένο το μουνί, έτσι?
Ziggy: Τι εννοείται κύριε?
Ταρίφας: Άσε τα κύριε τώρα, Παναγή με λένε.
Ziggy: Τι εννοείται κύριε Παναγή?
Ταρίφας: Το μουνί ρε καρντάση, είναι δηλητήριο. Γλυκό το ρημάδι, άλλα άμα δοκιμάσεις γίνεσαι δούλος. Δούλος του μουνιού ρεεε. Μουνόδουλος, πώς να στο πω?
Ziggy: Ά, κύριε Παναγή, δεν θα συμφωνήσω. – αν και στη προκειμένη περίπτωση θα με βόλευε αφάνταστα να τα ρίξω όλα στο ακατονόμαστο- Το να έχεις μια υγιή σχέση σε ολοκληρώνει σαν άνθρωπο, σε γεμίζει.....
Ταρίφας: Σε γεμίζει ΤΥΨΕΙΣ (με διακόπτει αυστηρά). Σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι μαλάκας, ότι εσύ φταις για όλα, σε αποσυντονίζει σε βαθμό που μπερδεύεις τις κάλτσες σου.

Κατεβάζω το αριστερό μπατζάκι για να κρύψω την λάθος κάλτσα μου, σε μια προσπάθεια να αντικρούσω το επιχείρημα του.

Ziggy: Μα γιατί το λέτε αυτό? Εσείς τη γυναίκα σας δεν την αγαπάτε? Δεν φροντίζει ο ένας τον άλλον? Δεν είναι εκεί δίπλα σας όταν νοιώθετε μόνος στο κόσμο και το μόνο που χρειάζεστε είναι μια αγκαλιά που φωνάζει «δεν είσαι μόνος»?

Ο ταρίφας αφήνει το τιμόνι και γυρνάει όλος προς τα πίσω, ενώ το ταξί συνεχίζει να κινείται. Εγώ έντρομος κρατιέμαι από τα χερούλια, ευχόμενος να είχα συμφωνήσει στο ότι όλες οι γυναίκες είναι ΠΟυυυΤααΝεςςςς και μην έχοντας λόγω διαφωνίας να μιλούσαμε για τον καιρό.

Ταρίφας: Η γυναίκα μου καρντάση, είναι η μεγαλύτερη πουτάνα απ’όλες. Γι’αυτό την παντρεύτηκα.
Ziggy: Χμμμ, για να την χαρείτε λίγο ακόμη, δεν πιάνετε λίγο το τιμόνι γιατί νομίζω ότι μπορώ να διαβάσω την εφημερίδα του μπροστινού.
Ταρίφας: - χωρίς να πτοηθεί- Ξέρεις πόσο καιρό με πήρε να την ρίξω?
Ziggy: - απαντάω σε μια ταυτόχρονη προσπάθεια να βρω το χρώμα μου που έχει κυλήσει κάπου κοντά στη λάθος κάλτσα μου- Πόσο???
Ταρίφας: 18 μίση ολάκερους μήνες, καρντάση. Και ξέρεις γιατί?
Ziggy: Γιατί?? – είμαι σίγουρος ότι η σύγκρουση με το προπορευόμενο όχημα είναι αναπόφευκτη και δεν χρειάζεται πια να ανησυχώ πια για το meeting-
Ταρίφας: Γιατί ήταν πουτάνα – και με μια απότομη κίνηση βάζει το χέρι του στο τιμόνι, κάνει μια ανέλπιστη μανούβρα, αποφεύγει το μπροστινό, με το άλλο χέρι του πετάει μια μούντζα, ψιθυρίζει «μαλάκα», και επαναφέρει το κορμί του στην φυσιολογική του θέση-.

Εγώ, ασθμαίνοντας παίρνω το σφυγμό, μου και αφού διαπιστώνω ότι έπεσε κάτω από τις 180 σφίξεις, παίρνω το θάρρος να τον ρωτήσω:

Ziggy: Να με συγχωρείται κιόλας κύριε Παναή, άλλα αν ήταν πουτάνα, όπως εσείς υποστηρίζεται, το φυσιολογικό δεν θα ήταν να σας κάτσει με την πρώτη?

BIG MISTAKE!!! Ο ταρίφας ξαναπαρατάει το τιμόνι, και παίρνοντας ένα σαρκαστικό ύφος, ξαναγυρνάει πίσω για να με βλέπει όταν μου μιλάει, γιατί φαντάζομαι δεν είναι ευγενικό να μιλάς σε κάποιον με γυρισμένη την πλάτη.

Ταρίφας: Άκου ρε, τι με λέει!! Δεν με λες ρε καρντάση με το παρντόν κιόλα , αλλά μήπως είσαι πισωγλέντης?
Ziggy: -ξεχνώντας προς στιγμήν την κρισιμότητα της κατάστασης μια και η αντρική μου υπόσταση βρίσκεται να βάλλεται απαντάω- Έ όχι και ομοφυλόφιλος κύριε Παναγή μου, δυο μέτρα παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά!! – χοντραίνοντας τη φωνή μου σε μια προσπάθεια να ενισχύσω το επιχείρημα μου και να επιδείξω πυγμή-

Ο ταρίφας γυρνάει ξανά στη θέση του και δείχνοντας κάπως ανακουφισμένος απαντά:

Ταρίφας: Όχι, ρε παιδί μου ‘ντάξει, μην με παρεξηγείς.
Ziggy: Όχι κύριε Παναγή μου, σε παρεξηγώ και σε παραπαρεξηγώ – και επιχειρώντας να μιλήσω στη γλώσσα του με σκοπό να διαλύσω κάθε αμφιβολία, επιστρατεύω την τελευταία ατάκα που ψάρεψα από ταξιτζή για το θέμα της ομοφυλοφιλίας- Ο αντρικός κώλος κυρ-Παναγή μου είναι μόνο για να εξάγει, όχι για να εισάγει.
Ταρίφας: Ά, να γεια σου, τώρα με μιλάς σωστά. Και επειδή με αρέσεις πολύ επειδή είσαι και καλό παιδί θα σε πω ένα μυστικό.
Ziggy: Είμαι όλος αυτιά – με ένα ύφος που ακτινοβολεί μερικά ακόμη ψήγματα παρεξήγησης-.
Ταρίφας: Οι γυναίκες, φίλε μου, είναι σαν την σκιά. Όσο τρέχεις, τόσο αυτή σε ακολουθεί από πίσω. Γκέγκε?

Για λίγα δευτερόλεπτα προσπαθώ να επεξεργαστώ την φωτεινότητα της στιγμής. Σκέφτομαι τον ταρίφα να τρέχει για 18μίση μήνες και την γυναίκα του να τον ακολουθεί σαν σκιά από πίσω, δεξιά αριστερά, στην λαϊκή να κρύβετε πίσω από τις ντομάτες, στο Zara να έχει χώσει το κεφάλι της πίσω από το δοκιμαστήριο και να σφυρίζει αδιάφορη, στο γήπεδο ντυμένη στα ασπρόμαυρα να φωνάζει ΜΠΑΟΚάρα. Ακόμη όμως και σ’αυτή τη σουρεάλ σκηνή, ένα ίχνος λογικής ψάχνει να βρει το δρόμο του. Και τι είναι δηλαδή αυτό που την κάνει πουτάνα? Εμείς αμάν κάνουμε μια γυναίκα να μας ρίξει έστω μια δεύτερη ματιά, πόσο μάλλον να γίνει σκιά μας. Και μια που έχουμε φτάσει στην Αγίας Σοφίας και ο δρόμος μέχρι την Αριστοτέλους φαίνεται μακρύς, αποφασίζω να αφεθώ στα χέρια του Δάσκαλου μπας και αποκτήσω καμιά σκιά, γιατί η μόνη σκιά που έχω είναι μια Rilken, που ξέχασε η αδερφή μου στο μπάνιο.

Ziggy: Και δηλαδή, κυρ Παναγή μου, εσείς τρέχατε και αυτή από πίσω?
Ταρίφας: Αν έτρεχα λέει? Κεντέρη Πρεζάκι μάθε μηχανάκι με φωνάζανε όλοι.
Ziggy: Κάτι όμως κάτι δεν μου κολλάει σ’αυτή την ιστορία κυρ Παναγή μου και να με συγχωρείς. Η γυναίκα σου είναι η μεγαλύτερη πουτάνα απ’όλες και γι’αυτό την παντρεύτηκες. Παρόλ’αυτά έκανε 18μίση μήνες για να σου κάτσει παρόλο που έτρεχε από πίσω σας σαν το κογιότ. Σωστά?
Ταρίφας: Σωστά. Αν και δεν με αρέσεί να λες την γυναίκα μου πουτάνα.
-Μα εσείς μου το είπατε.
Ταρίφας: Ναι, αλλά εμένα είναι γυναίκα μου, μπορώ να την λέω όπως θέλω. Ενώ εσύ δεν τη ξέρεις, βιάζεσαι να πάς στη δουλεία σου και άμα σε αφήσω εδώ άντε να βρεις ταξί.
Ziggy: Με συγχωρείτε, δεν είχα πρόθεση να σας προσβάλλω, είμαι σίγουρος ότι η γυναίκα σας είναι μια αξιαγάπητη και πάνω απ’όλα αξιόλογη κυρία
Ταρίφας: Μπα, πουτάνα είναι. Γι’αυτό την παντρεύτηκα.
Ziggy: Μάλιστα. Μήπως θα θέλατε να μου εξηγήσετε πώς μία γυναίκα που εκδηλώνει ένα μακροχρόνιο ενδιαφέρων για έναν άντρα, είναι κατά εσάς, και το τονίζω κατά εσάς, γιατί κατε με αποτελεί μια αξιολάτρευτη κυρία, πουτάνα, και μάλιστα η μεγαλύτερη? Και επιπλέον αποφασίζεται να την παντρευτείτε?
Ταρίφας: Άκου λοιπόν καρντάση. Εγώ το γυναικάκι μου το είδα πρώτη φορά στην Ικτίνου. Ξανθό, ψηλό, με ένα μίνι ως τον ομφαλό, σταματάω να την πάρω κούρσα. «Που πάτε μαντάμ», της φωνάζω. «Νεάπολη», με λέει αυτή. «Μπέκα μέσα», την λέω εγώ. Κάθεται στο πίσω κάθισμα. Εγώ χαμηλώνω το καθρέφτη για να βλέπω τα μπούτια της. Και είχε κάτι μπούτια καρντάση, άλλο να σε λέω και άλλο να τα βλέπεις. «Παντρεμένη, μαντάμ?», τη ρωτάω. «Ελεύθερη» με λέει αυτή. Θα γαμήσουμε σκέφτομαι εγώ. Σήμερα όμως όχι μετά από 18μίση μήνες, σκέφτομαι τώρα. Με πιάνει κουβέντα. Και «τι ωραία μάτια που έχεις», με λέει, και «τι πυκνά μαλλιά», με λέει, και «100 ευρώ τσιμπουκάκι-πισοκωλλητό» με λέει και μένω κόκαλο. «Τι 100 ευρώ?¨» την λέω? «100» με λέει, και μου κλείνει το μάτι πονηρά. Γυρνάω και την κοιτάζω όπως κοιτάζω εσένα καλή ώρα. Και είναι καρντάση σαν Filmnet 3 μετά τις 12. Την κοιτάω στα μάτια και την λέω: «Άμα είχα 100 ευρώ μαντάμ, θα παντρευόμουνα». Με κοιτάει στα μάτια και με λέει: «Άμα σε δώσω 100 ευρώ, με παντρεύεσαι?». Σε μια προσπάθεια να το παίξω κούκλος την λέω: « Τι με λες ρε κοπέλα μου, εγώ και τζάμπα σε παντρεύομαι». «Έκλεισε», με λέει αυτή. «Αύριο κάνουμε τα χαρτιά, γιατί την Παρασκευή λήγει η άδεια παραμονής μου, και με στέλνουν πίσω στα Σόφια. Με παντρεύεσαι και σε 18 μήνες χωρίζουμε, παίρνω εγώ τα χαρτιά μου και μετά φιλαράκια». «Σοβαρά με μιλάς τώρα?» την λέω. «Σοβαρότατα» με λέει. Το σκέφτομαι ρε καρντάση και λέω στον εαυτό μου: «εγώ είμαι σαν ανάποδο γαμώτο, τέτοιο μ***ί και να το πλήρωνα δεν με καθόταν. Το παντρεύομαι, κάνω το κομμάτι μου, βγάζω τα γούστα μου και σε 18 μήνες χωρίζω. Έτσι κι’αλλιώς όλα τα καλά πράγματα έχουν ένα τέλος. «Μέσα» την λέω και την άλλη μέρα παντρευτήκαμε.
Ziggy: Οφείλω να ομολογήσω πως με καλύψατε εν μέρη. ΟΚ, νομίζω ότι είναι φανερό, ότι η γυναίκα σας είναι όντως πουτάνα, και μάλιστα γι’αυτό την παντρευτήκατε. Βέβαια αυτό δεν την κάνει και την μεγαλύτερη. Μάλιστα είμαι σίγουρος ότι πολλοί έχουν ακολουθήσει το παράδειγμα σας, και μάλιστα πέρασαν 18 μήνες λαγνείας, σαρκικής υπερβολής, σεξουαλικής κραιπάλης και μάλιστα τζάμπα.
Ταρίφας: Δεν με λες καρντάση, βιάζεσαι πολύ?
Ziggy: -Κοιτάω το ρολόι μου, έχω αργήσει ήδη 1 ώρα οπότε δεν γαμιέται- Μπα μωρέ.
Ταρίφας: Ε άκου τότε να τελειώσω και μετά με λες αν ήταν όντως η μεγαλύτερη.
Ziggy: Παρακαλώ.
Ταρίφας: Πάμε λοιπόν σπίτι μετά το γάμο. Τρέχω και γω στο κρεβάτι. Απλώνω την κορμάρα και μένω με τις κάλτσες. Σκάει μύτη και η μαντάμ, ζαρτιέρες, μαύρα εσώρουχα και από πάνω μακρύ αδιάβροχο. Πω ρε μάνα μου, αναλογίζομαι, τι γυναίκα βρήκα ο καργιόλης. Τρίβω τα χέρια μου με ευχαρίστηση. Με πλησιάζει, με δίνει ένα φιλί στο μέτωπο και με λέει «Άντε Παναγή μου, κοιμήσου εσύ τώρα γιατί έχει μεροκάματο αύριο και εγώ πρέπει να πάω για δουλεία». Τι έγινε ρε Παναγή, λέω στον εαυτό μου? Δες σας τα πάνε καλά μαντάμ. «Πού νομίζεις ότι πάς?» την λέω. «Στη δουλειά», με λέει. « Η γυναίκα του Παναγή δουλεία? Στο γόνα ρε θα σε σφάξω», την λέω. «Αχ, Παναγή μου είσαι πολύ γλυκός, αλλά δυστυχώς, αν δεν πάω για δουλεία θα ταράξουμε τον Θείο Νίκολαι, και δεν το θέλουμε αυτό, το θέλουμε?». « Και ποίος τον χέζει μωρή τον θείο σου τον Νίκολαι? – κανένας καημένος βούλγαρος τσομπάνης που νομίζει ότι η ανιψιά του δουλεύει νυχτερινή βάρδια ως νευροχειρούργος στο Διαβαλκανικό. «Ε καλά τώρα που θα περάσει να με πάρει, να του το πεις» με λέει, και πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση της χτυπάει η πόρτα. Τρέχει η μαντάμ να ανοίξει και τσιροκοπάει υστερικά «Τσίτσκο Νίκολαι, Τσίτσκο Νίκολαι». «Γαμώ το σόι σου» μουρμουρίζω καθώς βάζω τη ρόμπα μου και ετοιμάζομαι να πω σ’αυτόν το βουκόλο βούλγαρο να αφήσει εμένα και τη γυναίκα μου ήσυχο, μπας και γαμήσουμε απόψε. Την ώρα που πάω να διασχίσω την πόρτα του σαλονιού πέφτω πάνω σε μια τεράστια ντουλάπα, που κάποιος μετακίνησε χωρίς να μου το πει. «Καλά ακόμη δεν μπήκες στο σπίτι, άρχισες να μετακινείς και τα έπιπλα?», φωνάζω. Προς έκπληξή μου όμως αντί να με απαντήσει το γυναικάκι μου, με απαντάει η ντουλάπα με μια βραχνή, σκοτεινή φωνή: «Στράβο Ντρουγκάρι. Για σουμ Τσιτσκο Νίκολαι», και με δίνει μία στην πλάτη, με σκοπό μάλλον να με χαιρετήσει αν και εγώ το ένιωσα σαν προσπάθεια να με ισιώσει την σκολίωση που είχα από μικρός. «Σιγά ρε καρντάση, θα με ξεκάνεις» του λέω. «Ήρθα να πάρω Νάτασα για δουλεία. Προμπλέμα?» με λέει. «Κανένα προμπλέμα, τον λέω, μόνο φέρτηνα πίσω πριν τις έξι, να με κάνει τουλάχιστο κάνα φαγητό, όχι τίποτε άλλο, άλλα να μην λέει και η γειτονιά ότι πήρα καμιά ακαμάτα. «Νέμα προμπλέμα, με λέει, και με δίνει άλλη μία, με αποτέλεσμα να επαναφέρει την σκολίωση που είχα ξεπεράσει πέντε λεπτά πριν. Έτσι λοιπόν κυλούσε η ζωή μου τους επόμενους 18 μήνες. Κούρσα όλη μέρα, την καθιερωμένη σφαλιάρα στη πλάτη κάθε βράδυ από τον Τσίτσκο Νίκολαι και με την ελπίδα ότι την επόμενη μέρα θα βρω την ευκαιρία έστω να γλύψω ένα κοκαλάκι από την Νάτασσα, περνούσαν οι μέρες του έγγαμου βίου μου.
Ziggy: Ωραία όλα αυτό κυρ Παναγή μου, αλλά η κυρία Νάτασσα, όχι μόνο σκιά σου δεν είχε γίνει, άλλα ούτε καν την σκιά της δεν είχες δει όσο ήσασταν παντρεμένοι.
Ταρίφας: Πάλι βιάζεσαι καρντάση. Και επειδή φτάνουμε Αριστοτέλους σε λίγο, θα σε τα πω γρήγορα. Τον τρίτο μήνα λοιπόν, η κυρά, επειδή λέει ότι δεν ικανοποιούσα τις σεξουαλικές μου ανάγκες, εκδήλωσε μια παθολογική ζήλια, γιατί λέει ότι εμείς οι άντρες που αυτή τους ξέρει καλύτερα από τον καθένα, αν δεν γαμήσουμε για 1 μήνα, αρχίζουμε να ξενοπηδάμε, και επειδή δεν ήταν διατεθειμένη να λερώσει το στεφάνι της, άρχισε να έρχεται μαζί μου όλη μέρα όπου και να πήγαινα. Πήγαινα να πάρω τσιγάρα «πού πάς παναγής?» με φώναζε, «για τσιγάρα» την απαντούσα, «έρχομαι και γω» με απαντούσε. Όσο πιο πολύ προσπαθούσα να εξαφανιστώ, τόσο πιο πολύ ζήλευε, με αποτέλεσμα να παίζω πρέφα με τους συνάδελφους, και να έχω την κυρα-Νάτασσα στο διπλανό τραπέζι. Και το χειρότερο απ’όλα ήταν πώς άμα η παρτίδα κρατούσε πολύ, και έχανε κανένα ραντεβού, έριχνε και καμιά ξεπέτα σε κάνα συνάδελφο για να ρεφάρει τη χασούρα. Αποτέλεσμα, όλος ο συνεταιρισμός «Μακεδονία» να έχει πηδήξει τη γυναίκα μου, εκτός από μένα. Όταν βέβαια της πρότεινα, αντί να ζηλεύει ότι θα ξενοπηδήξω επειδή δεν με κάθεται, να με κάτσει να ησυχάσω και γω να ησυχάσει και αυτή ξέρεις τι με απάντησε? “I never mess business with pleasure darling”. Βέβαια επειδή εγώ δεν ξέρω Βουλγάρικα, δεν κατάλαβα τι μου είπε. Περάσανε λοιπόν 18 μήνες και γω, είχα βάλει το πουλί μου στη γυάλα μαζί με όλα τα άλλα πράγματα που βάζουμε σε γυάλες (Φυτά και λουλούδια, Αντικείμενα μικρά που δεν θέλουμε να χάσουμε, Τα όνειρα και τις προσδοκίες μας ;)). Το διαζύγιο βγήκε και η Νάτασσα, ήρθε στο σπίτι να πάρει τα πράγματα της. Την κοιτάω απορημένος. «Ρε συ Νατάσσα, είμαστε τόσους μήνες παντρεμένοι, τώρα πια είσαι ελεύθερη, έχεις τα χαρτιά σου, θέλω να μου κάνεις μια χάρη» την λέω. «Ότι θες Παναγή μου», με λέει. «Νατάσσα, θέλω να με κάτσεις, θέλω να σε πηδήξω, να σε πετάξω το μουνί στα τζάμια», λέω σαλταρισμένος και απηυδισμένος μετά από 18 βασανιστικούς μήνες αγαμίας. «Ντόμπρο» με λέει. «Ντόμπροοοοο?», ουρλίαζω και σε κλάσματα του δευτερολέπτου μένω με τις κάλτσες. «100 ευρώ» με λέει. «Τι 100 ευρώ, Νατάσσα μου», την λέω και το μάτι μου έχει θολώσει πιο πολύ από τον Θερμαϊκό πριν το βιολογικό καθαρισμό. «Ε τώρα που δεν είμαστε παντρεμένοι Παναγή, πρέπει και γω να ζήσω» με λέει. Δεν άντεξα άλλο καρντάση, την έδωσα 100 ευρω και μετά από 18μίση μήνες, με έκατσε.
Ziggy: Τελικά σε παρεξήγησα κύριε Παναγή. Δίκιο έχεις. Ήταν όντως η μεγαλύτερη πουτάνα από όλες.
Ταρίφας: Σ’ευχαριστώ για την κατανόηση καρντάση, άλλα θα εκτιμούσα αν δεν μιλούσες έτσι για το στεφάνι μου.
Ziggy: Μα καλά, δεν χωρίσατε?
Ταρίφας: Χωρίσαμε.
Ziggy: Ε, τι στεφάνι σου τότε?
Ταρίφας: Παρέλειψα να σου πω, πώς τον 19ο μήνα, όταν απελάσανε το Θείο Νικολάι, η Νάτασσα, έμεινε μόνη και απροστάτευτη. Έτσι με παρακάλεσε να την παντρευτώ ξανά και να αναλάβω εγώ το όλο το business.
Ziggy: Και καλά μετά από όλα αυτά δέχτηκες?
Ταρίφας: Φυσικά δέχτηκα, ξέρεις πόσο χρήμα έχει η δουλεία του p.i.m.p.? Άσε που τώρα έχω την Νατάσσα δικία μου όλο το βράδυ.
Ziggy: Έ φαντάζομαι κάτι είναι και αυτό. Τουλάχιστον τώρα, και σου κάθεται, δεν έχεις παράπονο?
Ταρίφας: Τι με λέει ρε το άτομο? Παντρεμένος άνθρωπος είμαι ρε καρντάση, πουτάνες θα γαμάω?

Κάπως έτσι ξεκίνησα να παίρνω λεωφορείο......

New Features

2005-09-25T06:13:00.000+03:00

Dear all,

The book suggestions have been updated. I tried to update the music suggestions too but I’m too damn drunk to do it right, so I’ll give it a go some other time.
A song of the week suggestion directory has also been added at the bottom right of the sidebar. Yes, my stories come out also in Dolby Surround.

Plus a link list, with the blogs i like to read (i should have done this a long time a go)

Two new stories, coming up. If I get sober, I’ll try to get them done by tomorrow.

Cheers

Ziggy, hik

ΕΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

2005-09-16T04:40:00.000+03:00

Το καλοκαίρι στην Ελλάδα είναι ακριβώς σαν το slogan της τουριστικής της καμπάνιας « Live Your Myth In Greece». ΜΥΘΟΣ.
Οι φίλοι μου και εγώ, όπως κάθε χρόνο, ζήσαμε το πιο τρελό και καυτό καλοκαίρι της ζωής μας. Ήπιαμε αναρίθμητα Καιπιρίνια στα εξωτικά Μπαρ του πρώτου ποδιού, ερωτευτήκαμε με πάθος καλλονές απείρου κάλους (που συμπτωματικά φεύγανε πάντα μία μέρα πριν βρεθούμε όλοι μαζί) και δώσαμε πολλαπλούς οργασμούς (που «σιγά τώρα ψηλέ μην τη βρεις τη γκόμενα να τη ρωτήσεις, 2 μέρες θα κοιμάται μετά από αυτά που της έκανα»). Έτσι γυρίσαμε όλοι το Σεπτέμβριο με «Γεμάτες τις μπαταρίες» και «χορτασμένοι, φίλε, άσε, δεν θέλω να δω καμιά καργιόλα για 2 μήνες, είμαι μέχρι το λαιμό».
Στη πραγματικότητα βέβαια, πίναμε ¨Αμστελ, γνωρίσαμε κάτι γκόμενες από τις Σέρρες, τις πήγαμε να φάνε την καλύτερη τυρόπιτα της Χαλκιδικής και τους δύο οργασμούς που είχαμε όλο το καλοκαίρι ήταν απόρροια της εκούσιας ανάγκης του οργανισμού να αποβάλλει διάφορες ουσίες για να μην πάθουμε προστάτη. Έτσι βλέποντας το βαρύ χειμώνα να πλησιάζει απειλητικά και το ελπιδοφόρο καλοκαίρι να έχει σκοτώσει και την τελευταία του ελπίδα, κάναμε τα αδύνατα δυνατά να πετύχουμε το ανέλπιστο: Να σκοράρουμε δηλαδή στο 93ο λεπτό του αγώνα, ήτοι, 28-29 Αυγούστου. Έτσι θα μπορούσαμε και το νόμο πια, να λέμε ότι ζήσαμε και μείς, έναν έρωτα για το καλοκαίρι (σνίφ) πριν μας πιάσει ο Σεπτέμβρης και γίνουμε και μείς «χορτασμένοι, φίλε, άσε, δεν θέλω να δω καμιά καργιόλα για 2 μήνες, είμαι μέχρι το λαιμό».
Και κάποιος εύλογα θα ερωτηθεί: « Μα τι είναι πια αυτός ο έρωτας για το καλοκαίρι? Γιατί είναι τόσο σημαντικός? Χάθηκε δηλαδή να ζήσουμε έναν έρωτα για το χειμώνα?»
Εδώ λοιπόν κρύβεται το εξής παράδοξο. Το χειμώνα, όλες οι γκόμενες είναι ξαφνικά παρθένες, με σκοπό να τους πουλήσουν οι γονείς τους σε κανέναν πλούσιο Σαουδάραβα και να λύσουν το οικονομικό τους. Επειδή όμως όλο το χειμώνα οι Σαουδάραβες – Αφέντες είναι απασχολημένοι να παίζουν με καλώδια και διάφορα πλαστικά, γιατί η ζωή στη Αραπιά είναι βαρετή και μαύρη, όταν έρθει το καλοκαίρι και δεν έχει γίνει το πολυπόθητο deal («50 βαρέλια πετρέλαιο και 3 ρόλεξ για παρθένα κόρη σου»), οι γκόμενες περνούν στη φάση COSMOPOLITAN και τότε μπορεί να σου συμβεί το ανέλπιστο.
Αφού λοιπόν όλον τον Ιούλιο μέχρι και τις 25 Αυγούστου έχει πρηστεί η κοιλιά μας από τις Άμστελ και τις τυρόπιτες, πέφτει στα χέρια μας ο δούρειος ίππος της γυναικείας ψυχής, το COSMOPOLITAN τεύχος Αυγούστου – Σεπτεμβρίου, με γενικό τίτλο: «Μπίτς Κόλλευ: Μήν Αφήσετε Καμία «Μπάλα» Να Πέσει Κάτω». Εκεί λοιπόν μαθαίνουμε όλα αυτά που θέλουμε εμείς οι άντρες να μας κάνετε (και δεν το είχαμε συνειδητοποιήσει ), 100 +1 μία ατάκες για να κουνάμε την ουρά μας κάθε φορά που μας λέτε να πάμε για ψώνια καθώς και την ανατομία του ανδρικού κορμιού με χάρτες και διαγράμματα σε κλίμακα 1:100000. Μ’αυτό τον τρόπο, γιατί τα κάστρα πέφτουν εκ των έσω, μάθαμε τα πάντα για τη γυναίκα – COSMOPOLITAN και το μόνο που χρειαζόταν ήταν να την εντοπίσουμε και να κερδίσουμε αυτή την άνιση μάχη, με τον λαβωμένο από τα ίδια του τα όπλα εχθρό.
28 Αυγούστου λοιπόν και είμαι περικυκλωμένος από ντόπιο πληθυσμό, που μιλά μια διάλεκτο γνώριμη πια, που δεν με ξενίζει μετά από παραμονή 2 μηνών στο Γαλατικό Χωριό. Οι ελπίδες να γνωρίσω ένα Cosmo-Girl, έχουν πια μετατεθεί για το επόμενο καλοκαίρι και έχω πλέον επικεντρωθεί στο να κάνω το Λάμδα μου όσο πιο παχύ και υγρό γίνεται όταν παραγγέλνω Άμστελ, για να μην προδώσω την αριστοκρατική μου καταγωγή και θέσω το τρυφερό μου κορμάκι σε κίνδυνο όντας ξένος στο Ινδιάνικο Χωρίο της Σίβηρης Χαλκιδικής. Επειδή όμως ο θεός είναι Χ.Ο., το ίδιο και γώ, το θαύμα δεν άργησε να γίνει.
Ένα κορίτσι, βγαλμένο από τις σελίδες του COSMO, κάνει νωχελικά την εμφάνιση του. Τα πάντα γύρω μου κινούνται σε αργή κίνηση (εκτός από τα Λιιι, Μιιι, Νιιι που εκσφενδονίζονται γύρω μου με ασύλληπτους ρυθμούς). Το πλήθος φαίνεται να ανοίγει στα δύο, παραχωρώντας έναν διάδρομο για το ανέλπιστο του καλοκαιριού που ισορροπεί με δεξιοτεχνία πάνω στις 12ίντσες γόβες του. Ο χρόνος συνεχίζει να κυλά αργά, και το ελαφρύ τίναγμα των μαλλιών της, δεν τον διευκολύνει να ξεκολλήσει. Κάθεται στο μπαρ σε μια τέλεια ευθεία από το ανοιχτό μου σαγόνι. Το χέρι μου κατεβαίνει αργά ανάμεσα στα πόδια μου πλησιάζοντας το σκληρό και μακρύ όπλο μου. Παραγγέλνει ποτό. Βάζω το χέρι μου πάνω του, κοιτάω χαμηλά και το γραπώνω με όλη μου τη δύναμη. Με μία κίνηση το πετάω έξω, το χαϊδεύω απαλά και του ψιθυρίζω: "Το ήξερα ότι δεν θα με απογοήτευες ποτέ". Το τεύχος COSMOPOLITAN Αυγούστου Σεπτεμβρίου ήταν στα χέρια μου, πολύτιμος οδηγός στην άνιση μάχη που θα ακολουθούσε. Χωρίς να χάνω άλλο χρόνο, ανοίγω στην σελίδα 7 με τίτλο «Πώς να πλησιάσεις έναν άγριο τίγρη – 3 Σημάδια που ανοίγουν επίσημα την εποχή κυνηγιού».
1. Όταν ο άντρας ενδιαφέρεται, όλο του το κορμί δείχνει προς το μέρος σας».
Σηκώνομαι από την καρέκλα μου, τα χέρια μου σε ορθή γωνία, με τους δείκτες μου να δείχνουν ξεκάθαρα τις διαθέσεις μου. Το ίδιο και η μύτη μου, η οποία κινείτε ως προέκταση του προσώπου μου δείχνοντας προς το μέρος της, μην αφήνοντας κανένα ενδεχόμενο παρανόησης ότι το σώμα μου προσδιορίζει την ύπαρξή της.
2. Όταν ένας άντρας ενδιαφέρεται, αυτόματα ο εγκέφαλος του στέλνει μηνύματα στα μάτια του, και αυτά από τον ενθουσιασμό, ανοιγοκλείνουν με μεγάλη συχνότητα.
Παίρνω το βλέμμα Zoolander και την παγιδεύω στις γαλαζοπράσινες λίμνες των ματιών μου. Αρχίζω να τα ανοιγοκλείνω με ταχύτητες ασύλληπτες για το ανθρώπινο νου. Μετά από λίγο τη παγιδεύω στις καστανές λίμνες του αριστερού μου ματιού, γιατί μου έφυγε ο γαλαζοπράσινος φακός και έπεσε στο ποτήρι του διπλανού.
3. Όταν ο άντρας είναι διαθέσιμος για κυνήγι, τείνει να πλησιάζει το θήραμα του αργά και προσεκτικά, μέχρι να βρεθεί σε κοντινή απόσταση.
Χτυπάω τη πλάτη του διπλανού μου από την αντίθετη κατεύθυνση και με μια κίνηση αστραπή, επανατοποθετώ τη γαλαζοπράσινη λίμνη στη θέση της. Έπειτα, με ένα σάλτο, εφάμιλλο Ρώσου χορευτή, κρύβομαι πίσω από την κολόνα του μπαρ. Ως αίλουρος πηδώ στη σκεπή και γλιστράω σιγά σιγά στην άλλη άκρη του μπάρ. Έπειτα σκοντάφτω σε μια ηρωική προσπάθεια να κάνω τσουλήθρα στον σιδερένιο σωλήνα της υδρορροής και σκάω με τα μούτρα στο πάτωμα. Χωρίς κανένας να με πάρει είδηση, τινάζω τη σκόνη από πάνω μου και κάνω έρπηνγκ μέχρι το σκαμπό της. Το βλέμμα της όλη αυτή την ώρα, ψάχνει απεγνωσμένα να συναντήσει το δικό μου. Σχεδόν ταυτόχρονα γυρνάει το κεφάλι της καθώς εγώ στηρίζω το κορμί μου στο δεξί μου χέρι, που ακουμπά στο μπαρ με τέτοιο τρόπο ώστε να διαφαίνεται ο γυμνασμένος μου τρικέφαλος. Την κοιτάω επίμονα και ανοιγοκλείνω τα μάτια μου. Εκείνη ανοίγει το πορτοφόλι της και μου δίνει 2 ευρώ, και μουρμουράει κάτι στο μπάρμαν για τους χτυπημένους από τη μοίρα ανθρώπους που της δίνουν κουράγιο με τη στάση τους απέναντι στη ζωή.
Η πρώτη φάση έχει κερδηθεί. Έδωσα όλα τα αναγκαία σήματα, που υποδηλώνουν αμέριστο ενδιαφέρων. Τώρα είναι σειρά της να προχωρήσει με τις κατάλληλες ατάκες που θα τις δώσουν τη νίκη – ΧΑ, μικρή και ανόητη, αν ήξερες πώς είμαι συνεχώς ένα βήμα μπροστά σου, θα παραδινόσουν δίχως μάχη, αναλογίστηκα.
Σελίδα 18 με τίτλο: «Πίσω από τη λέξη κρύβεται ο Αλέξη, 1000 και μία ατάκες και απόψε θα σου φέξει».
1. «Βρείτε μια πρόφαση για να ανοίξετε κουβέντα. Το σπάσιμο του πάγου και η πρώτη επαφή είναι το 50% της προσπάθειας. Μην κάνετε υπέρμετρες προσπάθειες. Να είστε απλή και φυσική, μιλήστε του όπως μιλάτε σε οποιονδήποτε φίλο σας.

Ξαφνικά νοιώθω την ανάσα της στο λαιμό μου.

COSMO-GIRL: Μήπως μπορείτε να κάτσετε πιο εκεί? Έχετε βάλει το κεφάλι σας μπροστά στο στόμα μου και δεν μπορώ να αναπνεύσω.
ZIGGY: «Χμ», σκέφτηκα, «άμεσα, άνετη και αληθινή, ακριβώς όπως το περιγραφεί Απλώνω το χέρι και της συστήνομαι. «Ziggy”.
COSMO-GIRL: Lorna

2. «Αφού γίνουν οι απαραίτητες συστάσεις ήρθε η ώρα να τον κάνετε να αισθανθεί ότι είστε αδύναμη και χρειάζεστε κάποιον να σας προσέχει. Σύγχρονος όμως χρειάζεται να δείχνεται ότι είστε έξυπνη και δυναμική. Μην το παρακάνετε όμως, οι άντρες φοβούνται τις πολύ δυναμικές γυναίκες, οπότε, όποτε χρειάζεται κάντε λίγο τη χαζή. Μερικές μικρές ενέσεις τόνωσης του βιογραφικού σας δεν κάνουν κακό. Να είστε μυστηριώδης και σκοτεινή.

-ZIGGY: So….Lorna…..
-COSMO-GIRL: Ναί?
-ZIGGY: Τι κάνει ένα όμορφο ουράνιο τόξο σαν εσένα, μόνο του σ’έναν ουρανό που αρνείται να βρέξει – «καλά τη τσάκισα τη γκόμενα».
-COSMO-GIRL: Δέν κατάλαβα λέξη από ότι είπες
-ZIGGY: «χμ.. κάνουμε και τη χαζή έτσι? Anyway, προβλεπόμενο, μουρμούρισα» Εννοώ, πώς ένας άγγελος σαν εσένα, έχασε το δρόμο του και έπεσε στη γη.
-COSMO-GIRL: Σνίφ, μπουχου-χού – η γκόμενα πλαντάζει στο κλάμα – πού το ξέρεις? Άγγελο, το έλεγαν αυτό το τέρας. Ήταν ένα τίποτα, ένας αλήτης, έπινε και με χτυπούσε, με έκαιγε με αποτσίγαρα, και μου έπαιρνε όλα τα λεφτά από την δουλεία μου για να παίζει χαρτιά και να ξενοπηδάει.
-ZIGGY: «Να και το σύνδρομο του απροστάτευτου θηλυκού. COSMOPOLITAN σε λατρεύω» Όχι πια δάκρυα Lorna, δεν θα χρειαστεί να ξαναπλύνεις σκάλες, ούτε να αφήνεις γλοιώδεις εξηντάρηδες με κίτρινα μουστάκια να σε χουφτώνουν για ένα καλό πουρμπουάρ. Τώρα πια έχεις εμένα να σε προστατεύω.
COSMO-GIRL: Αχ Ziggy, είσαι ένας θησαυρός – κουρνιάζει το κεφάλι της στα στιβαρά μου μπράτσα- μόνο που δεν έπλενα σκάλες, ούτε με χούφτωναν παπούδες.
ZIGGY: «Νά τώρα που θα μου ξεφουρνίσει και το ψεματάκι για να νομίζω ότι είναι έξυπνη». Και τι έκανες γλυκιά μου?
COSMO-GIRL: Είμαι πυρηνικός αστροφυσικός, αντιπρόσωπος της NASA στην Νοτιανατολική Ευρώπη
ZIGGY: YEAH RIGHT!!!!!!! – ούπς αυτό ακούστηκε ενώ έπρεπε απλώς να το σκεφτώ..-

Σελίδα 122 υπό τον τίτλο: Πάρε με στη φωλιά σου και κάνε με δικιά σου.
1. Αγαπημένες μου φίλες. Έφτασε η ώρα για την τελική κίνηση, η ώρα να πιάσετε το γιαννούκο απ’τα μαλλιά. Μετά από τόση ώρα κυνήγι, ήρθε η ώρα να σβήσετε τη δίψα του, όπως μόνο εμείς τα COSMO-GIRL ξέρουμε. Ο πιο εύκολος τρόπος είναι να επικαλεστείτε ελαφρύ πονοκέφαλο ή αδιαθεσία. Αυτός θα προσφερθεί να σας συνοδεύσει. Αφήστε τον να σας πάει σπίτι. Όταν φτάνετε κάντε ότι χάσατε τα κλειδιά σας. Ως γνήσιος Gentleman –και ξαναμμένος κυνηγός- θα σας καλέσει στο σπίτι του. Αρνηθείτε ευγενικά, αφήνοντας τα μάτια σας να πουν το αντίθετο. Πριν γίνει φορτικός, δεχτείτε με την προϋπόθεση να κοιμηθείτε στον καναπέ.

Συνέχισα να την κοιτάω και να ανοιγοκλείνω τα μάτια μου, μέχρι που την μάτιασα.
COSMO-GIRL: Δεν αισθάνομαι πολύ καλά, νομίζω ότι είναι ώρα να πηγαίνω.
ZIGGY: «Το ερωτικό κάλεσμα της Ελαφίνας για ζευγάρωμα!!! Πρέπει να φανώ gentleman» Θα σε συνοδεύσω εγώ. Μια στιγμή να πληρώσω.

Η Lorna βγαίνει έξω. Μαλώνω με το μπάρμαν γιατί δεν μου δίνει τα 20 λεπτά ρέστα από την Άμστελ, και ξεκινάω για μια συνάντηση με το πεπρωμένο μου. Φτάνουμε στο σπίτι της. Η Lorna ψάχνει τα κλειδιά της. Αδειάζει τη τσάντα της στο τσιμεντένιο περβάζι. Ανάμεσα στα κιάλια, το χάρτη του σύμπαντος, πυξίδα, διαβήτη, μια ταυτότητα της NASA, τρία διαβατήρια με διαφορετικό όνομα, ένα ζευγάρι χειροπέδες, ένα μαστίγιο με 3 κεφάλια και ένα κουτί μαστίχες Χίου, κρύβεται η απόγνωση. Τα κλειδιά της έχουν εξαφανιστεί!!
COSMO-GIRL: Μα είμαι σίγουρη ότι τα είχα βάλει στη τσάντα μου – λέει με μια φωνή γεμάτη παράπονο.
ZIGGY: Καλά δεν έγινε και τίποτα μπορείς να μείνεις σπίτι μου και το πρωί τα ψάχνεις –μόνο μην ψάξεις στη δεξιά τσέπη του μπουφάν μου, που έχωσα τα κλειδιά σου όταν εσύ πήγες στην τουαλέτα-.
COSMO-GIRL: Σπίτι σου? Μα...μόλις που γνωριζόμαστε...δεν θα μπορούσα.
ZIGGY: «Να τα μας η σεμνότητα...Θα το πω ακόμη μερικές φορές μέχρι να φτάσω ένα βήμα πριν γίνω φορτικός».

Αρκετά βήματα αφού έγινα φορτικός, η Lorna αντιλαμβάνοντος ότι δεν μπορούσε να μπει σπίτι, αλλά και επειδή δεν άντεξε άλλο να τη πρήζω, αναφώνησε:
COSMO-GIRL: Εεε..Εντάξει πια, πάμε σπίτι σου!! Άλλα θα κοιμηθώ στον καναπέ..
ZIGGY: «Δεν το πιστεύω, πάλι μέσα έπεσε το COSMO. Τελείωσε, θα γραφτώ συνδρομητής». Πάμε.

Σελίδα 255 με τίτλο «Νεροχυτάτο, ψυγειάτο, στάση κωλλάτου και άλλες 100 στάσεις για.....μεγάλες αποστάσεις.
1. Αγαπημένες μου φίλες ή τάν ή επί τάς. Φτάσατε στη βρύση και ήρθε η ώρα να πιείτε νερό (και στην ανάγκη να καταπιείτε). Ο άντρας επιθυμεί τη γυναίκα μαθήτρια, άμαθη και άβγαλτη, πλαστελίνη στα χέρια του δημιουργού της. Ταυτόχρονα όμως, θέλει τη γυναίκα παιχνιδιάρα, να παίρνει μικρές πρωτοβουλίες. Μη φοβάστε να πρωτοτυπήσετε. Δέστε τον χρησιμοποιώντας το καλσόν σας. Κλείστε του τα μάτια μ’ένα μαντήλι. Άν το πάθος ξεχειλίζει μαστιγώστε τον ελαφρά με τη ζώνη σας και μιλήστε του βρώμικα στο αυτί. Ο θεός του Έρωτα μαζί σας.

Φτάσαμε σπίτι. Άναψα τα κεριά και έβαλα ένα CD του Barry White. Γέμισα το τραπέζι με ξηρούς καρπούς, θαλασσινά και άλλα αφροδισιακά. Άνοιξα μια σαμπάνια Kair που είχα κερδίσει στο Λούνα Πάρκ πριν από δύο βδομάδες όταν πήγα με την ανιψιά μου και την κέρδισα 3 φορές στα μπαλάκια, οπότε έχασε το στοίχημα και κέρασε αυτή τα παγωτά, την Άμστελ μου, το χοτ ντοκ με μουστάρδα και ένα λογαριασμό του ΟΤΕ που είχε λήξει προ ημερών. Πάντως για 8 χρονών τα πήγε αρκετά καλά, σχεδόν όσο καλά όσο εγώ.
Ξάπλωσα νωχελικά στον καναπέ. Εκείνη με κοιτούσε, σαν να μην πίστευε τι έβλεπε στα μάτια της.
COSMO-GIRL: «Δεν το πιστεύω τι τραβάω σήμερα. Δες τον τώρα που μου ξάπλωσε σαν Ρωμαίος στον καναπέ» Εγώ που θα κοιμηθώ??
Χτύπησα ελαφρά τον καναπέ, υποδεικνύοντας το μέρος που της αναλογεί.
COSMO-GIRL: «Ωραία, τώρα νομίζει ότι είμαι σκυλί! Μα πού τα έβαλε τα γαμήδια τα κλειδιά μου??»
ZIGGY: Έλα να ξαπλώσεις, πρέπει νά’σαι κουρασμένη.
COSMO-GIRL: Όχι τόσο κουρασμένη ώστε να μην σε κάνω δικιά μου, σκύλα.
ZIGGY: “ουπς, πώς με είπε? Ά, μάλλον είναι στο πλαίσιο του Μίλα μου βρώμικα (σελ.255). Ας είναι....
COSMO – GIRL: Σε πειράζει να κλείσω το φως?
Το φως κλείνει. Ήχος από ατσάλι, κάτι σκίζει τον αέρα, κάτι μου σφίγγει το λαιμό, κάποιος με ξεντύνει και μου φοράει κάτι στενό, κάτι κρύο νοιώθω σους καρπούς μου. Το φως ανοίγει. Τα χέρια μου είναι δεμένα με χειροπέδες, που συνδέονται με την αλυσίδα που κρέμεται από το δερμάτινο κολάρο και συνεχίζει μέχρι τα καινούργια μου μαύρα δερμάτινα εσώρουχα. Η Lorna φοράει μια στολή αστυνομικού και κρατάει στα χέρια της ένα μαστίγιο με 3 ουρές.
ZIGGY: « Χμ, εφευρετική, όπως το περιέγραφε στην σελίδα 267. Ας περιμένουμε μέχρι να γίνει υπάκουη και αρχάρια».
COSMO-GIRL: Ziggy παλιοξεκωλίαρη, θα σου ξ*****ω το κω*******δι πριν προλάβεις να πάρεις ανάσα. Βρωμερό σκουλήκι, απόψε θα συναντήσεις το δημιουργό σου – και πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση της, μου σκάει μια με το μαστίγιο, οπού οι 2 φορές προσγειώνονται στο τρυφερό μου κορμάκι ενώ η τρίτη κάνει απλά ένα θόρυβο που σε κάνει να θέλεις τη μαμά σου.
ZIGGY: Ααααα, - ούρλιαξα- Lorna αγάπη μου.....
COSMO-GIRL: Αφέντρα Lorna για σένα τραυματισμένη βερβερίτσα.
ZIGGY: Μάλιστα. Εεεε, αφέντρα Lorna δεν νομίζεις ότι ξέφυγες λίγο με τον αυτοσχεδιασμό. Το εκτιμώ πού που μπήκες σε τόσο κόπο, και με γοητεύει το γεγονός ότι θες να φανείς αντάξια μου, αλλά αυτή η μαλακία με τα τρία κεφάλια πόνεσε.
COSMO-GIRL: Σκασμός αγωγιάτη. Θα πονάς μόνο όταν στο επιτρέπω, και θα μιλάς μόνο όταν σου απευθύνουν το λόγο.
ZIGGY: Ξενερώνωωωωωωωωωω........Enough with the bullshit darling. Λοιπόν άνοιξε το περιοδικό στη σελίδα 321, να πάρεις καμία καλή ιδέα άλλα μην το παρακάνεις, γιατί αν θες να ξέρεις τα μισά από αυτά που περιγράφει πρέπει να δουλεύεις σε τσίρκο για να τα κάνει.
COSMO-GIRL: Γι’αυτό και σταμάτησα να διαβάζω COSMO τα τελευταία 2 χρόνια.
ZIGGY: Και τι διαβάζεις?
Η Lorna βγάζει ένα μεγάλο μαύρο επετειακό τεύχος με τίτλο: «Σύγχρονη Αφέντρα – Μητέρα, Εργαζόμενη, επιστήμων μα πάνω απ’όλα ΑΦΕΝΤΡΑ»

Κρύος ιδρώτας κύλησε δίπλα στους κρίκους από τις αλυσίδες μου.
ZIGGY: ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΡΘΕΙ Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ- φώναξα- ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΕΣ Η ΜΠΑΤΑΡΙΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΧΟΡΤΑΣΜΕΝΟΣ ΦΙΛΕ ΑΣΕ –ούρλιαζα κλαίγοντας-......ΑΣΦ..ΣΔ...ΑΣΦΔΓΒ5ΗΝΩΒΛ......
Μου έκλεισε το στόμα με σελοτέιπ.
ΑΦΕΝΤΡΑ LORNA: Επιτέλους, ένας έρωτας για το καλοκαίρι. Βαρέθηκα πια να πίνω Άμστελ και να τρώω τυρόπιτες όλο τον Αύγουστο η γυναίκα........

Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΤΣΟΥΤΣΟΥΝΟΥ (που τείνει να ξεψυχίσει....)

2005-09-03T16:19:00.000+03:00

-Έχεις μικρό τσουτσούνι?
-Define μικρό.
-Τόσο ώστε να δικαιολογεί την συμπεριφορά σου.
-Δυσκολεύομαι να σε καταλάβω.
-Ρε πασά μου, πόσο είναι 12, 13?
-Εκατοστά?
-Όχι, γιάρδες.
-Αφού ρε μαλάκα έχουμε κάνει ντους μαζί, με ξέρεις από τα δώδεκα, τί νόημα έχει η ερώτηση σου?
-Επειδή σε ξέρω, προσπαθώ να καταλάβω, πού πήγε τόσα κιλά τσουτσούνι.
-Και πάλι δυσκολεύομαι να σε καταλάβω. Μήπως έγινες gay?
-Βρε εγώ gay δεν έγινα, άλλα ανησυχώ για την δική σου κατάσταση.
-Τι έχει δηλαδή η κατάσταση μου?
-Ε, να, το τσουτσούνι σου.
-Τι έγινε πάλι με το τσουτσούνι μου? Κοίταξε, φίλε, σε ξέρω τόσα χρόνια, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να δω είναι να μου την πέφτει ο κολλητός μου. Οπότε, αν έχεις κάτι να μου πεις πες το γρήγορα να περάσει ανώδυνα, να το ξεχάσουμε και ας ελπίσουμε ότι δεν θα επηρεάσει την σχέση μας. Α, και μην διανοηθείς να αρχίσεις να απλώνεσαι γιατί, θα’ χουμε επεισόδια.
- Τι να στην πέσω βρε ταλαίπωρε, αν ήταν να γίνω gay σε σένα θα την έπεφτα που πλένεσαι με betadin μόλις τελειώσεις? Τέλος πάντων, θα στο πω να τελειώνουμε, γιατί θα μου πάθεις τίποτα και όχι τίποτα άλλο, άλλα θα πρέπει να εξηγήσω και στη μάνα σου πώς μου έμεινες στα χέρια. Φίλε, το πρόβλημα δεν είναι στο τσουτσούνι σου, άλλα στην ψυχή σου.
-Μπα, τι έγινε, φύγαμε από την φυσιολογία και πήγαμε στην ψυχολογία?Anyways, και τι πρόβλημα έχει η ψυχή μου γιατρέ?
-Δεν, ταιριάζει στο σώμα σου.
-Μπά, εγώ νόμιζα ότι οι ψυχές βγαίνουν one size fits all. Τι, μου πέφτει μεγάλη?
- Απλώς δεν ταιριάζει.
- Κατάλαβα, δεν είναι στη μόδα φέτος οι ψυχές τρία τέταρτα και πρέπει να την μακρύνω.
- Να την κοντύνεις πρέπει.
- Την ψυχή?
- Όχι, την ψωλή.
- Τώρα γίνεσαι σαχλός. Λοιπόν, μαλάκα, επειδή πληρώνω στο κινητό σε κλείνω. Όταν ωριμάσεις κάνε μου μια αναπάντητη να σε πάρω πίσω, γιατί ξέρω πόσο ματζίρης είσαι.
- Σοβαρολογώ.
- Τι, σοβαρολογείς? Πρέπει να κοντύνω την ψωλή μου? Γιατί, έχουν βάλει τεκμήριο στις ψωλές πάνω από χ εκατοστά και θα πληρώσω φόρο?
- Πρέπει να κοντύνεις την ψωλή σου για να ταιριάξει με την ψυχή σου.
- Παίρνεις ναρκωτικά έτσι? Παρόλα αυτά θέλω να δω που το πάς.
- Άκουσε φίλε. Υπάρχουν 3 κατηγορίες ανδρών, οι μικροτσούτσουνοι, οι «κάνει την δουλεία του» και οι παλαμάριδες. Το τσουτσούνι, όπως κάθε ζωντανός οργανισμός, κουβαλάει κάποιον ψυχισμό που αντικατροπτίζεται στον κάτοχο του συνθέτοντας αυτό που λέμε Ψυχή. Στην προκειμένη περίπτωση, αντιμετωπίζουμε ένα ψυχικό παράδοξο.
- Τι ψυχικό παράδοξο? Τα πράγματα είναι φως φανάρι, η ψύχη μου είναι παλαμάρι, παραφράζοντας το γνωστό άσμα, μια και κάνει και ρίμα.
- Εδώ είναι που εντοπίζουμε το παράδοξο. Ενώ η ψυχή σου έπρεπε νά’ναι παλικάρι, μάλλον τείνει προς το σαλιγκάρι.
- Δηλαδή? Παίρνουν οι ψυχές κλίση σαν τις ψωλές?
- Όχι φίλε μου, δεν είναι στραβή οι ψυχή σου, κοντή είναι.
- Μα πριν πέντε λεπτά διατεινόσουν ότι η ψωλή είναι ο καθρέφτης της ψυχής.
- Ε ναι ρε φίλε γι’αυτό σου λέω, κόντυνε την, να έρθουν τα πράγματα στα ίσα τους.
- Δηλαδή, για να καταλάβω, μου προτείνεις να κοντύνω την ψωλή μου, για να είναι σε αρμονία με την κοντή ψυχή μου.
- Επιτέλους συνεννοηθήκαμε.
- Δε μου λές ρε παλαβέ, σε πήρε ο ύπνος μπροστά σε κανένα ντοκιμαντέρ του discovery channel, για καμιά φυλή στην Αφρική που κόβει τα τσουτσούνια της για να βρει γαλήνη το πνεύμα τους και να αποκτήσουν ψυχική ισορροπία?
- Όχι, φίλε μου, απλά διάβασα Φρόιντ και κατέληξα ότι πρέπει να αποδοθεί αρμονία μεταξύ ψυχής και σώματος. Στην περίπτωση σου, η λύση είναι μία, έκπτωση στο τσουτσούνι.
- Ά, τώρα έγινα και περίπτωση. Και για πες, δρ. Φρόιντ, υπάρχει και κλινική ονομασία της κατάστασης μου?
- Βέβαια.
- Είμαι όλος αυτιά.
- “The paradox of the mighty cock versus the immaterial soul disorder” ή αλλιώς “Η ψυχή του μικροτσούτσουνου”.
- Ωραία, να ανακεφαλαιώσουμε λίγο, για να δω αν το κατάλαβα καλά. Το τσουτσούνι αποτελεί το καθρέφτη της ψυχής. Το δικό μου, επειδή είναι γενναίο, θα έπρεπε να μου προσδίδει μια ρωμαλέα ψυχή. Αντιθέτως όμως εγώ, πάσχω από μια διαταραχή, που αποκαλείτε η ψυχή του μικροτσούτσουνου, κατά την οποία διαταράσσεται η ισορροπία μεταξύ πνεύματος και σώματος, και η λύση είναι να περιορίσω την ισχύ του τσουτσουνιού μου στα χωρικά ύδατα της ψυχής μου.
-Δεν μπορούσα να το θέσω καλύτερα. Ακριβώς αυτό, το τσουτσούνι σου, παραβιάζει διαρκώς τα χωρικά ύδατα της ψυχής σου.
- Μάλιστα, λες να μας κάνουν επίθεση οι Τούρκοι?
- Για το τελευταίο δεν ξέρω, αυτό που ξέρω όμως είναι πως η συμπεριφορά σου έχει τα κλινικά χαρακτηριστικά αυτών που πάσχουν από την διαταραχή της ψυχής του μικροτσούτσουνου.
- Και ποία είναι δηλαδή αυτή η συμπεριφορά?
- Ένα, ένα, το βασικό είναι ότι αποδέχεσαι το πρόβλημα σου και αυτό είναι το πρώτο βήμα προς την επίλυση του.
- Καλά, συ είπας, οπότε σε αφήνω να βγάλεις το λογύδριο σου τώρα γιατί αλλιώς θα σκάσεις.
- Ξεκινάω λοιπόν. Θα σου κάνω ορισμένες ερωτήσεις και θέλω να μου απαντάς με όση ειλικρίνεια σε διέπει, γιατί μπορεί να έχεις κοντή ψυχή, αλλά κατά τα άλλα, ψεύτη δεν μπορώ να σε πω.
- Αν απαντήσω σωστά κερδίζω κάτι?
- Με την μέθοδο αυτή μπορείς να φτάσεις στην αυτογνωσία και να αναδιπλωθεί η ψυχή σου συμμετρικά με το τσουτσούνι σου, και να ξεπεράσεις το πρόβλημα σου ανώδυνα.
- Εάν είναι λοιπόν να σώσω το τσουτσούνι μου είμαι στην διάθεση σου.
- Την ψυχή σου θα σώσεις.
- Anyway, hit me.
- Πόσο χρονών είσαι?
- 25
-Τι ύψος έχεις?
- 1.88
- Εθνικότητα?
- Έλλην Πολίτης, Χριστιανός Ορθόδοξος στο Θρήσκευμα.
- Δεν μας ενδιαφέρει το τελευταίο, έχει διαγραφεί το θρήσκευμα από τα δημόσια έγγραφα.
- Καλά, είπα να το πω, μπας και με λυπηθεί και σώσει την ψυχή μου χωρίς να χρειαστεί να αποχωριστώ κανένα κομμάτι του κορμιού μου..
- Η ψυχή σου θα σωθεί μόνο όταν θα σου πω εγώ ότι όλα είναι σε αρμονία. Λοιπόν, πότε έκανες τελευταία φορά έρωτα?
- Τα Χριστούγεννα.
- Ποίο έτος?
- Εεε, φέτος άλλα ήταν πριν την πρωτοχρονιά, οπότε...
- Θα το λάβω ως φέτος, για να μην φαίνεσαι τελείως pathetic.
-Ευχαριστώ.
- Πόσες φορές αυτό-ικανοποιείσαι την μέρα?
- Ε τώρα αυτόν τον καιρό ξυπνάω αργά και δεν προλαβαίνω πολύ, και έχω και δουλειές το απόγευμα, άρχισα ξέρεις και γυμναστήριο, και το βράδυ βγαίνω για κανα ποτάκι......
- 3 θα βάλλω αν και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν και πιο γόνιμες μέρες.
- Καλά είσαι.
- Όταν ήσουν 22 χρονών και εγώ τα είχα με την Ελένη, και έλειψα εκείνο το σαββατοκύριακο στη Πάτρα, και γύρισα ξαφνικά, και σε βρήκα με το βρακί στο κρεβάτι της και εκείνη έτρεξε να κλειδωθεί στο μπάνιο, όντως περνούσες τυχαία κάτω από το σπίτι της και σου επιτέθηκε ένα σμήνος από σπάνια άγρια αρπακτικά πουλιά και στην προσπάθεια σου να σωθείς σου χάλασαν το φερμουάρ και πάλι καλά που ήταν η Ελένη πάνω, να σου το γαζώσει και να σου βγάλει το δηλητήριο που σου προκάλεσε φοβερό ρίγος και γι’αυτό μπήκες κάτω από το σεντόνι της, ή απλά με κεράτωνε με σένα τον γελοίο. Και μην ξεχνάς, δεσμεύεσαι ακόμη από την υπόσχεση αληθείας που έδωσες πριν ξεκινήσουμε.
-Βρώμικο κόλπο, άλλα αν είναι να σώσω το τσουτσούνι μου θα το παραδεχτώ. Όταν έφυγες στην Πάτρα, η αλήθεια είναι ότι νοιώσαμε λίγο μοναξιά.
- Μα έλειψα μόλις 13 ώρες.
- 13 βασανιστικές ώρες αγωνίας να λες, μόνο εγώ και η Ελένη ξέρουμε το μέγεθος της απουσίας σου και την επίπτωση στον ήδη βεβαρημένο ψυχισμό μας..
- For the record, ακόμη και να γίνεις καλά, το τσουτσούνι σου δεν γλυτώνει το κόψιμο. Προχωράμε. Τι γνώμη έχεις για τα πιπίνια?
- Εννοείς τα 18χρονά γκομενάκια, που μόλις τελείωσαν εξεταστική και βαλαν τα μαγιουδάκια τους και βγήκαν τρυφερά τρυφερά στην παραλία?
- Ακριβώς αυτά.
- Μονόκεροι.
- Δηλαδή?
- Μονόκεροι, παιδί μου, μυθικά άλογα που ποτέ κανένας δεν μπόρεσε να τα δαμάσει και να τα κάνει δικά του.
- Τώρα με μπέρδεψες.
- Θυμάσαι τότε που ήμασταν 18 χρονών? Τότε που είχαμε σπυράκια και χάλια κουρέματα, φορούσαμε φαρδιές βερμούδες, ακούγαμε Wu Tang Clan, παίζαμε μπάσκετ και νομίζαμε ότι ήμασταν μαύροι?
- Χα, χα, ωραίες εποχές.
- Ε τότε, όλες οι συμμαθήτριες μας τα είχαν με κάτι μπρούκληδες 25 χρονών που ερχόντουσαν και τις παίρνανε με το αυτοκίνητο από το σχολείο και τις κάνανε όλα αυτά που τις κάναμε και εμείς όταν ήμασταν μόνοι στο μπάνιο μόνο που αυτές δεν το ξέρανε. Και μετά εμείς γίναμε 25 και αυτές είχανε γίνει πία μπουρούχες και ο 32χρονος πλέον πρώην γκόμενος τους πού τότε βλέπανε σαν θεό γιατί είχε τρίχες στο στήθος και στην αριστερή ωμοπλάτη, και εμείς είχαμε 2 τρίχες στο πηγούνι και τις ξυρίζαμε συνέχεια για να βγάλουμε τρίτη, δουλεύει στο βενζινάδικο κάτω από το σπίτι τους και συνεχίζει νά’χει τρίχες στην πλάτη, άλλα αυτές δεν τις βρίσκουν πια ελκυστικές και μονολογούν συνέχεια στον εαυτό τους πόσο μικρές και ανόητες ήτανε τότε που απειλούσαν ότι θα αυτοκτονήσουν επειδή εκείνος τά’φτιαξε με την τσούλα της γειτονιάς επειδή εκείνη του καθότανε ενώ αυτές το πολύ πολύ να του δίνανε κάνα hand job στο αμάξι μετά το σινεμά. Και ενώ μπορούσαμε να γίνουμε εμείς πλέον οι μπρούκληδες που πάνε και παίρνουν τις τελειόφοιτες από το σχολείο με το αμάξι, και όλοι οι συμμαθητές τους μας βρίζουν και ξυρίζουν τις δύο τους τρίχες στο πηγούνι για να γίνουν 3, εμείς ήμασταν πολύ σοβαροί για να πέσουμε στο επίπεδο αυτό, και συνεχίσαμε να κάνουμε, όταν ήμασταν μόνοι στο μπάνιο, χωρίς αυτές να το ξέρουν, όλα αυτά που θα μπορούσαμε να τους κάνουμε γιατί ήμασταν πλέον 25, είχαμε τρίχες στο στήθος και στην ωμοπλάτη και αυτές ήταν μικρές και ανόητες. Παρόλ’αυτα ποτέ δεν καταφέραμε να γαμήσουμε την τσούλα της γειτονίας γιατί επιμέναμε ότι την αγαπάμε και δεν την βλέπουμε έτσι. Γι’αυτό σου λέω φίλε, μονόκερος.
- Μάλιστα, νομίζω ότι και να γλυτώσουμε την διαδικασία σμίκρυνσης δεν έχεις και πολλές ελπίδες. Το τσουτσούνι σου θα πέσει από μόνο του.
- Τι εννοείς?
- Η φύση μας έχει προικίσει με διάφορους μηχανισμούς που μας προστατεύει και μας εξελίσσει ως είδος. Κάθε τι περιττό στο σώμα μας, με την πάροδο του χρόνου αποβάλλεται από τον οργανισμό μας και μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Και από ότι μου φαίνεται, το τσουτσούνι σου μάλλον αποτελεί το πλέον περιττό κομμάτι του εαυτού σου.
- Δηλαδή εγώ φταίω που δεν έχω βρει ακόμη μια γυναίκα να με συνεπάρει?
- Δεν σου είπαμε να συνεπαρθείς, να παρθείς σου είπαμε
- Δηλαδή να σβήνω την δίψα κάθε γκόμενας που θέλει να πιει το λυγερό μου κορμάκι γουλιά γουλία? Αν μη τι άλλο, για μια αξιοπρέπεια ζούμε, πρέπει να είμαστε και λίγο επιλεκτικοί.
- Επιλεκτικοί oui, αγάμητοι ουχί.
- Άκουσε φίλε, εγώ δεν είμαι σαν εσένα, πρέπει να αισθάνομαι κάτι για να προχωρήσω.
- Λοιπόν, δεν νομίζω ότι υπάρχει σωτηρία, κόφτο μόνος σου να γλυτώσεις και τα έξοδα νοσηλείας. Βρε, χαντούμι, ο άντρας έρχεται σ’αυτή τη ζωή για να μοιράζει ευχαρίστηση, είναι αυτό που μας κάνει πλήρεις, αυτό που μας κάνει να αγαπάμε αυτό που είμαστε.
- Και τι είμαστε δηλαδή, η προέκταση της ψωλής μας?
- Το μεγαλείο της ψυχής μας. Η ψυχή είναι αυτό που κάνει τον καθένα μας ιδιαίτερο που μας κάνει να ξεχωρίζουμε και να κάνουμε αυτήν που είναι δίπλα μας ευτυχισμένη και κατά επέκταση, τον εαυτό μας περήφανο.
- Ε και γω ψυχή δεν έχω, την πούλησα στο διάβολο?
- Δεν θυμάμαι να είχε εκπτώσεις πρόσφατα, έβγαλαν για ξεπούλημα στόκ ψυχές, γιατί μάλλον κοντή θα του ήταν.
- Βασικά να ρωτήσω κάτι?
- Τί?
- Αν αναστρέψουμε την διαδικασία?
- Τι εννοείς?
- Να ρε παιδί μου, αντί να κόβουμε και να ράβουμε τσουτσούνια, μήπως μπορούσαμε να μετατρέψουμε τον άλλο παράγοντα.
- Για συνέχισε.
- Αντί να κοντύνουμε τις ψωλές για να έρθουν σε συμμετρία με τις ψυχές, να ξεχειλώσουμε τις ψυχές στο ίδιο επίπεδο με τα τσουτσούνια μας.
- Χμ, αυτό δεν το είχα σκεφτεί.
- Για σκέψου το λίγο.
- Ίσως θα μπορούσε να πετύχει. Βέβαια, θα απαιτούσε μια μεγάλη προσπάθεια. Και με τον κίνδυνο βέβαια, να ξεχειλώσει τόσο πολύ η ψυχή σου που τότε να γίνεις όντως μικροτσούτσουνος.
- Είμαι διατεθειμένος να πάρω το ρίσκο.
- Είσαι δηλαδή έτοιμος να γίνεις όλα αυτά που πρεσβεύουν οι μεγάλες ψυχές?
- Εάν είναι να διατηρήσω το πουλί μου ακέραιο. Αρκεί βέβαια να μου πείς τί πρέπει να κάνω.
- Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω ξανακάνει άλλα νομίζω πως αξίζει να προσπαθήσουμε.
- Δηλαδή θα πειραματιστούμε πάνω σε ότι πιο πολύτιμο έχω? Και αν δεν πετύχει?
- Τουλάχιστον θα σε γράψει η ιστορία.
- Ώς?
- Ως τον θαρραλέο τούτο νέο που θυσίασε το his precious σε μία προσπάθεια να φέρει την ανθρωπότητα σε αρμονία, και να βάλει τέλος στα παράδοξα που βασανίζουν γενιές ανδρών από τον Αδάμ ως τον Νίκο Γκάλη.
- Αν είναι για τον Γκάλη θα το κάνω.
- Ωραία λοιπόν, θα χρειαστεί να φτάσουμε εκεί που κρύβονται οι βαθύτερες απαντήσεις, στην αγνή και κρυστάλλινη αλήθεια, και αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο ανατρέχοντας στην αληθινή πηγή του φωτός. Ξέρεις ποία είναι αυτή?
- Η ομάδα Ε?
- Κοντά έπεσες, στην Ελληνική Λαϊκή Παράδοση.
- Παρντόν?
- Δεν έχεις ακούσει που λένε ότι η Λαϊκή παράδοση κρύβει μέσα της σοφία και αλήθεια που ούτε τα πιο σκονισμένα και κιτρινισμένα βιβλία μπορούν να αγκαλιάσουν. Μόνο η Ελληνική Λαϊκή παράδοση θα δώσει λύση στο πρόβλημα σου.
- Δηλαδή άμα αρχίσω να χορεύω τσάμικο λες να βρω λύση?
- Πολύ θα ήθελα να το δω αυτό, αν και δεν νομίζω να μας βοηθήσει ιδιαίτερα. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να αναγνωρίσουμε μέσα από την λαϊκή παράδοση τα χαρακτηριστικά αυτά που κάνουν κάποιο μεγαλόψυχο και να τα μετατρέψουμε σε προσωπικό σου βίωμα. Μόνο έτσι μπορείς να σωθείς.
- Ωραία λοιπόν, τι είναι αυτό που κάνει κάποιον μεγαλόψυχο?
- Το μεγάλο τσουτσούνι.
- Ωραία, τότε ποίο είναι το πρόβλημα μαζί μου?
- Κανένα.
- Κανένα?
- Κανένα.
- Ε και τότε γιατί τόση ώρα προσπαθείς να με πείσεις να κόψω την ψωλή μου για να σώσω την ψυχή μου?
- ..........
- Θέλεις να μου απαντήσεις σε παρακαλώ?
- Βασικά........... δεν προσπαθώ να σε πείσω να κόψεις την ψωλή σου για να σώσεις την ψυχή σου.
- Και τι προσπαθείς να με κάνεις?
- Να σε πείσω να κόψεις την ψωλή σου για να σώσω τη σχέση μου.....
- Και τι σχέση μπορεί να έχει η σχέση σου με το τσουτσούνι μου?
- Έχει, πώς δεν έχει.
- Πώς έχει δηλαδή?
- Ε να, από τότε που η Μαρία σε είδε σε εκείνη την παραλία γυμνιστών στην Βουρβουρού συνέχεια μου λέει πόσο μεγαλόψυχος είμαι που κάνω παρέα με έναν μαλάκα σαν εσένα και πόσο μικρόψυχος είσαι εσύ που δεν καταλαβαίνεις πόσο σημαντικός άνθρωπος είμαι. Άλλα είμαι σίγουρος πως εννοεί πόσο μεγαλόψυχος είμαι που ο καλύτερος μου φίλος είναι σαν να έχει βγει από ατύχημα στο Τσέρνομπιλ και παρόλ’αυτά όχι μόνο δεν κομπλάρω, άλλα επιμένω να πηγαίνουμε βόλτα μαζί στην ακροθαλασσιά. Και αυτό εμένα με κάνει να αισθάνομαι ανασφάλεια.
- Και καλά, προσπάθησες να με κάνεις να πιστέψω ότι χρειάζεται να πετσοκοπώ για να αισθάνεσαι εσύ ασφαλής?
- Εγώ για σένα το έκανα, για να βρεις αρμονία.
- Τι για μένα?
- Καλά άντε για την Μαρία το έκανα, αλλά κυρίως για μένα.
- Γιατί?
- Γιατί ρε φίλε, εμ μας πηδιέται η γκόμενα μας ειρωνεύεται κιόλας. Δηλαδή αυτός που του πηδιέται η γκόμενα με τον καλύτερο του φίλο μεγαλόψυχος λέγεται?
- Όχι.
- Ε και πώς λέγεται?
- Μικροτσούτσουνος.
- Δηλαδή πάσχω και γω από την διαταραχή της ψυχής του μικροτσούτσουνου?
- Όχι, εσύ δεν έχεις πρόβλημα με τη ψυχή σου, με την ψωλή σου έχεις.
- Και τι πρέπει να κάνω.
- Να κοντύνεις την ψυχή σου για να έρθει στα ίσια με την ψωλή σου.
- Δηλαδή?
- Δηλαδή θα πρέπει να γίνεις πιο πολύ σαν εμένα, ένας άντρας με κοντή ψυχή.
- Μάλιστα. Ωραία, και από που πρέπει να ξεκινήσω?
- Για παράδειγμα θα μπορούσες να ξεκινήσεις πηδώντας μου την γκόμενα.
- Μα εσύ δεν έχεις γκόμενα.
- Μαλάκας είμαι? Για να έρχεστε όλοι εσείς οι μικροτσούτσουνοι και να μου την πηδάτε για να μακρύνετε τις ψυχές σας?
- Δίκιο έχεις ρε φίλε. Λες και γω άμα χωρίσω να μεγαλώσει το τσουτσούνι μου?
- Να μικρύνει πάντως δεν γίνεται.
- Δεν ξέρεις πόσο με βοήθησες με αυτή την κουβέντα ρε φίλε. Τελικά ξέρεις τι κατάλαβα?
- Τί?
- Ότι το μέγεθος δεν παίζει ρόλο. Όλες τους καργιόλες είναι. Μόνο η αληθινή ανιδιοτελής φιλία μεταξύ τον αντρών είναι το μόνο αμόλυντο ιδανικό στη ζωή. Σ’ αγαπώ ρε φίλε.
- Και γω σ’ αγαπώ. Άντε να τα πούμε αύριο για κανά ποτό.
- Ναι, ρε φιλιά.

........ντριν.......

-Ναι? - Έλα Ελένη, ο Ziggy είμαι. Επιτέλους τον ξεφορτωθήκαμε τον μικροτσούτσουνο.........

Η ψυxή του μικροτσούτσουνου????

2005-08-27T04:08:00.000+03:00

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΛΙΓΟΙ ΜΑ ΥΠΕΡΟΧΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΙ ΜΟΥ. ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΤΟ POST MOY ME TIΤΛΟ "Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΤΣΟΥΤΣΟΥΝΟΥ" ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ. ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟ ΛΟΓΟ ΑΝ ΚΑΙ ΥΠΟΨΙΑΖΟΜΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΩΝ ΣΙΩΝΙΣΤΩΝ.

ΟΠΟΙΟΣ ΤΟ ΒΡΕΙ ΑΣ ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΑΣ ΤΟΥ ΦΕΡΘΕΙ ΚΑΛΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ.

ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΘΑ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΜΟΛΙΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΙΩΤΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΚΡΑΤΑΝΕ ΟΜΗΡΟ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΠΑΝΕΛΘΩ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΜΟΥ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
ziggy

Σπονδή Στον Άγνωστο Έρωτα (Πάρτε και κάτι σοβαρό)

2005-08-27T03:12:00.000+03:00

Ιανουάριος

Ήσουν και συ εκεί. Εγώ καθόμουν στο παγκάκι και άκουγα μουσική μέσα από τ’ ακουστικά μου. Εσύ περνούσες βιαστική από μπροστά μου. Είχες αργήσει για τη δουλεία σου και περπατούσες αγχωμένα. Σκεφτόσουν την υπόλοιπη μέρα σου, αν θα προλάβεις να είσαι στην ώρα σου, αν θα μείνει χρόνος για το βράδυ, αν πηγαίνει το καινούργιο μαύρο σου μπλουζάκι με το τζίν που κρατούσες στη σακούλα από το καθαριστήριο.
Δεν σκεφτόμουν τίποτα.
Χάθηκες στο βάθος.
Έσκυψα το κεφάλι για να δω καλύτερα τι κουμπιά πατάω.
Δεν με κοίταξες καθώς περνούσες. Τα βλέμματα μας δεν συναντήθηκαν.
Συνέχισες τη μέρα σου.
Γύρισα σπίτι και σταμάτησα την δικιά μου.

Μάρτιος

Μπήκα στο Metropolis. Ήμουν μούσκεμα στο ιδρώτα. Σίγουρα θα είμαι πιασμένος αύριο. Άναψα τσιγάρο. Άρχισα να χώνω τα δάχτυλα μου ανάμεσα στα CD. Διάλεξα 2-3. Τα ξανάβαλα πίσω. Άρχισα ξανά να ψαχουλεύω. Διάλεξα το Laid των James.
Μπήκα στο αμάξι και πάτησα το play. “There’s a storm outside, and the gap between catch the thunder, catch the thunder, it’s closing in, it’s closing in……”.
Πάτησες το stop. Έχεις βαρεθεί να ακούς αυτό το τραγούδι. Έκλεισες την πόρτα του σπιτιού σου και ξέχασες να κλειδώσεις.

Ιούλιος

Η στάση ήταν γεμάτη κόσμο. Τα ταξί είχαν απεργία. Μπήκα από την μπροστά πόρτα, μπήκες από την μεσαία. Έσπρωξες το μπροστινό σου επίτηδες γιατί σε πατούσε. Μ’ έσπρωξε μια κυρία γιατί ο οδηγός ξεκίνησε απότομα. Κατέβηκες στη Μαρτίου. Κατέβηκα στο τέρμα. Το βράδυ είχε πανσέληνο.

Αύγουστος

Κατέβηκες από το καράβι. Το λιμάνι ήταν γεμάτο κόσμο. Έφτασες στην παραλία. Ξάπλωσες στην άμμο και γέμισες τις παλάμες σου. Τις άδειασες νευρικά γιατί τα χέρια σου άρχισαν να ιδρώνουν. Περπατούσα δίπλα στο νερό. Ο ήλιος έδυε από δεξιά μου. Πέταξα μια μικρή πέτρα στο νερό. Άρχισαν να γίνονται κυκλάκια. Κοίταξες τον ήλιο που έδυε αριστερά σου. Το νερό άρχισε να κυματίζει λες και κάποιος πέταξε μια μικρή πέτρα στην άλλη άκρη της θάλασσας.
Μάζεψες τη πετσέτα σου και πήγες για φαγητό.
Κοίταγα τη θάλασσα μέχρι που σκοτείνιασε.

Σεπτέμβριος

Ξεκίνησε να βρέχει ξαφνικά. Ο κόσμος άρχισε να κινείτε γρήγορα. Οι σακούλες καλύψανε τα κεφάλια. Δεν μπορούσα να δω πια πρόσωπα. , δεν μπορούσα να φτιάξω ιστορίες.
Κάθισα κάτω από το υπόστεγο μέχρι να σταματήσει. Κάθισες δίπλα μου. Ξεφύσηξες δυνατά
Γύρισα να σε κοιτάξω. Έδειξες εκνευρισμένη. Με κοίταξες φευγαλέα. Δεν σου έκανα εντύπωση. Προτίμησες το ρολόι σου. Όσο δυνάμωνε η βροχή τόσο πιο συχνά το επισκεπτόσουν.
Κάτσαμε σιωπηλοί. Είδαμε τον κόσμο να περνάει, την βροχή να δυναμώνει, τα αυτοκίνητα να κορνάρουν πότε διακοπτόμενα και πότε με συνεχή εκνευρισμό.
Η βροχή κόπασε. Έστριψες στη Κούσκουρα. Εγώ έμεινα λίγο ακόμη.

Δεν σε γνώρισα ποτέ, μα ήσουν πάντα εκεί να μοιραστείς μαζί μου όλες μου τις στιγμές. Δεν μιλήσαμε ποτέ. Δεν ρίσκαρα ούτε μια στιγμή να εξατμίσω ούτε σταγόνα από την μαγεία.
Έτσι θα είσαι πάντα δικιά μου, πάντα όπως εγώ σε ήθελα να είσαι, δίχως η αλήθεια να φέρει γκρίνια, παρακμή, αποξένωση.

Ο μόνος κίνδυνος βέβαια είναι ότι ο καλύτερος μου φίλος θα έρθει να σου μιλήσει ένα απόγευμα στη Χελώνα, θα σου χαρίσει ένα λαστιχάκι για τα μαλλιά, θα τον ερωτευτείς και γω θα πάρω τον μπούλο.

Στον καλύτερο μου φίλο Γ.Α. που έχει σήμερα τα γενέθλια του. Χρόνια πολλά ρε αλήτη.

Τι τγομεγό, τι φοβεγό που δέν μπογώ να πώ το γώ

2005-08-21T05:25:00.000+03:00

Όταν ήμουνα μικρός όλοι οι φίλοι μου ανήκαν κάπου. Ο Γιώργος ήταν στην ομάδα μπάσκετ, ο Βαγγέλης στους προσκόπους και ο Στέλιος στην Unicef. Και μετά μεγαλώσαμε και όλοι συνέχισαν να ανήκουν κάπου. Ο Στέλιος στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, ο Βαγγέλης στους Μασώνους (αν και δεν το παραδέχεται) και ο Γιώργος στους Ανώνυμους Αλκοολικούς. Εγώ πάλι λόγω μιας μικρής αναπηρίας που είχα, ανήκα στο 3% του πληθυσμού. Βέβαια όταν το λέω στο κόσμο νομίζει ότι ανήκω στη MENSA και η αναπηρία μου έχει να κάνει με το γεγονός ότι έχω I.Q. 168. Η αλήθεια είναι ότι ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που όταν κάθονται σε ψαροταβέρνα παραγγέλνουν μπριζόλα. Άντε βαριά βαριά να παραγγείλω κανένα χταπόδι, ποτέ όμως τσιπούρα. Μη φανταστείτε ότι το πρόβλημα είναι οικονομικό. Κάθε άλλο, το χρήμα ρέει άφθονο. Αυτό που δεν έχει ροή είναι η γλώσσα μου και πιο συγκεκριμένα το 17ο γράμμα του αλφαβήτου ή γνωστό ως και ακατονόμαστο. ΤΟ ΓΟ (μετάφραση: ΡΟ).

Η φύση με προίκισε μ’αυτό το χαρακτηριστικό που με κάνει τόσο ξεχωριστό (μαζί με το 3% του πληθυσμού). Η αλήθεια είναι πως το υπόλοιπο 2.9% δεν είχε παράπονο. Η μυστική αδελφότητα του ΓΟ έχει καταφέρει ως σήμερα να εκλέξει έναν πρωθυπουργό (Ράλλης), να μετατρέψει τον Θάνο Μικρούτσικο σε μεγάλο συνθέτη (βέβαια αυτός είχε και την βοήθεια του παραρτήματος ΘΙΓΜΑ) να ανάγει τον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη σε persona παγκόσμιου βελενικούς και να καθιερώσει σ’έναν ολόκληρο λαό (βλέπε Γάλλους) την μυστική μας διάλεκτο έτσι ώστε να μην αισθανόμαστε μόνοι και να διαιωνιστεί το είδος μας. Για μένα βέβαια, ως νεότευκτο μέλος της αδελφότητας, επεφύλαξε τα καλύτερα. Με έχρισε επίσημο παρατηρητή – ιχνηλάτη. Δουλεία μου είναι να βιώσω όλες τις δυσκολίες που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει κάποιο μέλος μας στην καθημερινότητα του λόγω της αναπηρίας του, να τις καταγράψω, να συντάξω την αναφορά μου και να την καταθέσω στα αρμόδια όργανα ώστε να επιληφθούν οι αρχές για την καλύτερη εξυπηρέτηση μας.

Μέσα στα πλαίσια των καθηκόντων μου ήταν να παραγγείλω τυρί Τσένταρ από πολυσύχναστο σούπερ μάρκετ σε ώρες αιχμής, να δώσω ραντεβού με την κοπέλα μου στη Βουρβουρού, να πάω για μπάνιο στη Καψόχωρα, να παρουσιάσω το βιβλίο του Michael Jordan με τίτλο “Rare Air” σε ανοιχτή συγκέντρωση 150 ατόμων (δοκιμάστε το ούτε εσείς μπορείτε να το πείτε), να πάω με ταξί στη ταβέρνα το «Ρέμα» (με κίνδυνο να βρεθώ στην ταβέρνα το Αίμα), να μεταβώ στο Όρος Αραράτ και να διαπιστώσω αν όντως τρέχει γάργαρο νερό και να ονομάσω τα γατιά μου Ριχάρδο και Ριρίκα.

Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν να χωρίσω με την κοπέλα μου γιατί μετά από δύο χρόνια που επιτέλους αποφάσισα να την πάω διακοπές, κατάλαβε ότι την κοροίδεύω και αν «ήθελα να τις το έλεγα από την αρχή ότι δεν την αγαπάω από το να σκαρφίζομαι ανύπαρκτα μέρη όπως αυτό της Βουβουους, με τις και καλά μαγευτικές παραλίες, που δεν υπάρχει σε κανένα χάρτη», να τρώω μόνο φέτα γιατί « κύριε, δεν υπάρχει τυγί Τσεντα και σας παρακαλώ πάρτε το απόφαση γιατί η ουρά φτάνει μέχρι την Τούμπα» και οι γάτες μου όχι μόνο να μην ακούνε σε κανένα όνομα αλλά να νομίζουν ότι το αφεντικό τους είναι καθυστερημένο.

Έπειτα από αυτά και άλλα πολλά που βίωσα ως επίσημος παρατηρητής – ιχνηλάτης της αδελφότητας του ΓΟ, εγώ και τα αρμόδια όργανα αποφασίσαμε να διεκδικήσουμε αυτά που μας αναλογούν, ως Άτομα με Ειδικές Ικανότητες δημοσιεύοντας τον δεκάλογο μας.

1ον: Να μας δοθούν άδειες για περίπτερα και θέσεις για Πάρκινγκ στο κέντρο της πόλης.
2ον: Να μετέχουμε στους Παραολυμπιακούς Αγώνες Ρητορείας.
3ον: Δωρεάν διακοπές στη Χανίωτη Χαλκιδικής γιατί είναι το μοναδικό μέρος στη Χαλκιδική που μπορούμε να πούμε (βλέπε Σίβηρι, Φούρκα, Παλιούρι, Καψόχωρα, Μαρμαράς, Σάρτη, Βουρβουρού, Αγία Παρασκευή).
4ον: Να αποσυρθούν από τις σχολικές εορτές τραγούδια και ποιήματα που αναδεικνύουν την αναπηρία μας όπως «Στ’άρματα Στ’άρματα εμπρός στον αγώνα», «Οι Ραχούλες» και « Στη βρύση πήγα για νερό, αμαρτωλοί και κλέφτες».
5ον: Η θητεία μας να είναι άοπλη, γιατί όταν μπεί ο Τούρκος και Πυρ να φωνάξουμε δεν θα το καταλάβει κανένας.
6ον: Να σταματήσουν οι εκπομπές της Ρίκας Βαγιάννη, του Ριχάρδου Σωμερίτη.
7ον: Να κηρυχτεί ως μη προστατευόμενο είδος το Ρακούν.
8ον: Να απαγορευτεί η παρασκευή και η διάθεση βλαβερών προϊόντων όπως τα Πυροσκί, τα Καιπιρίνια, ο τραχανάς, η παπάρα, η γαρδούμπα και το κοκορέτσι.
9ο: Να μην ραίνετε ουδείς με ροδοπέταλα. Όποιος θέλει μπορεί απλά να πετάει βασιλικό.
10ο: Να πούνε επιτέλους την αλήθεια ότι η Παρθένος Μαρία, λεγόταν απλώς Δέσποινα και ουδέποτε μύρισε το κρίνο. Μιμόζα ήταν.

Τέλος, θα ήθελα να πω ότι παρόλο που δεν είμαστε αρτιμελής, έχουμε μεγάλη επιτυχία στις γυναίκες, γιατί όλες οι γκόμενες πάντα γουστάρουν τους τύπους με προφορά.

Αρκεί να μην τις λένε Βαρβάρα.......................

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΟΥ

2005-08-08T03:23:00.000+03:00

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΙ, ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΑΚΡΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΔΙΑΚΟΠΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΣΤΕΘΗΚΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΑΠΡΑΓΙΑΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ, ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ. ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΛΑΒΕΤΕ ΩΣ ΑΠΕΙΛΗ Ή ΩΣ ΥΠΟΣΧΕΣΗ, ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟΙ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΜΟΥ ΕΙΣΤΕ.

ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΟΥ ΘΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΑ ΜΟΥ ΤΑΞΙΔΙΑ, ΤΙΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΜΑΧΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ, ΤΟΥΣ ΜΝΗΜΕΙΩΔΗΣ ΕΡΩΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΑΠΟ ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ – ΣΦΙΓΓΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΦΥΓΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΚΟΜΑΝΤΟ.

ΣΥΝΤΟΜΑ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ.........................................

TO BIBΛΙΟ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΗΡΩΩΝ

2005-06-12T05:26:00.000+03:00

Όταν ήμουν μικρός, πάντα ήθελα να γίνω σούπερ ήρωας. Η μαμά μου όμως, που όταν με είδε να φοράω κολλάν και να χοροπηδάω μέσα στο σπίτι, φοβήθηκε μήπως γίνω φιφίκος, όπως χαρακτηριστικά έλεγε, μου απαγόρεψε να έχω διπλή ταυτότητα. ¨Έτσι, μεγάλωσα ντυμένος Κλάρκ Κέντ, χωρίς ποτέ να μπορώ να γίνω σούπερ μάν. Αποφάσισα λοιπόν να γίνω ήρωας βιβλίων, πράγμα, πιο ακίνδυνο, αφού δεν απαιτούσε στολή καί έτσι πια η μητέρα δεν φοβόταν ότι όταν μεγαλώσω θα τους φέρω σπίτι την σύντροφο μου, που την αγάπησα πολύ γιατί μου την θύμιζε, παρόλο που την λένε Παναγιώτη.

Στην διαδικασία λοιπόν επιλογής ήρωα, έπρεπε να διαβάσω, τόνους με βιβλία, ώστε να επιλέξω σε ποιόν πραγματικά ήθελα να μοιάσω. Στη πορεία βέβαια κατάλαβα, ότι οι ήρωες αυτοί δεν ήταν παρά προεκτάσεις της προσωπικότητας του συγγραφέα. Αυτό που είμαστε, και πολύ περισσότερο αυτό που θα θέλαμε να είμαστε, αυτό που μας λείπει, το βρίσκουμε στον ήρωα μας. Αναρωτήθηκα τότε πόσο μόνος έπρεπε να είναι αυτός ο Τόλκιν, για να κάτσει να φτιάξει έναν ολόκληρο κόσμο, και πόση μεγάλη απογοήτευση πρέπει να ένοιωσε όταν τον δέρνανε τα άλλα παιδάκια στο σχολείο, για να τα πετσοκόψει αργότερα, με βέλη, τσεκούρια και καταπέλτες, εντός έδρας πια.

Και έτσι δεν ήξερα αν ήθελα να μοιάσω σ'όλους αυτούς τους κομπλεξικούς ήρωες που μου πλασάρανε, γιατί ήταν προϊών ανθρώπων με περισσότερα προβλήματα απο τα δικά μου, άρα και οι ήρωές τους όλο και κάποιο κρυφό κουσούρι θα είχαν, που άμα το έψαχνες αρκετά, σίγουρα θα έβγαινε στην επιφάνεια. Μου θυμίζουν κάτι Αθηναίους που ζούνε στο Ψυχικό, με καλογυαλισμένα δόντια, καλογυμνασμένους κοιλιακούς, τέλεια συμπεριφορά κτλ, πού άμα ψάξεις όμως το ψυγείο τους, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να εντοπίσεις το τεμαχισμένο πτώμα του κηπουρού δίπλα στο iceberg.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να φτιάξω το δικό μου ήρωα, που θα είχε όλα αυτό που είμαι και όλα αυτά που θα ήθελα να είμαι, και δέν έχω, και καμία σχέση δέν θα είχε με τους κομπλεξικούς ήρωες των άλλων, γιατί ο δικός μου θα κουβαλάει τα δικά μου κόμπλεξ, που όντας δικά μου, είναι λιγότερο κομπλεξικά.

Άρχισα λοιπόν να κατεβάζω άπειρες ιστορίες για τον ολοκαίνουργιο ήρωα μου, που ήταν πιο έξυπνος από τους ήρωες του Ιουλίου Βέρν, πιο θαρραλέος απο τους ήρωες της Ελληνικής μυθολογίας, πίο ερωτικός απο τους ήρωες της Μάρως Βαμβουνάκι, πίο σοφιστικέ από τους ήρωες του Γίαλομ και πιο ήρωας από τον Μικρό Ήρωα.

Καί έζησα μαζί του χρόνια πολλά και ηρωικά, που σκοτώσαμε δράκους, νικήσαμε στρατούς, σώσαμε το κόσμο, κάναμε έρωτα σε χιλίαδες γυναίκες, αγαπήσαμε και μας αγάπησαν, πληγωθήκαμε (σπανίως) και πληγώσαμε (κυρίως), κερδίσαμε περιουσίες και τις ξοδέψαμε σε μία σελίδα, λαβωθήκαμε μα σφίξαμε τα δόντια, γνωρίσαμε προσωπικότητες απ’όλη τη γη και όλους τους καιρούς και τους βάλαμε στη θέση τους γιατί δικό μας ήταν το βιβλίο, ότι θέλαμε κάναμε. Και πάντα στο τέλος χανόμασταν στο ηλιοβασίλεμα, μαζί με το κορίτσι, μέχρι νέες περιπέτειες να μας καλέσουν ξανά για να ζήσουμε και να δοξαστούμε ηρωικά, όπως μόνο εμείς οι δύο ξέραμε.

Μα πάντα, μεταξύ, του ηλιοβασιλέματος και της αυγής, του τέλους και της αρχής, μέναμε μόνοι και έπρεπε να ζήσουμε όλα αυτά που φοβόμασταν να ζήσουμε, και έπρεπε να κάνουμε όλα αυτά που φοβόμασταν να κάνουμε, και κάναμε υπομονή μέχρι να ακούσουμε την απεγνωσμένη φωνή κάποιας πριγκίπισσας να μας καλεί σε βοήθεια, για να ξαναγίνουμε αυτό που ξέραμε καλύτερα, ήρωες.

Γιατί κακά τα ψέματα, οι ήρωές μας είναι η καλύτερη μας άμυνα, είναι η πυξίδα μας σε δρόμους, που ποτέ δέν θα βαδίζαμε, ασπίδα σε βέλη που πότε δέν θ' αποκρούαμε και πάνω απ'όλα ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσεις γκόμενες. Και όχι μόνο να τις γνωρίσεις άλλα να τις κάνεις να λιώσουν με μία σου ματιά, χωρίς όλα τα περιττά και τετριμένα, χωρίς να χρειάζεται να παριστάνεις κάποιον άλλον, μία και είσαι ο εαυτός σου, και τί καλύτερο για τον εαυτό σου από το να είναι ήρωας.

Το πρόβλημα βέβαια ξεκινά όταν ο Ήρωάς σου, ζωντανεύει, και αρχίσει να σε κυριεύει. Γιατί καλά τα φωτόσπαθα και τα σπαθιά σαμουράι, αλλά όταν αρχίσεις να κυκλοφορείς στη Τσιμισκή, ντυμένος Χαιλάντερ μάλλον κινδυνεύεις να σε κλείσουν μαζί με άλλους ήρωες στην Αγία Μαρίνα, μόνο που εκείνοι οι Ήρωες φοράνε χάρτινα καπέλα Ναπολέοντα και καμία σχέση δεν έχουν με το δικό σου ήρωα, που είναι αληθινός και μπορείς να το αποδείξεις, και τότε νομίζω ότι έχει αρχίσει η κατάσταση να γίνεται σοβαρή.

Οπότε, αποφάσισα να πάρω μια γόμα από κρυπτονίτη και να στείλω τον ήρωα μου πίσω στο πλανήτη Κρύπτον. Και χέστηκα δηλαδή αν δεν κάνω έρωτα με χιλιάδες γυναίκες (εδώ μία έχω και δέν μπορώ να την κουμαντάρω) και δέν έσωσα τον κόσμο (στο κάτω κάτω δέν τον άκουσα ποτέ να ζητάει να σωθεί) και άν πληγώθηκα κυρίως και πλήγωσα σπανίως (ναι πονάει εξίσου το ίδιο μετά απο λίγο καιρό) και δέν ξόδεψα περιουσίες σε μία σελίδα ( άν και ανησύχησα προχθές που ξόδεψα τα τελευταία 12 ευρώ μου) και δέν με θαυμάζουν όλοι γιατί δέν έκανα όλα τα παραπάνω καί δέν έγινα αυτό που όλοι οι μελλοντικοί αναγνώστες του ήρωα μου προσδοκούσαν να γίνει. Και κυρίως χέστηκα γιατί ο ήρωας μου είχε ήδη αρχίσει να υποφέρει απο σύνδρομο χρόνιας κόπωσης λόγω των συνεχών του άθλων, από αφροδίσια νοσήματα, λόγω της αδιάκοπης σεξουαλικής του δράσης, από το σύνδρομο του Κόλπου, μετά την επέμβαση του στο Ιρακ και απο κατάθλιψη, γιατί πότε δέν κατάφερε να κρατήσει το κορίτσι μετά την τελευταία σελίδα. Ενώ εγώ πίνω κάθε μέρα καφέ στον όμιλο, κοιμάμαι μέχρι τη 1 και πού και πού κρατάω και το κορίτσι για κανά 2μηνο (συνήθως γκόμενες του Ισραηλινού στρατού που έχουν περάσει ειδική εκπαίδευση και αντέχουν).

Οπότε σε γράφω στα'αρχιδια μου μικρέ μου ήρωα, γιατί ο μόνος ήρωας της πραγματικότητας μου έιμαι εγώ!!!!
(βασικά αυτό ακούγεται σάν ατάκα ριάλιτη που θά'λεγε ο Αντρέας Μικρούτσικος, οπότε σας παραθέτω και ένα εναλλακτικό τέλος (alternative ending)

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ - ALTERNATIVE ENDING

Οπότε σε γράφω στ'αρχίδια μου μικρέ μου ήρωα, γιατί ο μόνος ήρωας της πραγματικότητας μου είμαι εγώ. Επειδή όμως δέν μου κάθετε το καργιολάκι από το γυμναστήριο (βλέπε "Οι Σχέσεις του Σαββατοκύριακου και άλλες παιδικές αρρώστιες") μήπως γίνετε να αλλάξουμε για μερικές μέρες?

ΑΕΡΓΙΑ: Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ

2005-06-10T03:04:00.000+03:00

"Δεν είμαι καλά", άρχισα να μονολογώ αγχωμένα σήμερα το πρωί. Αλλότριες σκέψεις έχουν αρχίσει να κατακλύζουν το μυαλό μου τελευταία, φέρνοντας με σε επαφή με την σκοτεινή μου πλευρά. "Πρέπει να βρω μια δουλεία".

Ευτυχώς, μετά από λίγο, μου πέρασε. Πάντα περνάει. "Τώρα μπορώ να συνεχίσω τη μέρα μου δημιουργικά", σκέφτηκα και άλλαξα πλευρό. Το ξυπνητήρι, χτυπούσε από τις 12 ή ώρα. Είναι μια μικρή υπόσχεση που έχω δώσει στον εαυτό μου να ξυπνάει νωρίς. Είναι από αυτά τα μεγάλα ξυπνητήρια, που αγοράζεις από τους ρώσους με την εγγύηση ότι έχουν χρησιμοποιηθεί από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες στο παρελθών ως εναλλακτικό μέσω βασανιστηρίων. Στο πάνω μέρος έχει δύο κουμπιά. Ένα μεγάλο που γράφει σντισ φσ ασδφ και ένα μικρό που γράφει δφγγσδ δσφεφ. Βέβαια και ρώσικα να'ξερα, η πρωινή νεκρική μου ακαμψία δεν θα επέτρεπε να επιλέξω το σωστό. όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία.. Πατάς το μεγάλο και το ξυπνητήρι σταματά για 10 λεπτά πριν σε ξαναστείλει στο διαβαλκανικό με ρήξη αορτής. Το μικρό είναι πιο σατανικό. Σταματά για 30 λεπτά τη μία φορά, την άλλη για 15 και καμία φορά δεν σταματά καθόλου, οπότε και να το πατήσεις σ'έχει φάει το άγχος, αν θα προλάβεις να κοιμηθείς 10, 30 λεπτά ή μια ώρα. Οπότε την πρώτη φορά που χτυπάει, σηκώνεσαι με την μία προς αποφυγήν του μαρτυρίου. Τελικά ο υπαρκτός σοσιαλισμός μάλλον βρήκε κάτι στο οποίο είχε πραγματικό αποτέλεσμα και ο κ. Μαρξ μπορεί να κοιμάται πια ήσυχος...η μάλλον όχι και τόσο ήσυχα.

Σηκώνεσαι λοιπόν, και αφού κάνεις όλα'αυτά που κάνουν οι άντρες το πρωί και σεις οι γυναίκες δεν ξέρετε (τουλάχιστο για το πρώτο 2μήνο της σχέσης, πάς στο σαλόνι να πιεις καφέ. Εντελώς τυχαία, στο τραπέζι του σαλονιού θα βρεις απλωμένες τον αγγελιαφόρο της Κυριακής, και κάνα δύο ένθετα Αγορά Εργασίας. "Πάλι θα βάψουμε το σπίτι?" σκέφτηκα, αφού ο μόνος λόγος για την παρουσία τόσων εφημερίδων είτε μερεμέτια προμηνύει, είτε καινούργια dvd για το σαββατοκύριακο.

Εκείνη την ώρα μπαίνει και ο πατέρας. Συνταξιούχος πια, άλλα ακόμη με αρμοδιότητες, περνάει μερικά πρωινά στο γραφείο. "Ξύπνησε το αγόρι μου?". Ποτέ δεν κατάλαβα αυτήν την ερώτηση. Δηλαδή αν κοιμόμουν ρε μπάρμπα θα σου απαντούσα? Οπότε πάντοτε αποφεύγω να δώσω συνέχεια σε κάτι που μπορεί να εξελιχθεί εις βάρος μου. Γιατί η επόμενη ερώτηση, εάν αποφάσιζα να δώσω απάντηση στη πρώτη (που παρεπιπτόντως θα ήταν "τώωωωρααα? Έχω 2 ώρες που σηκώθηκα"), θα ήταν, "μήπως πήρες ψωμί?". Η παγίδα εδώ βέβαια είναι στο γεγονός, ότι κρατάει ήδη τη σακούλα από το φούρνο στο χέρι του. Οπότε, η ερώτηση εάν πήρα ψωμί, αποτελεί προπομπό για την επιδέξια επίθεση κάτω από τη ζώνη που ξεκινάει με τη φράση " Εμ βέβαια, 35 χρόνια δουλεύω για να σε κάνω άνθρωπο και τώρα που βγήκα στη σύνταξη αντί να τρώω το εφάπαξ μου με τίποτα μικρούλες, σου κάνω και την φιλλιπινέζα", και καταλήγει στο "τουλάχιστο, κοίταξες τις εφημερίδες που σου άφησα να βρεις καμία δουλεία, να σταματήσεις να κυλιέσαι στους καναπέδες". Βλέπετε λοιπόν, βλέπετε πώς δίνοντας συνέχεια σε μια φαινομενικά αφελή ερώτηση του στυλ, ξύπνησες αγόριμ' μόνο χαμένος μπορείς να βγεις. Γι'αυτο την επόμενη φορά που θα σας ρωτήσουν "ξύπνησες", απαντήστε αναιδώς ότι ακόμη κοιμάστε, και ότι θα το εκτιμούσατε εάν σεβόντουσαν την διαδικασία αυτή που αποτελεί πηγή ζωής και μέγιστη ανάγκη για την καλή υγεία του οργανισμού, και ότι θεωρείτε σώφρον να σταματήσουν να θέτουν σε κίνδυνο την ψυχική και σωματική ευημερία σας ταράσσοντας τα λιμνάζοντα νερά της ηρεμίας σας.

Επόμενη σκηνή, ο πατέρας να διαβάζει τον αγγελιοφόρο δυνατά, τονίζοντας τις λέξεις που πραγματικά έχουν σημασία σήμερα: Μεγάλη, Πολυεθνική, Αποδοχές, Μπόνους κτλ κτλ., ξεχνώντας να αναφέρει τα πιο σημαντικά όπως, ο υποψήφιος με δίπλωμα για μηχανάκι θα προτιμηθεί.
Με γυρμένο το κεφάλι και το σαλάκι να τρέχει στο αριστερό μάγουλο, κρατώ με δυσκολία τα μάτια μου ανοιχτά. Είναι σαν αυτές τις φάσεις πού δεν ξέρεις αν είσαι σε όνειρο ή είσαι ξύπνιος, άλλα χειρότερα. Γιατί και όνειρο να είναι, όταν ξυπνήσεις, πάλι το πατέρα θα αντικρίσεις με τον Αγγελιοφόρο στο χέρι να διαβάζει φωναχτά τις αγγελίες.

Η αλήθεια είναι πως μερικές φορές έπεσα και γώ στην παγίδα να διαβάσω κανα δύο. Κύκλωσα λοιπόν τις πιο ενδιαφέρουσες και κάθισα να συζητήσω με τον πατέρα. "Γκουχ, γκουχ" ξερόβηξα για να προσδώσω την ανάλογη σοβαρότητα στην προσπάθεια μου. " Λοιπόν....Μεγάλη Πολυεθνική, μπλα, μπλα, μπλα, 5 χρόνια προϋπηρεσία, μπλα μπλα μπλα, Αγγλικά, Κομπιούτερ, μπλά μπλά μπλά, 2 μεταπτυχιακά, μπλα μπλα.....δίπλωμα για μηχανάκι. "Ρε πατέρα, όλα καλά, αλλά αυτό το δίπλωμα για μηχανάκι πού κολλάει συνέχεια?". "Μην είσαι δύσπιστος βρε παιδί μου συνέχεια, δες λίγο την θετική πλευρά το πραγμάτων". Έκλεισα λοιπόν και γώ τα μάτια μου, και άρχισα να βλέπω αυτήν την περιβόητη θετική πλευρά. Φαντάζομαι λοιπόν, μια καταπληκτική πολυεθνική, χτισμένη σ'έναν πανύψηλο λόφο, περιτριγυρισμένος από ατελείωτα εκτάρια πρασίνου, όπου όλοι οι εργαζόμενοι έχουν δίπλωμα για μηχανάκι, ώστε να μπορούν να πάνε για launch, δίπλα στη λιμνούλα, και να ταίσουν τις πάπιες και μετά να γυρίσουν πάλι με το μηχανάκι στην δουλεία τους που τόσο λατρεύουν, γιατί τους δίνει όλα αυτά που πάντα ζητούσαν, περιλαμβανομένης μίας λιμνούλας.

"Λοιπόν πατέρα, νομίζω ότι ίσως τελικά να μην είναι τόσο κακή ιδέα, να πάρω εγώ ή θα πάρεις εσύ?" για να πάρω την απάντηση: "Δεν νομίζεις ότι είσαι αρκετά μεγάλος για να αρχίσεις να φροντίζεις και για τους δύο μας?"

Σήκωσα λοιπόν το τηλέφωνο και σχημάτισα τον αριθμό. "Ναι, γεια σας για την αγγελία τηλεφωνώ", "Γεια σας, για να μην χρονοτριβούμε, έχει ο ενδιαφερόμενος όλα τα απαιτούμενα προσόντα?", "ναι νομίζω, αν και αυτό με το μηχανάκι, δεν είμαι σίγουρος για την ικανότητα..." με διακόπτει απότομα "¨Λυπάμαι κύριε, άλλα το δίπλωμα για μηχανάκι είναι απαραίτητο προσόν", χωρίς να χάσω το θάρρος μου συνεχίζω " α μην ανησυχείτε καθόλου, φαντάζομαι ότι υπάρχει και άλλος χώρος για launch εκτός από την λιμνούλα, άλλα ακόμη και αν είναι υποχρεωτικό είμαι σίγουρος ότι οι ευγενέστατοι συνάδελφοι δεν θα είχαν αντίρρηση να πάρουν συνεπιβάτη....", πάλι με διακόπτει, " νομίζω πώς δεν καταλάβατε καλά κύριε, το δίπλωμα για μηχανάκι είναι απαραίτητο για την διεκπεραίωση της εργασίας". Μα, τι εταιρεία είναι πια αυτή σκέφτηκα...., "θα πρέπει οι εγκαταστάσεις να είναι τεράστιες για να μετακινείσαι με μηχανάκι από το ένα σημείο στο άλλο, δίπλωμα αυτοκινήτου δεν κάνει?", " Λυπάμαι κύριε άλλα, με όλη αυτή τη κίνηση, μόνο μηχανάκι εξυπηρετεί τη στρατηγική της εταιρείας, ευχαριστώ που μας καλέσατε........"

"Τι έγινε γιε μου?", ρωτάει ο πατέρας με μεγάλη αγωνία.

"Άστα ρε πατέρα, δεν είναι τώρα πράγματα αυτά για την ηλικία σου. Κίνηση, καυσαέρια, μηχανάκια, κίνδυνος για ατυχήματα. Άλλα, μην στεναχωριέσαι, θα σου βρω εγώ, μια άλλη δουλεία πού δεν θα χρειάζεται να πας ως την λιμνούλα για να φας launch, θα μπορείς να το τρως στο γραφείο. Αν και δεν κατάλαβα γιατί έχεις φάει τέτοιο κόλλημα να βρεις δουλεία. 35 χρόνια κουράζεσαι, κάτσε λίγο και συ να χαρείς τη ζωή σου. Και μην ανησυχείς, μπορώ να πάρω εγώ το Cherokee και να κρατήσεις εσύ το skoda να μην σου φεύγουν πολλά λεφτά στις βενζίνες τώρα που'σαί άνεργος........

¨Ήταν το βράδυ, που αλλάξαμε κλειδαριές στο σπίτι, άλλα έμενα δεν μου δώσανε κλειδί, μάλλον επειδή ήταν καινούργια και φοβόντουσαν μην το χάσω.

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟΥ (και άλλες παιδικές αρρώστιες...)

2005-06-07T02:13:00.000+03:00

Ο ψυχολόγος μου πάντα έλεγε ότι έχω πρόβλημα με τις σχέσεις μου. Το ίδιο και οι καλύτεροι μου φίλοι. Νομίζω πώς το ίδιο μου έλεγαν και οι πρώην μου. Βέβαια, αν το δεις αντικειμενικά κανείς τους δεν μπορεί να είχε δίκιο, και μάλλον αποτελεί μια ακόμη συνομωσία εναντίων μου. Ο μεν ψυχολόγος μου γιατί κάτι έπρεπε κάτι να μου βρει για να δικαιολογεί τα 100 ευρώ την ώρα, οι φίλοι μου γιατί ζήλευαν την επιτυχία μου και οι πρώην μου, γιατί προφανώς, όντας πρώην, κάποιο πρόβλημα θα είχαν για να τις αφήσω, οπότε, το πρόβλημα δεν το'χα εγώ αλλά αυτές. Και για να σας πείσω, θα παραθέσω μερικά στιγμιότυπα από την τελευταία μου σχέση, που απ'οτι νομίζω την λέγαν Ελένη.

Παρασκευή

Την Ελένη, την είδα πρώτη φορά στο γυμναστήριο. Πάντα πίστευα ότι η μεγαλύτεροι έρωτες γεννιούνται εκεί που δεν το περιμένεις. Ήταν αυτό που πολύ σπάνια αναφωνώ όταν γνωρίζω μια γυναίκα: "Breath-taking". Δηλαδή, με το που την έβλεπες, ξαφνικά αποκτούσες όλα τα συμπτώματα που δικαιολογούν αυτό το χαρακτηρισμό. Μια ελαφριά ταχυπαλμία, μια έντονη ζαλάδα και μια δυσκολία στην αναπνοή. Βέβαια, παίρνοντας ως δεδομένο ότι βρισκόμουν στο γυμναστήριο, κάποιος θα μπορούσε να πει, ότι δεν έφταιγε η Ελένη παρά η ηράκλεια προσπάθεια μου να γίνω φέτες. Κι όμως, ακόμη και όταν κάθισα κάτω απ'τη μπάρα αντί τα συμπτώματα να υποχωρήσουν, άρχισαν να προστίθονται νέα όπως: Υπαρξιακή κρίση: "Με κοιτάει τώρα που πέταξα φλέβα στο δεξί μπράτσο? Άντε βρε κούκλα μου και έχει μουδιάσει το χέρι μου τεντωμένο", Ενοχική κρίση: "Μαλακία έκανα που δεν έκανα μπάνιο το πρωί. Αλήθεια βρακί πότε άλλαξα? γαμώτο..."", Εμμονή: "Κοίτα με, Κοίτα με, Κοίτα με, Κοίτα με, Κοίτα με ....ΟΧΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΚΑΛΙΖΩ ΤΗ ΜΥΤΗ ΜΟΥ", Σύγχυση: "Να κάνω μπάρα τώρα και να το παίξω αδιάφορος, ή να πάω να κάνω ώμους για να είμαι κοντά της? " και άλλες παιδικές αρρώστιες..

Τελικά, αφού θυμήθηκα να αναπνεύσω, αποφάσισα να κάνω αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα από όλα τα άλλα πράγματα στο κόσμο που ξέρω να κάνω καλά: Να γητεύω και να γοητεύω. Πλησίασα νωχελικά στο διάδρομο. Η πρώτη επαφή, σκέφτηκα, παίζει μεγάλο ρόλο στη πορεία μιας σχέσης. Έτσι η βούληση μου ήταν να ρίξω μια καλύτερη ματιά στο κώλο της. "Χμ", "κανα δυό κιλάκια, δεν θα μας πείραζε να τα χάσουμε κυρία Ελένη μας" ξανασκέφτηκα, και πριν κάψω τα τελευταία εγκεφαλικά μου κύτταρα αποφάσισα να σταματήσω να σκέφτομαι. Η πρώτη επαφή είχε ήδη γίνει, και με τα δυο παραπανίσια κιλά τρόπαιο, είχα ήδη πάρει το πάνω χέρι, και με το χαμόγελο του προπορευόμενου, είχε έρθει πια η ώρα για το δεύτερο βήμα.

Αυτό που παθαίνω πολλές φορές με τις γκόμενες, είναι το φαινόμενο του θολού προσώπου. Βλέπω μια γκόμενα, ενθουσιάζομαι, και μέσα στον ενθουσιασμό, ξεχνάω να δω το πρόσωπο της καθαρά. Έτσι, φεύγοντας, έχω μια υπέροχη εικόνα μιας γκόμενας που γνώρισα, άλλα όταν προσπαθώ να τη φέρω στο μυαλό μου, μια τεράστια θολούρα καλύπτει την περιοχή του προσώπου της. Αποτέλεσμα, οι γκόμενες μου, χρειαζόντουσαν πολύ παραπάνω από 2 μήνες γυμναστήριο για να στρώσουν. Και για να στρώσεις μούτρα, στο γυμναστήριο, πρέπει να φας τουλάχιστο κανα 5κίλο βαράκι στη μάπα ώστε να έχεις πια εμφανή λόγω να επισκεφτείς το ρηνοπλαστικό.
Δεύτερο βήμα, λοιπόν, αναγνωριστική πτήση προσώπου. Αυτή η διαδικασία, απαιτεί χαρακτηριστικά που μόνο ένας νιντζα της αγάπης διαθέτει: διακριτικότητα, ταχύτητα, οξεία όραση, αποφασιστικότητα. Αν και σιχαίνομαι τον διάδρομο, γιατί φοβάμαι μήπως πέσω και με ρουφήξει η ροδέλα, και με γυρνάει γύρω, γύρω, έπρεπε να πετύχω το στόχο μου. Και όπως όλοι καταλαβαίνουν, για να χάσεις 2 κιλάκια, μόνο ο διάδρομος σε σώνει. Δώστου λοιπόν τρεχάλα η κυρία Ελένη εδώ και 40 λεπτά, δώστου και ο υποφαινόμενος. Στο 5 η κυρία Ελένη, στο 5.2 εγώ, και ούτω κάθε εξής. Κλεφτές ματιές όταν δεν κοιτούσε (έτσι νομίζουμε όλοι οι άντρες όταν κάνετε τις αδιάφορες, χωρίς να γνωρίζουμε ότι οι γυναίκες λόγω της εξάσκησης τους στα ψώνια, έχουν αποκτήσει ευρυγωνική όραση ταυτόσημη με της κουκουβάγιας), προσποιήσεις (προσποιείσαι ότι βλέπεις κάτι στην τηλεόραση που βρίσκεται στο background με αφοσίωση, ενώ στην πραγματικότητα κοιτάς και τον τελευταίο πόρο στο πρόσωπό της, με κίνδυνο βέβαια να σε δει ότι βλέπεις "10+1 συμβουλές για την ζωή μετά την εμμηνόπαυση" στην ΝΕΤ και να τα χαλάσεις όλα), ή αφηρημάδες (παίρνεις το ύφος του λόγιου, γυρνάς το βλέμμα σου ελάχιστα ψηλά, το αδειάζεις άλλα κρατάς σταθερή επαφή με το αντικείμενο του πόθου) και η δεύτερη φάση συμπληρώνεται περίφημα, έχοντας πλέον, εξευμενίσει την μελλοντική θολούρα που μπορεί να οδηγήσει σε δυσάρεστες συνέπειες που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Η Ελένη λοιπόν, ήταν πια δικιά μου. Το είχα πλέον αποφασίσει και τίποτα δεν μπορεί να σε κρατήσει μακριά μου. Αν ήξερες τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαι σίγουρος ότι αυτό το παγερό βλέμμα αδιαφορίας που σε διακατέχει, θα είχε μετατραπεί ήδη σε αστραφτερό χαμόγελο, μάτια γεμάτα λαχτάρα για το επόμενο δευτερόλεπτο που θα περάσουμε μαζί, χείλια γεμάτα απορία, για όλα αυτά τα θαυμαστά πράγματα που σου διηγούμαι και κανένας κάγκαρος πρώην γκόμενος σου δεν σκέφτηκε ή ήξερε να σου πει. Και τα χέρια σου, μακριά από αυτή την ένταση, χαλαρωμένα να αφήνονται πάνω στα δικά μου, και να τα ταξιδεύω με τα λόγια μου, σε πόλεις που δεν έχεις ξαναδεί, και να χαϊδεύουν χρώματα που δεν έχεις ξανα'αντικρύσει, και η μυρωδιά του ιδρώτα να μην θυμίζει πια στενόχωρο γυμναστήριο, με όργανα βασανιστηρίου που κάποιο αρρωστημένο μυαλό σε ένα υπόγειο εργαστήριο κατασκευάζει για να μας ταλαιπωρεί, άλλα δροσερό νερό, έτοιμο να ποτίσει τα φρεσκοκομμένα λουλούδια από το κήπο μας, που θα σου αφήνω κάθε πρωί πριν πάς στην δουλεία σου, και το σπίτι θα μυρίζει φρεσκοψημένο καφέ και θα μου λες σ'αγαπώ δύο φορές πριν φύγεις το πρωί, και θα μου σκας ένα φιλί και θα μου κλείνεις το μάτι καθώς θα φεύγεις ψιθυρίζοντας μου ότι σου λείπω ήδη.....

Αυτό που ζούσαμε με την Ελένη ήταν πέρα από κάθε προσδοκία, ο πιο δυνατός παθιασμένος έρωτας. Ένας έρωτας, που έκανε τα ερωτικά ζευγάρια της Ιστορίας να ωχριούν, και να μοιάζουν με τσιχλόφουσκες μασημένες χίλιες φορές, που έχασαν την γεύση τους, και σε κάναν να νομίζεις ότι μασάς πλαστικό. Όλες όμως οι σχέσεις περνάνε κρίσεις. "Δεν ξέρω, δεν ξέρω μωρό μου, ίσως πρέπει να δούμε κάποιον ειδικό....."

Σάββατο

Ξύπνησα μ'έναν τρομερό πονοκέφαλο. Ο τοίχος, μου φαινόταν σαν μια τεράστια ασπιρίνη, που μόνο αν προσγείωνα την κεφάλα μου πάνω θα μπορούσα να επωφεληθώ της αναλγητικής της δράσης. Τα πόδια που πρησμένα από τις 2 ώρες διάδρομο, αρνούνταν πεισματικά να κατεβούν από το κρεβάτι. Κοίταξα πλάι μου μα δεν συνάντησα τίποτα περισσότερο από το βρωμερό μου κοντομάνικο. "Πάλι δεν έκανα μπάνιο μετά το γυμναστήριο, σκέφτηκα", μα η Ελένη, δεν ήταν πλάι μου, για να πυροδοτήσει το ενοχικό μου σύνδρομο, και έτσι, η σκέψη πέρασε απαρατήρητη. Αλήθεια, πού'να ναι τώρα το πουτανάκι? Κίτρινα τέρατα, με πράσινα μάτια, άρχισαν σιγά σιγά να κάνουν την εμφάνιση τους στο πλάι του κρεβατιού μου, γεμίζοντας με με αλλότριες σκέψεις για το που, με ποιόν, και κυρίως γιατί. Μην μπορώντας να τα κάνω να φύγουν μακριά, αποφάσισα να τα συμβουλευτώ για όλα αυτά τα ερωτήματα που βασάνιζαν το ήδη βασανισμένο από την ατελείωτη τρεχάλα κορμάκι μου. "Για καφέ" φώναξε το πιο κοντό, "για ψώνια στη αγορά" ένα άλλο λίγο κουτσό από το δεξί του πόδι, "για αποτρίχωση και μετά για νύχια", το πιο χοντρό με το παράξενο κούρεμα, "Στο σπίτι του ψηλού", είπε χαμηλόφωνα, το πιο γέρικο, μα πιο σοφό όπως φαντάστηκα από τα χοντρά γυαλιά που φορούσε.
"Με ποιόν ψηλό?" ρώτησα αφελώς, προκαλώντας τους ένα υστερικό γέλιο που δεν σταμάτησε ούτε όταν έδειξα ενοχλημένος. "Με τον ψηλό που την περίμενε έξω από το γυμναστήριο την Παρασκευή το απόγευμα", μου απάντησε το σοφό τερατίδιο με αργή διδακτική φωνή.
"Ο ψηλός...." γρύλισα μέσα από τα δόντια μου, πού είχαν αρχίσει να τρίζουν ανατριχιαστικά, σαν πόρτα που είχε να λαδωθεί καμία δεκαετία. "Μα αυτός ήταν ο αδερφός της!!" φώναξα, καθώς τα μάτια μου αστράφτανε με περηφάνια, λες και μόλις είχα ανακαλύψει την πυρίτιδα. Ένα ξεκαρδιστικό γέλιο, με προσγείωσε απότομα, κοίταξα τα τερατίδια που κυλιόντουσαν στο πάτωμα κρατώντας την κοιλία τους. "Δε μου λες ρε παπάρα?" με ρώτησε το χοντρό με το παράξενο κούρεμα, "εσύ την αδερφή σου, όταν τη βλέπεις, της πιάνεις το κώλο?" και έσκασε στα γέλια. Ένα ποτάμι ιδρώτα άρχισε να με κατακλύζει, μα βρήκα το θάρρος να απαντήσω, " Ε, άμα έχω να τη δω καιρό", άλλα δεν κατάφερα να πείσω ούτε τον εαυτό μου. Το είχα πάρει πλέον απόφαση, η Ελένη, είχε εραστή. Σκοτάδι μαύρο, κάλυψε το είναι μου, που με δυσκολία δήλωνε παρών στη τραγική τούτη ώρα. Μην μπορώντας να κρατήσω τα νεύρα μου, άρχισα να ουρλιάζω, "¨΄έξω όλοι απαίσια τερατίδια του μυαλού μου, ΕΞΩΩΩΩΩ". Η φωνή μου ήταν τόσο δυνατή, που το παράξενο κούρεμα του κοντού, άρχισε να στρώνει. "ΈΞΩΩΩΩΩΩ", συνέχισα να ουρλιάζω, με τόση μανία, που τα τερατίδια άρχισάν να τρέχουν πανικόβλητα για να βρουν διαφυγή. Το κουτσό, πήδηξε από το ανοιχτό παράθυρο σε μια στιγμή απόγνωσης, το κοντό στούμπωσε στο σιφόνι του μπάνιου, και το χοντρό, λαχανιασμένο χτυπούσε πάνω στους τοίχους, μέχρι να γλιστρήσει έξω από τη χαραμάδα της εξώπορτας. Μόνο το σοφό, έδειξε απτόητο, ξύνοντας το γέρικο κουφάρι του, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Το κοίταξα σαστισμένος και πριν προλάβω να του δώσω μια κλωτσιά και να το κάνω Πήτερ Πάν, μου φώναξε: "¨Δεν θες να μάθεις γιατί?", 5 λέξεις με αρκετή δύναμη για να σταματήσουν το πρησμένο από το τρέξιμο πόδι μου. Ακούμπησα, στο τοίχο και άφησα την βαρύτητα να κάνει τη δουλεία της, γλιστρώντας απαλά στο πάτωμα. "Γιατί??" αναρωτήθηκα χαμηλόφωνα αρκετές φορές, σαν να μη θέλω να πάρω απάντηση.
"Δηλαδή τι τις έλειπε? Όλα τα καλούδια του κόσμου της είχα στα πόδια της. Πριγκίπισσα την είχα....", ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο μου. " Ξέρεις τι ωραία θα περνούσαμε στη Χαλκιδική το Σαββατοκύριακο? Θα της μαγείρευα, θα τις χάιδευα τα μαλλιά, θα καθόμασταν αγκαλιά στο μπαλκόνι παρέα με το ηλιοβασίλεμα, θα της έπαιζα κιθάρα, και θα της έλεγα ψέματα ότι το τραγούδι που μόλις της τραγούδησα το έγραψα γι'αυτήν, θα της έκανα έρωτα 4 φόρες, θα της χάριζα πολλαπλούς οργασμούς (αν με βοηθούσε και αυτή παριστάνοντας τους μισούς), θα της έφερνα το πρωινό στο κρεβάτι και θα την ξυπνούσα μ'ένα φιλί, θα την κοιτούσα να κοιμάται.......". Ξέσπασα σε αναφιλητά, το κεφάλι μου ανάμεσα στα πόδια μου, και τα χέρια μου κουλουριασμένα γύρω από το κορμί μου, που έτρεμε. Η εξάντληση, η ένταση και η θλίψη διαδέχονταν η μία την άλλη, μ'έναν ρυθμό που ο ανθρώπινος οργανισμός δεν είναι μαθημένος να αντέχει. Έτσι, αμυνόμενος, έδωσε τη θέση του σ'ένα γλυκό και βαθύ ύπνο........

Κυριακή

Άνοιξα τα μάτια μου. Μια παράξενη γαλήνη κυρίευε το κορμί μου. Η μέση μου βέβαια, διαλυμένη από την κακή στάση στο στρώμα-τοίχος, που ακούσια επέλεξα να κοιμηθώ, ήταν εκεί για να θυμίζει ότι κάτι είχε συμβεί χτες σ'αυτό το δωμάτιο. Πήγα στο καθρέφτη του μπάνιου και έριξα ένα βλέμμα αυτολύπησης στον εαυτό μου. Πήρα μια βαθιά ανάσα, και φώναξα: "Δεν σου αξίζει καμία καργίολα αγοράκλα μου, είσαι απλά πολύ καλός για νά'σαι αληθινός" Ξαφνικά άρχισα να ξεχνάω το λόγο γιατί τα μάτια μου ήταν πρησμένα. Έριξα ένα αστραφτερό χαμόγελο στον εαυτό μου και μονολόγησα: "Αυτή η σχέση ήταν καταδικασμένη, δεν θα μπορούσε να πετύχει ποτέ. Μα τι φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να ταιριάξω εγώ μ'αυτή τη λαϊκιά γκόμενα, που φοράει παντελόνια από το ZARA?". "Αμάν, βρε κούκλε μου, πότε θα σταματήσει να ενθουσιάζεσαι και να ρίχνεις το επίπεδο σου? Είμαι σίγουρος ότι η μοίρα κρατά καλά κρυμμένη, μια μικρή πριγκίπισσα άξια για την αγάπη σου. Και αυτός ο ψηλός? Έ, τι φταίει αυτός αν η άλλη είναι πουτάνα και πηδιέται με όποιον βρει? Καλά, που δεν το προχώρησες πολύ, που ξές μπορεί να σου φόρτωνε και κανένα κουτσούβελο απλό κανέναν που τη φούσκωσε, και να σου κανε το cherokee φύλλο και φτερό για τη διατροφή της. Αυτή η σχέση ήταν σίγουρα καταδικασμένη".

Και έτσι, αν και με πόνεσε ίσως περισσότερο απ'όσο ίσως πόνεσε την ίδια, αποφάσισα να χωρίσω με την Ελένη.

And the moral lesson of this story?

ΈΧΩ ΕΓΏ ΠΡΌΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΟΥ? ΔΗΛΑΔΗ ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΥ Η ΚΑΡΓΙΟΛΑ ΜΟΥ ΠΗΔΗΧΤΗΚΕ?